Nabestaanden over dramatisch ongeluk A59: 'Onze levens zijn verwoest'
Hun levens zijn verwoest. De tranen zijn ontelbaar. De nabestaanden vertellen hun emotionele verhaal over het afschuwelijke ongeval op de A59 bij Waalwijk op 1 oktober 2010, waarbij Astrid en haar 8-jarige dochtertje Janice om het leven kwamen.
De vrachtwagenchauffeur die haar dochter en kleindochter doodreed, werd vrijdag veroordeeld tot 240 uur werkstraf. Mevrouw Bouterse, haar voornaam wil ze niet noemen, veegt de tranen weg. "De straf doet mij er niet zo veel toe. Ik koester ook geen haat- of wraakgevoelens. Geen van mijn zoons ook. Wij zijn alleen maar bezig met het verdriet en het gemis. Wij zijn niet bezig met de strafmaat. Wij zijn niet bezig met die chauffeur."
'Alles kwijtgeraakt'Samen met haar nichtje Marina Hoepel vertelt oma Bouterse haar verhaal na afloop op de rechtbank. "Mijn schoonzoon heeft niemand meer. In één klap is hij weduwnaar en kinderloos geworden. Zijn dochter Janice en zijn vrouw Astrid zijn er niet meer. Hij is alles kwijtgeraakt. Wij ook. Hij belde mij huilend op die dag om te zeggen dat ik geen dochter en geen kleindochter meer had."
Wereld stort in1 oktober 2010 moest een leuke fijne dag worden. Moeder Astrid rijdt met haar dochter Janice (8) en nog drie kinderen vanuit Amsterdam naar de Efteling. De kinderen zitten bij een dansschool en zouden gaan optreden in het RTL-kinderprogramma De Schatkamer. Het werd de dag van het grootste drama dat de familie zou treffen.
Een vrachtwagenchauffeur ziet de file op de A59 niet en de auto van moeder Astrid en de kinderen wordt geplet tussen twee vrachtwagens. Moeder Astrid, dochter Janice en twee kinderen uit andere gezinnen zijn op slag dood. Eén kind raakt zwaargewond en overleeft het drama. Ook voor de drie andere Amsterdamse families stort hun wereld in.
Televisiebeelden"Ik had de beelden al op de televisie gezien", vertelt mevrouw Bouterse verder. "De traumahelikopter die een kind afvoerde. De ravage op de snelweg. Een verschrikkelijk ongeluk dacht ik nog." Maar al snel kreeg ze een akelig gevoel. "Toen ik hoorde dat het een moeder was met kinderen, dacht ik aan mijn dochter onderweg naar Brabant. Ik heb meteen 112 gebeld. Ik heb het type auto doorgegeven. En toen we later werden teruggebeld door de politie wist ik dat het helemaal niet goed was."
Later belde haar zoon snikkend op. "Mijn God. Mijn God. Mijn God", stamelt ze nu nog. "Mijn God. Onze wereld stortte in." Ze laat foto's zien van haar dochter Astrid en haar kleindochter Janice. "Ik draag ze altijd bij me. Iedere dag."
Niet eten van verdrietDe familie is lange tijd ondersteboven van het drama. "Mijn hele leven is een drama geworden. Ik was zo levenslustig. Ik was net met pensioen. Ik was altijd levenslustig. De eerste tijd ging ik gewoon de deur niet uit." Mevrouw Bouterse vergat te eten van het verdriet. Haar schoonzoon kwam bij haar wonen, omdat hij het verdriet niet aankon. "Hij was helemaal de kluts kwijt."
De uitspraak van vrijdag zet een punt achter het juridische verhaal. "Helemaal afsluiten kan je dit nooit", zegt Marina. "maar we moeten wel verder met leven. We hebben geen keus. We hebben een enorm verdriet te verwerken. Maar het is fijn dat deze dag voorbij is."