Familiezoektocht Martino Kerremans gooide niet alleen zijn leven overhoop
"Ons moeder heeft dit geweten. Dat kan haast niet anders", mompelt Jan Koevoets. De 60-jarige kapper uit Sint Willebrord heeft net de definitieve bevestiging gekregen dat hij ruim zestig jaar geleden in het oude Ignatius Ziekenhuis in Breda als baby is verwisseld.
In het bijzijn van broer Toon, Martino Kerremans en diens zus Bernadette heeft hij een enveloppe opengemaakt met daarin de resultaten van een DNA-test. Die zijn onverbiddelijk. Zijn broer Toon blijkt niet zijn biologische broer. Daarentegen heeft hij er wel een zus bij gekregen. Bernadette, zus van Martino, 'matcht' met Jan. Voor 99,6 procent is er sprake van een familierelatie tussen de twee.
'Ik ben van de melkboer'"Pff", probeert Jan zijn gedachten onder woorden te brengen. "Dit voelt zo raar. Ik probeer normaal altijd alles weg te lachen. Maar dat valt me nu zwaar. Diep van binnen had ik veel liever gehad dat dit allemaal niet was gebeurd. Dat Martino niet was gaan zoeken."
Hij hapt naar adem. "Weet je, net als hij, lijk ook ik niet op de rest van mijn familie. Vroeger maakte ik dan altijd het grapje dat ik waarschijnlijk van de melkboer was. Ik zou willen dat ik dat nog steeds zou kunnen zeggen, maar ik kan er met deze uitslag niet meer omheen. Ik ben verwisseld, ik heb een andere biologische familie."
Broer Toon knikt. "Dit verzin je gewoon niet. Na zestig jaar tot de ontdekking komen dat je broer niet je biologische broer is. Je zou willen dat dit een droom is, dat je wakker wordt en het allemaal niet waar is."
Het was Toons vrouw Petronella die hem aanspoorde naar de krant te bellen toen ruim twee weken geleden het verhaal over de zoektocht van Martino naar zijn biologische familie in de krant stond. "Ik leek zo op hem en het verhaal wat hij vertelde klopte met wat wij van onze moeder hadden gehoord. Daarom heb ik gebeld. Ik wilde hem helpen. Maar ik snap Jan ook heel goed hoor."
'Familie erbij gekregen'Zijn ogen worden vochtig. "Maar er verandert niks hoor. Jan verliest geen familie. Wij blijven broers. Sterker nog, als je zoiets meemaakt groei je nog meer naar elkaar toe. Het enige wat er verandert, is dat hij er een familie bij krijgt."
Bernadette, de nieuwe zus van Jan knikt begrijpend. Nadat vorige week de eerste vermoedens rezen dat ze weleens familie van elkaar konden zijn, belde ze Jan 's avonds op. "Gewoon, omdat ik vermoedde hoe moeilijk hij het ermee had." "Dat heb ik echt gewaardeerd", zegt Jan terwijl hij twee schilderijen tevoorschijn haalt en die aan Martino geeft. "Kijk, die zijn door mijn vader geschilderd." En dan lachend: "Of moet ik nou zeggen jouw vader?"
MoederskindjeNet als Martino was Jan een echt moederskindje. "Ik kom uit een warm nest, had een hele goede band met mijn moeder, kon altijd bij haar terecht. Achteraf denk ik dat ze me misschien extra aandacht heeft gegeven omdat ze diep van binnen wist dat ik niet haar biologische kind was."
Haar daar naar vragen kan Jan niet meer. Moeder Anneke overleed alweer enkele jaren geleden, net als zijn vader. "Gelukkig maar", verzucht Jan, "Dit had ze, weet ik zeker, niet willen meemaken. Er lijkt me niks ergers voor een moeder dan dat je kind aan een ander wordt gegeven."
'Wilde mijn moeder dit niet aandoen'Martino, wiens ouders ook al een tijdje dood zijn, knikt. "Dat is ook de reden dat ik pas na hun dood een DNA-test heb aangevraagd om te weten te komen of ik wel familie was. Ik wilde dit mijn moeder bij leven niet aandoen."
Nu duidelijk is dat zowel Toon als Martino er nog een familie bij hebben gekregen, is het de vraag hoe het nu verder gaat. Jan lacht: "Ik heb er opeens zoveel nieuwe familieleden bij. Ik denk dat ik met Kerst maar Van der Valk ga afhuren."
Dan op serieuze toon: "Nee, zoiets moet natuurlijk groeien. Ik moet dit eerst voor mezelf een plek geven. Martino wist natuurlijk al wat langer dat hij in het ziekenhuis verwisseld is. Mij valt dit nu allemaal koud op het dak. We gaan wel zien hoe het allemaal gaat lopen. Rustig aan."