Weblog: Vriendschap voor het leven in Olympisch Londen
In de bomvolle metro bij Olympisch Stratford in Londen propt zich ook nog eens iemand naast me. Het allereerste signaal dat iemand heel dicht naast me staat, is een indringende zweetlucht die zich vastzet in mijn neus. "Gatverdamme", mompel ik. "Het is nog een Duitser ook."
De stinkende dikke man heeft een vlag om zijn schouders die verwantschap heeft met de Duitse vlag. Later bleek het om een Belg te gaan die ook nog eens stonk naar drank. Daarbij keek zijn linkeroog recht naar boven en staarde het andere oog mij aan vanonder een pruik. Op zijn buik in een hoesje een hele rits toegangskaarten voor de Olympische Spelen.
Hij weet duidelijk niet hoe hij op zijn bestemming moet komen. Hij wil naar Woodgreen, oftewel het Oranjestation. Een lange reis en veel stank later wordt duidelijk dat deze Belg onderweg is naar het Holland Heineken House. Keer op keer informeert hij bij mij of Belgen ook welkom zijn in de Oranjevesting: "Belgen vinden wij allemaal leuk en ik denk dat je heel welkom bent".
RuzieKeer op keer wordt hij gebeld door zijn vrouw die ook ergens ronddwaalt in Londen. Keer op keer lopen de korte gesprekjes uit op een knallende ruzie. Het is duidelijk. De vrouw van de dikke aardige dronken Belg is niet blij dat hij onderweg is naar het HHH. De vrouw van mijn stinkende vriend schijnt in het Belgische nationale huis te zijn, dat ergens in Londen ook bestaat. "Hebben ze ook Belgisch bier daarbinnen?", vraagt hij als we uitstappen. "Ik dacht het niet", antwoord ik.
Vlak voor hij in de enorme rij gaat staan om binnen te komen, gaan we nog even snel op de foto. Vriendschap voor het leven in Olympisch Londen. De verbroedering van de Spelen heeft mij ook bereikt.