Recensie Valangst: Bla bla bla en toch spannend
Kan je bijna twee uur geboeid luisteren naar lulverhalen? Ja, bij theatergroep Matzer kan dat. Hoofdpersoon Alexander uit de voorstelling 'Valangst' blijft maar praten. Hij heeft overal theorieën over en onderneemt niets. Een echte 'stuurman aan de wal'.
In het echte leven zijn zo'n theorieën zelden interessant, maar de manier waarop Alexander bij Matzer al redenerend zijn ondergang tegemoet praat levert een spannende voorstelling op.
In première 'Valangst' ging zaterdagavond in première in De Verkadefabriek. De voorstelling is geregisseerd door Madeleine Matzer. Zij bewerkte deze keer geen boek, maar liet een nieuw stuk schrijven door Gerardjan Reijnders en Peter de Graef.
Acteur bij toeval Jasper Boeke speelt in 'Valangst' een acteur die min of meer toevallig op het toneel terechtgekomen is. Hij was liever iets anders gaan doen maar zijn eerste optredens waren een groot succes. Nu moet hij zien te leven met de spanning of hij dat succes kan herhalen.
Het knappe van Valangst is dat de sympathie die je voor Alexander voelt in de loop van het stuk varieert. De voorstelling gaat over de dag dat Alexander op ramkoers ligt en zowel zijn privéleven als zijn toneelcarriére opblaast. Telkens als hij de fout ingaat, komt er een verhaal dat toch weer medegevoel opwekt. Je weet dat hij fouten maakt maar het is, gelukkig, onmogelijk om hem van begin tot einde onsympathiek te vinden.
De reis waardJasper Boeke heeft van de acteurs de meeste tekst. Maar Aafke Buringh en Daniel Cornelissen doen minstens evenveel om het stuk tot een succes te maken. De scene waarin Daniel als jonge collega in een kleedkamer Alexanders verbale overvloed met niets dan stilte pareert, loopt als een trein.
'Valangst' wordt nog een keer of 25 gespeeld. Helaas voor het grootste deel buiten Brabant. Maar er kan een sticker op: De reis waard!