‘Vader stierf van verdriet’, families van al 43 jaar vermiste Piet en Hans willen door met hun leven

ASTEN - “Ik zie ‘m zo nog ’s avonds weggaan”, zegt Rina. Haar broer Hans Martens sloeg op 16 maart 1974 thuis in Asten de deur achter zich dicht om ‘s avonds te gaan stappen met zijn vriend Piet Hölskens. Zowel van Piet als Hans werd na die avond nooit meer iets vernomen.

De vermissing van het duo uit Asten heeft het leven van Jan Hölskens, de broer van Piet, beheerst. Op de keukentafel van de familie Hölskens liggen nog steeds knipsels uit kranten en tijdschriften over de verdwijning van de twee. Ook Rina is nog altijd met de vermissing van haar broer bezig.
 
Hoop
Beiden hebben moeilijke en onzekere tijden achter rug. Lange tijd was er nog hoop bij de families dat het tweetal nog zou leven, maar met de jaren verstreek die hoop. Totdat een getuige zich opeens meldde bij de politie. De man zei te weten wat er met de vrienden gebeurd was.
 
LEES OOK: Hans en Piet zijn al meer dan veertig jaar vermist, familie stuurt brandbrief aan de politiek
 
Ze zouden volgens de getuige na een ruzie naar een bepaalde plek zijn gelokt en daar zijn vermoord. De moordenaar zou de twee lichamen mee naar Duitsland hebben genomen omdat hij daar in de wegenbouw werkte en ze zo gemakkelijk kon laten verdwijnen.
 
Onverteerbaar
De politie liet al jaren geleden weten aan de nabestaanden dat er geen onderzoek plaats kan vinden: de moorden zijn verjaard. Het is voor de families echter onverteerbaar dat de politie geen verder onderzoek doet.
 
Inmiddels kunnen moorden niet meer verjaren, maar dat geldt niet voor moorden die voor 1988 gepleegd zijn. Daarom hebben de families een brandbrief gestuurd naar de Tweede Kamer en zijn ze een petitie gestart. Het doel? De familieleden willen dat de afschaffing van die verjaring met terugwerkende kracht gaat gelden. Zo kan er alsnog onderzoek naar de moorden worden gedaan.
 
‘Mijn vader zat altijd te huilen’
“Wij willen weten waar ze zijn”, zegt Jan Hölskens, die er rekening mee houdt dat zijn broer ergens in Duitsland in het beton ligt. “Mijn vader zat altijd te huilen. Hij is een jaar later van verdriet gestorven. Pas nu ik ouder ben besef ik hoe verschrikkelijk deze verdwijning voor mijn ouders geweest moet zijn.” Rina sluit zich daar bij aan. Ze wil graag dat haar broer alsnog kan worden begraven bij haar ouders.
 
De politie benadrukt dat strafrechtelijke vervolging van een mogelijke dader weliswaar niet meer mogelijk is, maar dat ze 'niets liever wil dan duidelijkheid over het lot van de vermiste mannen'. “Wij begrijpen de gevoelens van de betrokken families en hebben dit daarom destijds in een persoonlijk gesprek met hen gedeeld. Uiteraard heeft deze vermissing de aandacht van ons coldcaseteam”, aldus een woordvoerder van politie.
 
Deel dit artikel: