Lieve meisjes en zwevende jongens: Ruud van Empel in het Noordbrabants Museum
Wereldwijd trekt de in Breda geboren kunstenaar Ruud van Empel veel belangstelling met zijn superrealistische fotomontages. In het Noordbrabants museum is vrijdagmiddag een overzichtstentoonstelling met werk van Van Empel geopend. Spannend, omdat de kunstenaar hier ook ontwerpen voor werken laat zien die hij later afkeurde.
Twee metersgrote landschappen trekken meteen de aandacht. Het zijn allebei cactusbossen, de één bij nacht, de ander in daglicht. Wie er voor staat, kan zich de scherpe stekels van de planten maar al te makkelijk voorstellen. Maar het zijn geen foto's die Van Empel in een cactusbos maakte. Zoals al zijn werken ontstonden ook deze landschappen in de computer van de kunstenaar.
OnderdelenVan Empel begint elk kunstwerk met het fotograferen van alle onderdelen die hij nodig heeft: takjes, blaadjes, insecten, de cactussen, elk detail is apart vastgelegd en opgeslagen in de computer. Daarna worden al die losse onderdelen samengevoegd tot één beeld. Het betekent dat er niets toeval is in de kunst van Van Empel, elk onderdeel van de afbeelding is gewogen en bewerkt.
Hetzelfde geldt voor een kunstwerk met gezichten van blonde meisjes. Van Empel maakt met een verzameling van oren, neuzen, monden en kapsels een spectaculaire verzameling nieuwe gezichten. Dat het resultaat 'onrustwekkend' is, snapt hij wel. "Je maakt zo goed mogelijk nieuwe gezichten maar op een of andere manier ervaar je dat ze niet echt zijn. Dat is ook de tegenstelling die in het werk zit".
Zwevende jongensEen van de muren van de tentoonstelling is gewijd aan 'schetsen', onder andere ontwerpen die het uiteindelijk niet gehaald hebben. Er hangt een groepsfoto bij van een stel jongetjes in zwembroek. Allemaal apart gefotografeerd en samengevoegd. Maar de voeten kloppen niet volgens de kunstenaar, het lijkt te veel alsof de jongens boven de tegeltjes zweven in plaats van dat ze er op staan. Na twee weken werken besloot de kunstenaar dit werk niet af te maken.
Boeiend zijn ook twee nieuwe werken van meisjesgezichten met bloemen. Zo beschreven, klinkt het bijna als poezieplaatjes maar dat zijn het zeker niet. De meisjes zijn zo lief, zo zacht en onschuldig dat de toeschouwer meteen begrijpt dat dat niet kan voortduren; ergens tussen die bloemen, dreigt gevaar. Onzichtbaar... maar toch.