Vader René kwam niet meer thuis nadat hij een stukje ging fietsen
Op een koude zaterdag in februari 2024 overlijdt René van Maastrigt, de zorgzame vader van Rowie (33), onverwachts tijdens een fietstocht. Het is een schok voor het gezin, maar Rowie herinnert zich de warmte die hij altijd uitstraalde, zowel in zijn liefde voor zijn familie als in de dingen die hij deed.
Altijd een glimlach, altijd een luisterend oor. Dat is wie René was. Zijn liefde voor zijn gezin was onmiskenbaar, maar diezelfde liefde voelde hij ook voor zijn prachtige oldtimers.
“Hij had een passie voor wagens die je niet vaak ziet,” vertelt Rowie, zijn dochter. “Zijn allereerste auto was een mooie rode oldtimer. Hij was zo trots op die wagen. En de liefde voor de oldtimers bleef, want hij is zelfs in een oldtimer in het huwelijksbootje is gestapt.”
'De achterdeur stond altijd open, op z'n Brabants.'
In Nieuwendijk groeit Rowie op in een hecht gezin, samen met haar tweelingbroers, vader en moeder. Een fijne jeugd, vol liefde en gezelligheid. “Het was altijd een zoete inval bij pap en mam thuis. Niemand gebruikt de voordeur, de achterdeur stond altijd open, op z’n Brabants.”
Een warm nest, dat is wat het is bij familie Van Maastrigt. “Ik ben heel trots op mijn ouders”, zegt Rowie. “Ze waren een voorbeeld voor mij. Zo liefdevol naar elkaar en ze stonden altijd voor elkaar klaar. Na al die jaren samen, kon je nog steeds zien hoe verliefd ze naar elkaar keken. Ik denk dat dat best uniek is.”
René was het type man die altijd klaarstaat voor wie hem nodig had. “Je hoefde maar te bellen, en hij was er.” Zijn kleindochter ophalen van school als trotse opa of zijn buren helpen met een klusje, zoals het verven van een muur of het smeren van een piepende poort. Hij was altijd bereid om zijn handen vuil te maken. “Hij heeft uren besteed in onze huizen, zodat wij er optimaal van kunnen genieten.”
Stil zitten was nooit echt René's ding. Als hij niet aan het klussen was of zijn oldtimer aan het verzorgen, dan was hij wel op de fiets te vinden, samen met zijn wielrenclub. Zo ook op zaterdag 10 februari 2024, toen hij weer de weg op ging voor zijn gebruikelijke fietstocht.
'Ik wist dat er iets mis was toen mijn vader zijn telefoon niet opnam.'
Na een lange, koude winter stond het wielrenseizoen weer voor de deur. René wilde weten hoe het met zijn conditie stond en ging een rondje warm fietsen. Een klein ritje om te kijken of hij er nog lekker in zat.
Een paar uur later, toen Rowie haar vader belde, nam hij niet op. “Dat was gek, want hij nam eigenlijk altijd op.” Ze belde daarop naar haar moeder, die de telefoon opnam, maar wat ze hoorde, voelde helemaal niet goed.
Er werd aangebeld bij haar ouderlijk huis en Rowie hoorde haar moeder via de telefoon de welbekende woorden zeggen: “Kom maar achterom”, zoals ze altijd deed wanneer er visite kwam. Maar deze keer was het geen vriend of kennis. Het was een politieagent.
De moeder van Rowie dacht dat ze al had opgehangen. Rowie hoorde de vragen van de politieagent duidelijk door de hoorn: “Is uw man wielrenner? Welke kleur helm had uw man op?” Het volgende wat Rowie hoorde, was het schreeuwen van haar moeder. Die schreeuw was hartverscheurend en ging door merg en been.
'Hij heeft geen pijn gehad.'
Rowie vloog de deur uit en reed met een bonkend hart naar het huis van haar ouders. Daar werd haar verteld waar ze bang voor was: haar vader was overleden. “Hij is door een voorbijganger gevonden in de polder van Almkerk”, kreeg ze te horen.
René overleed op 64-jarige leeftijd aan een hartstilstand tijdens het wielrennen. “We kregen te horen dat hij geen pijn heeft gehad. Dat is iets wat ons rust geeft.”
“Het is nu bijna twee jaar geleden, al voelt het soms nog alsof het gisteren was. Maar je moet door, want dat is wat het leven doet.” Toch blijft haar vader voortleven in de mooie herinneringen die ze met hem deelde. “Zoals de keren dat we, na mijn voetbalwedstrijd, met het gezin warme chocolademelk dronken.”
René leeft ook voort in haar. “De handigheid die hij had, zit nu in mijn handen,” vertelt Rowie. “En ik heb echt van hem geleerd om te genieten van de kleine dingen. Zoals een kopje koffie in de zon of gewoon samen zijn met je familie. Dat doe ik nu ook echt.”
Wil jij een eerbetoon brengen aan een dierbare en je herinneringen delen? Heb jij misschien wel een verhaal dat anderen kan raken, troosten of inspireren? Stuur dan een mailtje naar [email protected] en vertel ons over de persoon die jij voor altijd in jouw hart draagt.