Carnaval loopt als een rode... nee, roodwitgele draad door het leven van Rob van de Laar (72). Al 44 jaar lang is hij dag in, dag uit met Oeteldonk bezig. Lezingen verzorgen, boeken schrijven, adviseren en verslag doen van de optocht bij Omroep Max TV. Rob doet en deed het allemaal. Ook was de carnavalshistoricus jarenlang minister-president van de Oeteldonksche Club van 1882 en richtte hij het Oeteldonks Gemintemuzejum op. Voor zijn verdiensten is hij zaterdagmiddag uitgeroepen tot Ereburger van Roeptoetgat.

Rob kreeg de liefde voor carnaval mee vanuit zijn geboortehuis in de Hinthamerstraat in Den Bosch, vlak naast het café van Hotel Hof van Brabant. Vol bewondering keek hij met het gezin vanaf de eerste etage toe hoe de optocht midden in het centrum voorbij trok. “Mijn vader maakte serpentineslingers van behangrollen, die gooiden we naar beneden toe”, herinnert hij zich. “Als het regende werd het één grote witte vlakte.”

Vanaf 18 jaar oud vierde hij carnaval bij de Raraaraad in de oude manege aan de Hekellaan, waar hij zijn vrouw leerde kennen. “Sindsdien zijn we samen carnaval blijven vieren”, vertelt Rob. Hij wilde graag archivaris wilde worden. “Vanuit mijn interesse in historie volgde automatisch de interesse voor de historie van carnaval.”

In 1979 kwam er onder zijn eindredactie een boek uit over het 99-jarig bestaan van de Oeteldonksche Club van 1882. "Zo kwam ik terecht bij die club, waar ik vervolgens als minister van Pers en Publiciteit in de ministerraad kwam. In 1993 werd ik gevraagd als Minister-President. Dat heb ik zestien jaar lang met plezier gedaan."

De club zorgde onder zijn leiding voor een hoop veranderingen. Zo werd er onder andere een bouwhal gerealiseerd, kwamen er andere kostuums voor de leden van het Protocol, en verhuisde de sleuteloverdracht naar het bordes van het stadhuis. “We hebben tal van dingen georganiseerd gerealiseerd die tot op de dag van vandaag bestaan", zegt Rob.

In 2008 nam de carnavalsliefhebber afscheid als Minister-President. “Bij de afscheidsreceptie kwam zelfs de bisschop even langs. Ik denk niet dat er ooit een Minister-President zo’n groots afscheid heeft gehad”, lacht hij. Een jaar later werd hij de eerste voorzitter van de Brabantse Carnavals Federatie. Dat hield hij dertien jaar vol.

Rob geniet op drie fronten van carnaval. “Van de historie, op bestuurlijk vlak, en van de flauwekul en humor rondom het feest.” Dat laatste is duidelijk te merken aan het 'Oeteldonks konselaot' dat hij opzette toen hij van Den Bosch naar Rosmalen – Zandhazendurp – verhuisde. “Ik wilde daar een Oeteldonkse vlag neerhangen maar kreeg het advies dat niet te doen, want die zou gejat worden. Toen heb ik mezelf laten benoemen tot Konsel van Oeteldonk in Zandhazendurp.”

Sindsdien hangt er tijdens carnaval altijd een bordje achter het raam bij huize Van de Laar: ‘Gesloten’. “Want er is hier dan niemand”, lacht Rob. Steeds meer Bosschenaren die niet meer in Den Bosch wonen, werden lid als Konsel van het 'konselaot'. "Ze komen uit Veghel, Sint-Michielsgestel, Maastricht, Den Haag, noem maar op. Wat we doen? Helemaal niks. De vrijdag van carnaval sluiten we de boel, en gaan we richting Den Bosch. Het is gewoon grappig bedoeld."

Naast het carnaval was Rob ook actief als adviseur en of bestuurder van diverse andere organisaties, waaronder als voorzitter van Monumentenzorg en als adviseur bij Taptoe 's-Hertogenbosch. Hij kreeg voor al zijn bezigheden veel onderscheidingen, waaronder een lintje. "Dat is leuk, maar daar doe ik het niet voor. In het geval van carnaval wil ik mensen vooral laten zien hoe belangrijk het is dat we onze carnavalstradities behouden voor de toekomst. Ik wil dat meer mensen snappen wat voor typisch traditioneel feest het vroeger was en nog steeds is."

Dat was voor hem ook een van de redenen voor het opzetten van het Oeteldonks Gemintemuzejum, waar je alles komt te weten over carnaval in Oeteldonk én daarbuiten. "Het museum wordt nog steeds goed bezocht. Intussen zijn er veertig vrijwilligers die het museum openhouden, van dinsdag tot en met zondag tussen elf over één en elf over vijf. We hebben in de loop der jaren tal van materialen binnengekregen, van kostuums tot onderscheidingen."

Rob viert nog altijd carnaval. “Veelal in Oeteldonk, soms op andere dagen in Bergen op Zoom. Oeteldonk is geweldig maar Bergen op Zoom is op sommige fronten misschien nog wel mooier. Het carnaval is daar zo puur gebleven.”

Het is wel anders dan het Oeteldonkse carnaval, dat hij in al die jaren overigens veel zag veranderen. “De boerenkiel van vroeger heeft plaatsgemaakt voor zwarte jasjes, met gouden epauletten en versiersels. Dat kun je jammer vinden, maar anderzijds: carnaval verandert mee met de mens. Er zijn ook positieve dingen veranderd. Zo heb ik er jarenlang voor gepleit dat vrouwen ook toegelaten worden in het protocol. Dat is gelukt. Tradities zijn niet in beton gegoten, ze moeten meegaan met de samenleving. Anders worden het fossielen en haakt men af.”

Wat voor Rob écht carnaval is? “Als ik destijds op carnavalszondag op Oeteldonk Centraol met de roltrap naar beneden ging en die duizenden mensen op het Stationsplein zag staan dan dacht ik: dáár doe ik het voor. Het mooiste aan carnaval vind ik het plezier dat mensen met elkaar hebben en de emotie die met elkaar wordt gedeeld. Broederschap onder mekaar.”