Stuifmail zondag 12 oktober: bootsmannetjes, pindakaasbomen en slakkeneitjes
Ieder weekend keert boswachter Frans Kapteijns weer even terug uit de natuur om aan te schuiven bij Willem-Jan Joachems. Daar beantwoordt hij lezersmail en praat hij over bijzondere fenomenen uit de natuur. In deze aflevering van Stuifmail gaat het over een meriansborstel, veenmol en bessen van de Karmozijnplant.
Familie van de wantsenOp de foto een bootsmannetje ook wel ruggenzwemmer genoemd. Dit insect hoort bij de familie van de wantsen en het goede zwemmers. Overigens vliegen ze als goede vlieger van de ene waterpartij naar de andere. Ze kunnen dus heel goed zwemmen en met schokkende bewegingen op de rug liggend gaan ze op zoek naar prooidieren. Doordat ze op de rug liggen, kunnen ze hun prooien beter waarnemen. Bootsmannetjes eten dan ook voornamelijk prooien die zich op of tegen het wateroppervlak bevinden. Het zijn ware roofdieren, die alles pakken wat ze kunnen overvallen. Prooidieren zijn kleine vissen, kikkervissen, insecten en wormen.
PindakaasboomOp de foto bloemen van de Clerodendrum trichotomum var. Fargesii of in het Nederlands, de Pindakaasboom ook wel kransenboom genoemd. Op het internet vond ik de volgende beschrijving:
“Sierstruik, die op grotere hoogte groeit en is nog beter bestand tegen vorst dan de soort. Oorspronkelijk groeiplaats Japan, de Filippijnen en China. In augustus verschijnen de kleine, stervormige, witte, zoetgeurende bloemen met een opvallende rode kelk. De witte bloemen geuren, maar het blad ruikt niet echt lekker bij kneuzing. Vanwege die geur wordt Clerodendrum in Nederland en België ook wel pindakaasboom genoemd. Raar eigenlijk, want over de geur van pindakaas kun je van mening verschillen. De twijgen zijn vooral aan de top dicht behaard, evenals de stelen en de onderzijde van de bladeren. De vruchten zijn lichtblauw of zwart, de onderliggende kelk karmozijnkleurig. Verdraagt tot -15° C mits de plant niet te nat staat”.
SlakkeneitjesOp de foto zie je duidelijk een hoopje slakkeneitjes liggen. Nadat de slakken gepaard hebben, gaat het vrouwtje de eitjes afzetten. Meestal doen ze dat in de grond, maar soms worden die eitjes ook verstopt onder bladeren of stenen. Slakkeneitjes zijn meestal doorzichtig en niet groot, hooguit enkele millimeters. De slakjes, die er later uitkruipen lijken al op de ouders.
Gedicht van Ellen de HaanHoe winden waaiente wendente draaien.
Te keren het blad...
Zo zal het levenwendendraaien.
Als de wind wendzal alles de goede wegindraaien.