'Wereldtitel als dieptepunt', de verhalen achter de vijf Brabantse wereldtitels in het veld

SON - Alle ogen zijn komende zondag gericht op Mathieu van der Poel. De Brabantse veldrijder verdedigt in het Belgische Heusden-Zolder als torenhoge favoriet zijn titel bij het WK veldrijden. Gezien zijn vorm moet het gek lopen wil Poelleke, zoals zijn bijnaam luidt, zijn tweede wereldtitel ontlopen. Van der Poel had illustere voorgangers. Dit zijn ze.
2015 - Mathieu van der Poel  
Hij was pas twintig, maar toch werd hij gezien als de favoriet voor de eindzege tijdens het WK in het Tsjechische Tabor van vorig jaar. De druk vooraf was enorm, maar het deerde Mathieu van der Poel niet. In Tsjechië soleerde hij naar zijn eerste wereldtitel. Met zijn twintig jaar was hij tevens de jongste wereldkampioen ooit.



2008, Treviso (Italië) - Lars Boom
De wereldtitel van Lars Boom in 2008 lijkt in veel opzichten op de wereldtitel van Mathieu van der Poel. Boom was ook jong - slechts 22 jaar, twee jaar ouder dan Van der Poel, toen hij in het Italiaanse Treviso de wereldtitel veroverde. En ook de druk en de favorietenrol die Boom destijds had zijn te vergelijken die van 'Poelleke'. De wedstrijd was tot de laatste ronde spannend. Want pas in de slotfase kon kon de Vlijmenaar wegrijden uit de kopgroep om bij de finish zijn gouden medaille en de bijhorende regenboogtrui op te halen.


2000, Sint-Michielsgestel (Nederland) - Richard Groenendaal  
Wat een hoogtepunt in zijn carrière moest worden, werd in retrospectief een van zijn dieptepunt. De wereldtitel van Richard Groenen in 2000 in zijn eigen dorp Sint Michielsgestel is er een waar nog steeds veel over wordt gepraat. Van tranen tot doodsbedreigingen, op het WK in Sint-Michielsgestel gebeurde zoveel dat wielerjournalist Michiel Wuyts enkele jaren geleden er een heel reportage over maakte.

Groenendaal won dat WK dus, terwijl de Belgen de grote favorieten waren. Met name Sven Nys verkeerde destijds in bloedvorm. Nys en Groenendaal waren op dat WK weliswaar concurrenten, ze reden ook voor dezelfde formatie, de Raboploeg. En de regels binnen die ploeg waren duidelijk: Nys en Groenendaal waren geen concurrenten, maar ploeggenoten. Dus toen Groenendaal een aanval plaatste, mocht Nys niet mee. Dit was tegen het zere been van de Belgen. Het gevolg daarvan was dat Mario De Clercq het werk voor Nys niet meer wilde opknappen. Groenendaal kreeg dus alle vrijheid om weg te rijden.

Met de vechtende Belgen in zijn kielzog reed Groenendaal naar zijn eerste wereldtitel. Nys ('De brave jongen uit Baal') werd na het WK door Belgische fans met de dood bedreigd. Hij werd gezien als een landverrader omdat hij niet voor eigen succes reed, maar een Nederlandse ploegmaat liet winnen. Groenendaal beschouwt dit WK nog steeds als een van zijn dieptepunten. Wielerjournalist Michiel Wuyts maakte een reconstructie van dit uniek verhaal.



1996, Montreuil (Frankrijk) - Adrie van der Poel
Net als zijn schoonvader Raymond Poulidor had ook Adrie van der Poel een patent op de tweede plek. Zo werd Poelidoor, zoals zijn bijnaam luidde, vijf keer tweede op een WK. Van der Poel had als wegrijder aardig wat grote koersen gewonnen, voordat hij in 1996 in het Franse Montreuil eindelijk wereldkampioen werd in het veld. Met de twee hijgende Italianen Daniele Pontoni en Luca Bramati in zijn wiel, demarreerde Van der Poel naar de eeuwige roem. Niet alleen maar tweede, hij was ook opeens wereldkampioen.


1990, Getxo (Spanje) - Henk Baars
In het peloton werd Henk Baars uit Diessen De rattenvanger van Brabant' genoemd. Want ongedierte bestrijden was het werk van de renner uit Diessen die zich slechts één seizoen profrenner mocht noemen. Zijn specialiteit was 'doorknoerten', hard op kop rijden voor toppers zoals Adrie van der Poel, Hennie Stamsnijder of Rein Groenendaal.

Dat was ook het strijdplan tijdens het WK van 1990 in het Spaanse Getxo. Maar de cyclocrossgoden waren de destijds 33-jarige Baars goed gezind. Zoals gepland reed Baars, samen met Radomir Simunek in zijn wiel, twee ronden voor de finish aan kop. De tempobeul verrichte volgens afspraak noeste arbeid voor zijn mannen. Maar toen Simunek een stuurfoutje maakte, bleef Baars als enige over. Van der Poel hield in, waardoor de eindzege op naam van Baars kwam te staan.