Alle feiten rond Mauro op een rij

EINDHOVEN - Mag de Angolese asielzoeker Mauro Manuel in Nederland blijven? De 18-jarige Eindhovenaar woont negen jaar in Nederland, maar hij kan elk moment worden teruggestuurd naar Angola. Al in 2003 vroeg hij asiel aan, maar nog steeds is zijn toekomst onzeker. Een overzicht.

* 2002
De Angolese Mauro is negen jaar oud als hij door zijn ouders naar Nederland wordt gestuurd. Zijn broertje en zusje blijven wel in Angola. In Nederland verblijft Mauro enige tijd bij zijn oudere halfzus die ook in Nederland woont. Die stuurde hem na een half jaar weg en laat hem achter op het politiebureau in Rotterdam. Haar verblijfplaats is onbekend. Mauro wordt naar Rijsbergen gebracht.
* 3 juni 2003
Mauro vraagt een verblijfsvergunning aan. Hij is dan nog maar tien jaar oud. Hij wordt gehoord in het bijzijn van een tolk die zijn taal spreekt. Uit dat gesprek komt naar voren dat Mauro's vader hem naar Nederland heeft gebracht.
* 1 augustus 2003
Mauro komt bij zijn huidige pleegouders Hans en Anita terecht.
* 18 september 2003
De aanvraag wordt voor het eerst door de toenmalige minister voor Vreemdelingenzaken en Integratie afgewezen.
* 9 oktober 2003
Mauro gaat in beroep tegen de afwijzing.
* 3 september 2004
De afwijzing van Mauro's aanvraag wordt ingetrokken omdat de tolk waarmee Mauro bij zijn aanvraag een gesprek had, slechthorend bleek te zijn.
* 13 februari 2006
Mauro wordt opnieuw gehoord. Uit dit gesprek komt naar voren dat Mauro door een kennis van zijn ouders naar Portugal is gebracht. Daar is hij door een andere man per bus naar Nederland gebracht, naar zijn zus in Rotterdam. In hetzelfde verhoor verklaart Mauro dat hij tweemaal per maand telefonisch contact met zijn biologische moeder heeft.
* 2 mei 2006
De minister van Vreemdelingenzaken en Integratie wijst de aanvraag van Mauro alsnog af .
* 29 mei 2006
Namens Mauro wordt beroep ingesteld tegen de afwijzing.
* 21 februari 2007
De rechtbank in Den Haag verklaart het beroep van Mauro ongegrond.
* 4 juni 2007
Mauro gaat in beroep, maar dat wordt niet-ontvankelijk verklaard.
* 12 november 2009
De pleegouders vragen namens Mauro een verblijfsvergunning voor bepaalde tijd aan op grond van artikel 8 van het Europese Verdrag Voor de Rechten van de Mens. Dat artikel gebiedt dat eenieder recht heeft op respect voor zijn familie- en gezinsleven.
* 19 november 2009
De aanvraag wordt afgewezen.
* 20 november 2009
Mauro en zijn pleegouders tekenen bezwaar aan. Ze schrijven een brief en worden op 12 januari 2010 door een ambtelijke commissie gehoord.
* 28 januari 2010
Het bezwaarschrift van Mauro en zijn pleegouders wordt ongegrond verklaard. Mauro en zijn pleegouders stappen naar de rechter.
* 4 oktober 2010
De rechtbank van Amsterdam verklaart het beroep van Mauro wel gegrond en draagt de minister op Mauro met ingang van 20 mei 2010 een verblijfsvergunning te geven. De rechter vindt dat Mauro en zijn pleegouders aannemelijk hebben gemaakt dat ze een gezin vormen zoals is omschreven in het artikel 8 van het Europese Verdrag Voor de Rechten van de Mens.
* 1 november 2010
De minister stelt beroep in tegen uitspraak van rechtbank bij de Raad van State.
* 16 juni 2011
De Raad van State verklaart het beroep van de minister gegrond. Belangrijkste reden is dat Mauro geen verblijfsvergunning had in de tijd dat hij een gezinsleven opbouwde in Nederland. 'Het gezinsleven tussen de vreemdeling en zijn pleegouders is opgebouwd terwijl alle betrokkenen wisten, althans behoorden te weten, dat de verblijfsstatus van de vreemdeling precair was.' De Raad van State vindt het goed te verdedigen dat de minister Mauro niet als uitzonderlijk geval heeft beschouwd en daarom geen gebruik heeft gemaakt van zijn bevoegdheid.
* 26 juni 2011
Mauro schrijft een emotionele brief aan minister Leers van Immigratie en Asiel waarin hij vraagt of er voor hem alsnog een uitzondering kan worden gemaakt. 'Ik ben helemaal verwesterd en ik ben niet meer in staat om naar een land te gaan als Angola. Ik heb hier kans op een goede toekomst en kan Nederland ook helpen door te gaan werken nu ik bijna een diploma heb. In Angola kan dat niet. Ik spreek de taal bijna niet meer en dat is iets waar ik veel tijd voor nodig zal hebben, om het weer te leren. De cultuur is heel anders dan die van hier en de mensen zullen daar zien dat ik anders ben dan de gemiddelde Angolees. Als ik daar ben zal ik helemaal opnieuw moeten gaan beginnen met mijn leven. Alleen al van het denken eraan krijg ik rillingen over mijn lichaam. Ik ben bang dat ik het niet zal redden daar.'
* 1 november 2011
Een meerderheid van de Tweede Kamer verwerpt dinsdag twee moties vanuit de oppositie om Mauro een verblijfsvergunning te geven.



Meer over dit onderwerp:
mauro manuel eindhoven asielzoeker angola