Nabestaanden hopen op meer nieuws over de 'vermiste veertien'
De mogelijke vondst van een massagraf in de Loonse en Drunense Duinen maakt veel los. Bijna zeventig jaar na de dramatische gebeurtenissen in de oorlog komen er bij nabestaanden herinneringen boven aan de slachtoffers.
De slachtoffers zijn veertien mannen die in mei 1944 schuldig werden verklaard aan illegale activiteiten en daarna de kogel kregen. Hun lichamen zijn nooit gevonden. Maar defensie lijkt iets op het spoor.
Afwijzing, berusting en verdrietHet zijn broers en zussen van die vermiste mannen die vaak de negentig voorbij zijn. Ze hebben kinderen van ook al zeventig-plus. Kinderen die hun vader nooit echt hebben gekend. Die nabestaanden beleven het nieuws over de 'vondst' allemaal op hun eigen manier. Er is afwijzing en berusting maar toch ook verdriet.
Velen delen de hoop dat er eindelijk duidelijkheid komt en zoeken meer contact met elkaar. Ook Tilburger Dick Verbunt (74) die al jaren in Roosendaal woont volgt het nieuws op de voet. Dick was vijf jaar oud toen hij zijn vader Harrie verloor. Het gemis is sterker dan ooit.
Veel vragen Uit de eerste reacties van nabestaanden wordt langzaam duidelijk dat ze met verschillende vragen worstelen: wat als ze er inderdaad liggen? Blijven ze daar en of moeten ze worden herbegraven in bijvoorbeeld Bergen op Zoom of Tilburg waar de meeste verzetsstrijders vandaan kwamen. Gaan ze misschien wel naar het ereveld in Loenen waar meer Nederlanders rusten die stierven voor het vaderland? Allemaal vragen waar voorlopig geen antwoord op komt.
Een groot deel van de nabestaanden wist al lang dat er in stilte werd gezocht door het Rode Kruis. Jaren terug al waren ze gevraagd DNA-materiaal af te staan om latere identificatie mogelijk te maken, wanneer dat ook mocht zijn. Bij de nabestaanden bleef de hoop altijd leven.
Wordt vervolgd De vondst van verstoringen in de grond is veelbelovendheid maar betekent nog niet dat de veertien ook al gevonden zijn. Wat er verder gaat gebeuren is aan het Rode Kruis dat de zoekactie regelt. Intussen wijst alles er op dat het Rode Kruis in stilte door blijft speuren: buiten beeld, letterlijk, van de media.
Over de exacte plek zwijgen de direct betrokkenen. De verwachting is dat er een nieuw vervolgonderzoek komt. Daarmee is de kans groot dat de buitenwereld later opnieuw ineens verrast zal worden, met het nieuws over de vondst en identificatie van de 'vermiste veertien'.