Recensie: dansvoorstelling 'Yell Penelope' van Jelena Kostic vliegt op vrolijke lichtheid
Is een Duitser altijd humorloos en efficiënt? En wat gebeurt er dan als zo'n Duitser ook nog een Cubaans paspoort heeft en zwoele Spaanse zinnetjes kan zeggen? Wat is het verband tussen nationaliteit, cultuur en identiteit? Vragen uit de dansvoorstelling 'Yell Penelope' die woensdag in Tilburg in première ging.
Het is een logische vraag voor Jelena Kostic, denk je dan. Jelena, die dansvoorstellingen maakt, woont in Tilburg maar komt uit Servie. Bij zo'n verhuizing ga je natuurlijk nadenken over cultuurverschillen. Laat staan het feit dat cultuurverschillen in de regio van het oude Joegoslavië grote gevolgen konden hebben.
MarchJelena maakte in Brabant eerder 'March', een voorstelling over protesten in Sarajevo die door de autoriteiten meedogenloos werden neergeslagen. Een voorstelling met rauwe muziek, gasmaskers en stampende laarzen.
En dan nu 'Yell Penelope', een voorstelling die op verkiezingsavond in De Nieuwe Vorst in Tilburg in première ging en die vrijwel was uitverkocht.
Servische muziekVoor 'Yell Penelope' gebruikt Jelena Servische muziek... gezongen muziek. Maar daar kan ze nogal wat mee. In het begin als een danseres opkomt in een regenjas die aan een habijt doet denken, klinkt de muziek religieus maar later wordt het volksmuziek en een van de meest vrolijke stukken van de voorstelling is de scène waarin een mannelijke danser met de muziek op de loop gaat en er een geïmproviseerd blues/popnummer van maakt.
Voor het decor van de voorstelling tikte Simon Haan een stel oude deuren op de kop. Het doet een beetje denken aan een ouderwets Agatha Christie-toneelstuk maar deze deuren zijn echt heel oud en dat zie je er aan af. Het zijn deuren waardoor de voorstelling zich afspeelt in een tuin bij een oud huis wat alles ook tijdloos maakt.
Geen opgelegd pandoer'March' was serieus en beklemmend; 'Yell Penelope' geeft de kijker meer ruimte voor een eigen verhaal. De dans is soms vrolijk, soms poëtisch en altijd mooi om naar te kijken. Het verhaal over identiteit en cultuur laat zich afleiden uit de teksten die de dansers zeggen maar het is geen opgelegd pandoer. Het is een voorstelling waar je misschien niet alles meteen begrijpt maar waar je wel met heel veel plezier naar kan kijken.
De vragen over identiteit en cultuur klinken zwaar en serieus. En ze verdienen het ook om overdacht te worden. Maar ze maken de voorstelling niet zwaar. 'Yell Penelope' wordt gedragen door een vrolijke en dichterlijke lichtheid die nog een poosje bij je blijft.