Sabine verloor haar moeder toen ze haar dochtertje kreeg: 'De liefste'
“Ik heb mijn dochter gekregen en toen moest ik mijn moeder afgeven”, vertelt Sabine Quaak uit Raamsdonksveer. Zij verloor haar liefste moeder, haar beste vriendin en haar grootste steun net nadat ze van haar eerste kindje was bevallen. “Een kraamtijd? Die had ik niet.”
"Als ik een keer verdrietig ben, hoor ik haar in mijn hoofd. 'Nie zo jàànke. Schouders eronder en er tegenaan!'", citeert ze haar moeder. De imitatie tovert meteen een lach op je gezicht. Een vrouw die niet van màùwe hield. Een grandioze poets, een lieve schat. Ze was het allemaal. Jopie Smits uit Oosterhout. Die maar 61 jaar mocht worden.
"Je moeder is je alles."
Sabine en haar moeder waren twee handen op één buik. "We belden elkaar iedere dag. Het was een vriendin voor me, ik kon altijd bij haar terecht. Je moeder is je alles", vertelt ze. "Ze was een geweldige vrouw en de liefste." En wat had ze haar graag dicht bij zich gehouden, toen Sabine zelf voor het eerst moeder werd van dochter Reva. De roze oma-wolk ging veel te vlug voorbij.
"We dachten dat het voedselvergiftiging was. Mijn moeder was nooit ziek. En toen had ze opeens darmkanker", vertelt Sabine. Zij was toen nét bevallen van haar dochtertje. En voor ze het wist, dreef haar roze wolk onder een wit, steriel systeemplafond. De eerste drie maanden van het leven van haar meisje, brachten ze in het ziekenhuis door. "Die heeft een enorm immuunsysteem opgebouwd, we hebben alleen maar daar geleefd."
Een echte kraamtijd werd Sabine niet gegund. Haar moeder hopte van afdeling naar IC, waar ze kunstmatig in slaap werd gehouden. "Daar knapte ze van op, toen werd ze weer een beetje mama." Tot Jopie de tweede keer wakker werd gemaakt. Haar darm bleek gescheurd en er was niks meer aan te doen. "Die dag nog is ze in slaap gebracht", vertelt Sabine. "Net toen ik even weg was om mijn sokken te wisselen, blies ze haar laatste adem uit. Alsof ze wachtte tot ik even weg was."
"Ik heb een foto waar mijn moeder in haar kist ligt en Reva in haar maxi-cosi."
De roze wolk werd asgrijs. "Het is alsof, toen ik mijn dochter kreeg, ik mijn moeder af moest geven. Het was een vreselijke tijd, ik wil dit nooit meer meemaken. Voor ons geen tweede meer", zegt ze stellig. Onlosmakelijk zijn het verlies en de komst van haar kindje met elkaar verbonden. Zo groot als het geluk was met Reva, zo groot was het verdriet om haar moeder. "Ik heb een foto waar mijn moeder in haar kist ligt en Reva in haar maxi-cosi. Het is allemaal zó met elkaar verbonden en zo'n domper na mijn bevalling geweest. Dat wil ik gewoon niet meer. Dadelijk ben ik weer zwanger en moet ik mijn vader afgeven. Het is goed zo."
Voor Sabines vader, een totale ADHD'er, was Jopie het medicijn. Zo noemden ze haar ook, lachend. "Die zorg voor hem is er nu ook een beetje bij gekomen. Maar als ik bang ben om hem ook kwijt te raken, dan denk ik aan wat mijn moeder zou zeggen. Zo lekker in het plat Oosterhouts: 'Houd 'm alsjeblieft nog ff daar'."
De grootste troost is dat Jopie aan Reva nog een flesje heeft kunnen geven. De twee hebben elkaar gelukkig ontmoet, ook al kan de kleine dat zich niet meer herinneren. "Daar ben ik nu heel dankbaar voor", zegt Sabine. "Ik heb het heel graag over haar, thuis en met anderen. Samen hadden we altijd wat met engeltjes, die kocht ze voor mij. Nu koop ik ze voor haar. En zelfs al ben ik bang voor naalden, dan nog ga ik een nieuwe tatoeage voor haar laten zetten. 'I was your angel, now you are mine'."