Het is spitsuur voor de strooiers. Na een winterslaap in de dooimaanden, komen Ruud Jacobs uit Eindhoven en zijn strooiploeg weer in actie. De wekker staat om 4 uur in de nacht, werkdagen zijn soms wel 18 uur lang. "Ik kijk wel wanneer ik omval."

Hoe het gaat? "Druk en een beetje moe", lacht Ruud. Het is zaterdagmiddag als we hem spreken, hij staat op het punt om even een hapje te eten met zijn ploeg. Om 4 uur zaterdagochtend was de eerste van hen op de Woenselse Markt weer aan werk. "En dan loopt de laatste ronde tot 10 uur 's avonds. Dus je moet je privéleven er wel een beetje op aanpassen."

Pittige dagen voor de strooiers, maar toch voelt dit voor hen als een cadeautje. "Als het zo spannend is als nu, begint het wel te kriebelen", zegt Ruud. Zelf zit hij op 'het zenuwcentrum'. Daar stuurt hij alle strooiers en sneeuwschuivers aan. "Die kunnen de routes inmiddels wel dromen. Maar het blijft leuk, want je hebt allemaal dezelfde tic. Je moet het kunnen en wíllen, om zo lang door te gaan. Het geeft een gevoel van saamhorigheid. Anderen gaan elk jaar naar dezelfde plek op wintersport, maar dit is onze wintersport", lacht Ruud.

Wat is de kick van het strooien?
Om die kriebel onder woorden te brengen, blijft toch lastig. Ruud houdt het op een soort jongensdroom. "Het is een mannending, met grote wagens. Als je die sneeuwschuiver erop zet, is het een soort positief geweld", legt hij uit. Grote machines, hard werken en snel resultaat. Samen in een bubbel vol meteorologie stappen, lange dagen maken en genieten van de techniek. Het geeft ze elke keer weer een kick.

Ruud moet wel toegeven: dit is niet zijn ideale scenario. "Het lekkerste is als je één felle bui hebt, dan heb je relatief makkelijk werk. Je kijkt in de achteruitkijkspiegel en ziet de witte weg weer zwart achter je. Nu blijft het de hele tijd sneeuwen", vertelt hij. Daardoor lijken de routes, die steeds drie uur duren, wat minder nut te hebben. Aan het einde van de rit, wordt de weg alweer een beetje wit.

Adrenalinekick
Dat mag de pret niet drukken. De dagen dát het team de weg op mag, is het genieten van de magie. "Nu is het weer billenknijpen of we er vannacht weer om vier uur uit moeten", zegt Ruud. Al staat zijn wekker sowieso weer op dat onchristelijke tijdstip. "Dan kijk ik even hoe de systemen erbij staan en wat de cijfers zijn. Het is een stukje intuïtie geworden, om in te schatten wanneer je moet gaan", legt hij uit. "60 procent kans dat het goed gaat, is voor ons al te weinig. Maar ervaring doet een hele hoop."

"Het is elke keer weer een stukje adrenaline", zegt de strooikampioen tot slot. "Ik wist alleen vanochtend niet meer welke dag het nou was, vandaag. Als je dit elke dag zou moeten doen, word je gek."