Internationals en expats die voor hun werk naar Brabant komen, begrijpen er vaak niets van als ze het feestgedruis voor het eerst zien. Maar velen willen toch mee feesten tijdens carnaval, en zelfs ook écht begrijpen wat er achter de tradities schuilgaat, merkt onder andere ASML. Hoe welkom zijn zij bij dit oer-Brabantse ritueel, en hoe ontdek je als nieuwkomer eigenlijk hoe je carnaval moet vieren?

Mohamed Moadeb herinnert zich goed hoe hij in 2022 voor het eerst voet zette in Eindhoven. Vanuit Tunesië kwam hij naar Nederland om als software test engineer in de Brainport-regio aan de slag te gaan. Over Nederland, laat staan Brabant, wist hij niets. "Mijn ooms in Tunesië zijn boeren, die spraken altijd al over dat Nederlandse kaas de beste ter wereld is, én de duurste", lacht hij. Daar hielden zijn verwachtingen op. "Ik kwam om te ontdekken."

In Eindhoven vond Mohamed geen woonruimte, en hij week uit naar Den Bosch. "De Sint Jan maakte enorme indruk." Niet veel later was het de Elfde van de Elfde. "Een Turks stel had me er al een beetje op voorbereid: 'Zet je schrap', hadden ze gewaarschuwd."  

Toch ging Mohamed uit van een klein, plaatselijk festival. "Toen ik op 11 november door de stad liep, keek ik mijn ogen uit. Ik wilde er vanaf dat moment álles over weten, de tradities snappen en er echt aan meedoen. De Elfde van de Elfde was een openbaring dat carnaval niet zomaar een feestje was."

Ook Amanda uit Canada, die negen jaar geleden naar Brabant kwam om te werken bij een logistiek bedrijf in Boxtel, was die eerste keer carnaval een echte happening. "Het enige carnaval dat ik kende, was dat zoals het in Brazilië wordt gevierd, dus zoiets verwachtte ik, hoewel dat me al vreemd leek in de winter", lacht ze. "Al snel merkte ik dat ook de Brabantse steden enorm van elkaar verschillen in tradities, zoals Boxtel en bijvoorbeeld Den Bosch."

Tijdens de Elfde van de Elfde maakte Mohamed kennis met de boerenkiel en de emblemen. "Wist je dat zelfs de politie die heeft en uitdeelt?", zegt hij vol ongeloof. "Je kunt hen gewoon aanspreken en om een embleem vragen", zegt hij enthousiast. Hij wilde dezelfde ervaring als de mensen op straat en kocht een kiel, maar hoe die emblemen erop moesten? Geen idee. "Ik heb ze erop gelijmd, dat was geen succes!", lacht hij.

Toen carnaval aanbrak, kende hij nog niet veel mensen in Brabant. "Ik heb gewoon rondgelopen, ben naar de muziek gaan luisteren en heb geprobeerd het feestgedruis te begrijpen", vertelt hij. Wat hem als buitenstaander opviel, was dat het een 'emotioneel feest is'. "Iedereen droeg hetzelfde. Het draait niet alleen om drinken, zoals ik dacht, maar het is een liefdevol feest, met aandacht voor elkaar en voelbare trots voor de stad. Een pauze van het normale leven", concludeert hij.

Amanda vult aan dat het er op het werk nu al over gaat: "Mensen kijken ernaar uit en bespreken nu al wat ze aantrekken." 

Inmiddels heeft Amanda een Nederlandse partner en een grote vriendengroep met wie ze elk jaar carnaval viert, meestal in de dorpen en soms in Den Bosch. De eerste paar jaar keek ze haar ogen uit, nu voelt ze zich echt onderdeel van het feest. "In het begin vond ik het gek dat Den Bosch zo beschermend is over haar carnavalstraditie, maar nu begin ik dat gevoel zelfs een beetje te delen."

Mohamed voelt zich niet meer die buitenstaander. Daar is hij de Bosschenaren heel dankbaar voor: "Ik voel me echt omarmd door mijn stad en hoewel ik me een deel voel van het feest, leer ik nog steeds dingen bij over de tradities en geschiedenis."

Inmiddels viert hij mee met een groep Bosschenaren én internationals die zich samen in het carnavalsgedruis onderdompelen en zelfs een eigen embleem hebben. "Het enige wat ik nooit zal begrijpen, is hoe Brabanders na carnaval gaan werken of er niets is gebeurd."

Ook de kiel van Amanda hangt klaar. "Inclusief jaarembleem", zegt ze trots. "Ik kijk het meest uit naar de aankomst van de prins, dat soort tradities zijn nu mijn favoriet."

Mohamed heeft een belangrijke tip voor mensen die voor het eerst carnaval komen vieren, en dat is: pas je aan! "Ik merkte al toen ik in mijn eentje in mijn kiel door de stad liep, dat als je laat merken dat je het feest écht wilt begrijpen, en niet alleen voor de biertjes komt, dat Brabanders je er graag bij betrekken."