Gonnie over haar Frits: Hij was mijn rots in de branding, mijn alles'
Gonnie en haar Frits leerden elkaar in 2003 in eerste instantie kennen als poppetjes in een virtueel café. Deze chatbox leek jongste zoon Erik wel wat voor zijn moeder en na de nodige uitleg kreeg ze zowaar lol in dit voor haar onbekende ‘spel’. Dat het zou leiden tot twintig hele gelukkige jaren, daar had ze geen idee van. Gelukkige jaren waar in februari 2022 totaal onverwacht en veel te vroeg een eind aan kwam.
Ze moet lachen als ze terugdenkt aan hoe haar jongste haar ergens begin 2002 overhaalde om zich in dit virtuele avontuur te storten. “Ik zat niet in de fijnste periode van mijn leven toen hij met het idee van die chatbox kwam. Dat Frits achter het lieve poppetje schuilging dat mij zo vriendelijk benaderde, wist ik natuurlijk niet. Maar het klikte meteen.”
Toen Frits na een tijdje vroeg of ze met hem uit eten wilde, vond Gonnie het spannend, maar ze ging er voor. “We hebben die eerste date alleen maar gepraat, gepraat, gepraat. Over onze kinderen, onze scheidingen, ons werk, over van alles. Het was vanaf het eerste moment echte liefde en dat is het gebleven. Ik ben twintig jaar lang, iedere dag blij geweest om naar huis te gaan en hem te zien.”
De twee dochters van Frits en drie kinderen van Gonnie werden ingelicht en waren blij voor ze. “Nou, zijn dochters en mijn middelste zoon Martijn en oudste dochter Sandra wel. Maar Erik, die eigenlijk de hele boel in gang had gezet, was wat sceptisch. Tot hij als mijn ‘chaperonne’ meeging naar Strijen waar Frits woonde. Toen we terugreden naar Valkenswaard zei hij: mam, ik snap je helemaal, wat een fijne, lieve man.”
En dat was hij, vertelt Gonnie. “Lief, stabiel, positief ingesteld en heel geduldig. Hoewel hij ook goed zijn grenzen kon stellen hoor; je kon heel ver gaan bij hem en hij kon veel hebben, maar als het klaar was, was het klaar. Ik heb veel van hem geleerd. Bijvoorbeeld dat het geen zin heeft om je druk te maken over de toekomst, over dingen die mogelijk gebeuren. Misschien gebeuren ze wel niet, zei hij dan.”
Ze verhuisden naar Goirle, trouwden in december 2005, kregen kleinkinderen en werkten hard, Frits als elektromonteur en Gonnie als manager bij een schoonmaakbedrijf. “We waren simpelweg gelukkig. Het ging goed met de kinderen, we konden en kunnen het onderling allemaal goed met elkaar vinden en de kleinkinderen die in de loop der jaren kwamen, waren stapelgek op hun opa Frits. Natuurlijk was er wel eens wat, maar we kwamen er altijd samen uit. Er was gewoon nooit gedoe, we begrepen elkaar zonder woorden.”
Frits was ook degene die Gonnie stimuleerde om haar grote droom waar te maken. “Mijn hele leven wilde ik al graag een eigen ijssalon. Maar ja, dat is niet niks natuurlijk. Toen werd er in 2004 in Hilvarenbeek een ijssalon ter overname aangeboden. Zonder dat ik het wist had mijn zoon Martijn, heel lief, een afspraak voor me geregeld en ben ik er samen met Frits naartoe gegaan. Ik zag allemaal beren op de weg, maar hij niet. Doen, zei hij en dankzij hem durfde ik het aan.”
Er brak een hele drukke tijd aan met vooral in de zomer lange dagen voor Gonnie terwijl Frits ergens in het land aan het werk was. “Maar het ging goed, samen konden we alles aan”, vertelt Gonnie. ”Dat er weinig vrije tijd was, maakte niet uit. Soms gingen we een dagje weg en in het najaar planden we een vakantie naar Turkije of Griekenland. Tot we de Algarve ontdekten waar we allebei verknocht aan raakten. Van één week per jaar naar Portugal, werden dat er twee, drie en uiteindelijk gingen we zelfs voor een maand weg. Het werd een tweede thuis voor ons.”
In 2017 stopt Gonnie met de ijssalon en begint Frits uit te kijken naar zijn pensioen in januari 2021. “Hij droeg zelfs een horloge dat de dagen naar zijn pensioendatum aftelde, kun je nagaan. Maar het was ook in die periode dat hij zich niet goed voelde en op een gegeven moment vertelde dat er bloed bij zijn urine zat. Binnen een paar dagen was hij zo ziek dat hij opgenomen moest worden in het ziekenhuis. Het bleek om een blaasontsteking te gaan.”
Het wordt een jaar van goede tijden, slechte tijden wat betreft de gezondheid van Frits, totdat ze in januari 2022 de uitslag van een laatste scan te horen krijgen van de arts. Die voelt als een klap in hun gezicht. Gonnie: “Ik hoor het hem nog zeggen: u heeft uitgezaaide slokdarmkanker en we kunnen niets meer voor u doen. Het was als een slechte film, we keken elkaar alleen maar aan van wat nu? Maar wisten ook meteen: dit gaan we samen doen. En dat hebben we ook gedaan.”
Frits grijpt alles aan om tijd te rekken, maar begin februari is hij op. “Hij kon niet meer, had van iedereen afscheid genomen en vertelde me dat hij er klaar voor was. We hebben prachtig afscheid van hem genomen. Een afscheid dat hijzelf mee had geregeld, hij kende alle verhalen die toen zijn verteld."
"Een paar weken later ben ik met de kinderen, aanhang en kleinkinderen naar Portugal gegaan. We hebben kaarsjes gebrand in het kapelletje waar we altijd kwamen. Zijn foto staat daar in het kapelletje waar we vaak kwamen.”
“Frits was mijn alles, mijn rots in de branding en dus stort je wereld in als je hoort dat het is afgelopen. Hij is 67 geworden terwijl hij altijd zei dat hij de honderd zou halen. Het verdriet was groot, maar ik ben enorm dankbaar voor alle gelukkige jaren die we samen hebben gehad.”
En het geluk lacht haar opnieuw toe, vertelt Gonnie. “Voor zijn overlijden heeft Frits me op het hart gedrukt niet alleen te blijven en verder te gaan. Vorig jaar heb ik via een lotgenotengroep een nieuwe man leren kennen, John. Het is mooi om te ervaren hoe twee liefdes naast elkaar kunnen bestaan.”