Rolling Stones-fan uit Eindhoven: 'Ze leggen het ondeugende in je bloot'
"De muziek van de Rolling Stones moet je zien als een levenspad", legt Aart van Ooyen uit. "Ze leggen het ondeugende dat ieder mens in zich heeft bloot." De 62-jarige Stones-fan van het eerste uur ziet de muziek band - die donderdag vijftig jaar oud werd - als rode draad in zijn leven.
"Eigenlijk volg ik de Stones actief sinds mijn veertiende of vijftiende", vertelt Van Ooyen. "De jaren daarvoor hoorde ik ze wel, maar voor mijn gevoel braken ze pas in 1964 echt door. Toen begon de muziek tot me door te dringen."
Nieuw, fris geluid"In die tijd was er ook nog niet echt sprake van die twee kampen, de Beatles of de Stones. Ze hadden ook zo'n ander geluid. De Beatles waren wat eerder doorgebroken, maar het hele gezicht van de popmuziek was in die tijd aan het veranderen. De Stones hadden een eigen geluid, een eigen gezicht. In mijn ogen kun je de muziek goed vergelijken met de tijdsgeest. Er kwam ruimte voor allerlei stromingen. Het werd fris. Precies zoals de Stones in mijn ogen."
Zijn eerste concert van de band, in 1966 in de Brabanthallen in Den Bosch, herinnert Van Ooyen zich nog als de dag van gisteren. "Mijn moeder had kaartjes gekocht voor 'een bandje uit Engeland', zo zei ze. Wij gingen daarheen, het was helemaal te gek, maar mijn moeder had nog niet door dat het om de Stones ging. Toen ze een dag later de artikelen in de kranten las, besefte ze pas hoe bijzonder dat eerste concert was."
Speciaal concertMaar het concert een jaar later in de Houtrusthal in Den Haag was nog specialer. "Met een groepje vrienden hadden we afgesproken om tijdens het laatste nummer op het podium te klimmen. Dat was Satisfaction. Een vriendin van mij ging als eerste, maar zij werd natuurlijk direct gepakt door de beveiliging. Ik zag mijn kans en probeerde het. Mick Jagger stak nog uitdagend zijn hand naar mij uit, maar nét voor ik erbij kon, werd ook ik in mijn kraag gegrepen."
Daar stopte het avontuur niet. "De beveiligers droegen me naar buiten. Onderweg verloor ik nog een schoen, maar zonder pardon werd ik daar over een hek gesodemieterd. Daar lag ik dan. Maar de Stones waren met hun laatste nummer bezig. De deur waardoor ik naar buiten werd gegooid, werd even later door de bandleden als uitgang gebruikt. Ik zie ze nog voorbij lopen. Gitarist Brian Jones zag me liggen en keek me nog even lachend aan. Ik vergeet die blik nooit meer."
Volgende keer met hele gezinVan Ooyen kijkt nu vooral uit naar een nieuw concert. "Daar gaat het nu al een tijdje over; komen ze wel, komen ze niet. Maar áls ze komen, dan ben ik erbij! Mijn zoon is ook groot fan en mijn schoondochter wil ook graag een keer mee. We hebben haar een beetje besmet met het virus", lacht de Stones-fan. Vandaag zal hij ook nog wel een plaatje van zijn band draaien, zoals hij bijna dagelijks doet. "Ze zijn het ritme van mijn levenspad."