Sara kan familie en vrienden in Iran niet meer bereiken: 'Ben heel bang'
De protesten in Iran beheersen het leven van de Iraanse Sara Nozohour. Haar ouders, stiefbroer, zusje, oma en veel vrienden wonen nog in het land en ze maakt zich erge zorgen. Demonstraties worden hard neergeslagen: mensen worden zonder pardon neergeschoten. “Het is zenuwslopend.”
Op de bank bij haar schoonouders in Eindhoven vertelt ze dat er sinds twee dagen helemaal geen contact met Iran meer mogelijk is. “Ik word gek van onzekerheid. Ik heb tientallen keren naar mijn ouders en vrienden gebeld, maar de lijn is dood. De situatie is echt heel gevaarlijk, ik denk er de hele tijd aan.”
In Iran komen op verschillende plekken grote protesten voor. Mensen demonstreren tegen het regime en de slechte economische situatie. Hierbij vindt geweld plaats en vallen dodelijke slachtoffers.
De lokale autoriteiten treden hard op tegen demonstranten en houden op grote schaal mensen aan. Ze worden gearresteerd en voor lange tijd in de gevangenis gezet.
"Ik vrees voor mijn familie en vrienden."
Het internet is geblokkeerd en bellen gaat ook niet meer. Negentig miljoen Iraniërs zijn afgesloten van de buitenwereld. “Ik ben heel bang", zegt Sara. "Sommige vrienden van mij doen mee met de protesten, ik heb nu al een paar dagen geen berichten meer van hen ontvangen. Ik vrees voor ze, het laatste wat ik heb gehoord is dat ze gingen protesteren."
In hun appgroep waar zo'n twintig goede vrienden van Sara inzitten, blijft het nu stil. "Misschien leven ze niet meer want er worden gewoon mensen neergeschoten. Ik word echt gek van onzekerheid."
Ze haalt even adem en vervolgt dan haar verhaal. “Ik weet dat mijn vrienden pas de straat op gaan als het donker wordt. Dat is iets veiliger. Ook hebben ze mondkapjes op, zodat de autoriteiten minder goed kunnen zien wie de leuzen roepen. Maar dat garandeert niks. Het is daar levensgevaarlijk en ik slaap er heel slecht van.”
“In Heesch voel ik me vrij.”
Ook haar ouders heeft ze niet meer gesproken. “Ik ben bezorgd vanwege mijn moeder en mijn oma. Ze zijn beiden ziek. Krijgen ze wel hulp, worden ze niet zomaar opgepakt? Je kunt nergens op vertrouwen daar. Het is een gespannen situatie."
Sara's zoon van negen jaar oud heeft het ook moeilijk. "Hij begrijpt niet waarom hij zijn oma niet kan bellen en moet dan ook huilen. Het is heel emotioneel voor ons.”
Ze vluchtte zelf in 1999 van Iran naar Nederland en woonde lange tijd in Heesch. In Brabant merkte ze hoe ze al die jaren onderdrukt is geweest. “Opgroeien in Iran voelde heel benauwd. Je durft niet te zeggen wat je wilt zeggen en er is geen vrijheid van meningsuiting. Je hebt geen vrije keuze."
"Iedereen is bezorgd en bang."
Ze zegt dat ze nooit een religieus persoon is geweest, maar je in Iran als moslim wordt geboren. "Je moet een hoofddoek op, bidden was verplicht, vasten ook. Maar het past niet bij mij. Je hebt daar alleen geen keuze. Je bent niet vrij.”
In Heesch merkte ze meteen dat de sfeer heel anders is. “Ik voel me hier goed. Ook als vrouw kan je hier een vrij leven leiden. In Iran moet je bijvoorbeeld toestemming van een man hebben, je vader of je partner, om vrij te reizen. Zonder die toestemming kan je nergens heen.”
Sara volgt het nieuws nu de hele dag op de voet. De hele dag door checkt ze berichten op social media, leest ze kranten en heeft ze contact met Iraniërs buiten Iran. Ook met haar man en schoonfamilie uit Eindhoven praat ze erover. Die hebben ook een Iraanse achtergrond.
Ze werkt bij Vluchtelingenwerk op het AZC in Grave. Daar spreekt ze ook veel met andere Iraniërs. “Iedereen is bezorgd en bang. Ik hoop dat de protesten zorgen voor een democratisch systeem. En ik hoop op een regering in Iran waarbij mensenrechten gerespecteerd worden.”