Moeder: 'Dit vergeef ik jullie nooit, hoe kun je zo stom zijn?'
In de rechtbank in Den Bosch werd woensdag pas echt duidelijk hoe zwaar de explosie was die in november 2024 in Nieuwkuijk een vrouw haar onderbeen kostte en haar hele gezin in de ellende stortte. De vrouw, haar man en hun dochter vertelden in de rechtszaal hoe zwaar het voor hen is. Hieronder het verhaal van de moeder van het gezin, die haar onderbeen verloor.
Ik ben al zo’n lange tijd stil. Stil van het onder de indruk zijn van wat er allemaal is gebeurd. Wat ons als gezin is overkomen en vooral is aangedaan. Stil van de enorme impact ervan. Stil, maar vandaag wil ik graag gebruik maken van mijn spreekrecht zodat jullie mijn stem ook horen, luid en duidelijk.
Het is namelijk niet normaal wat ons is overkomen! Wij waren ons van geen kwaad bewust. Hoe zijn wij toch in deze vreselijke nachtmerrie beland! En waar houdt het op! Ik wil zo graag terug naar normaal, maar het zal nooit meer normaal worden.
Die enorme explosie, heeft ons leven letterlijk op zijn kop gezet. Je hebt op dat moment geen tijd om na te denken, te beseffen wat er überhaupt gebeurd. Gelukkig hebben mijn man en de kinderen gelijk gehandeld, anders was ik er niet meer geweest. Ze hebben met broeksriemen mijn benen afgebonden! Moet je je voorstellen dat je kinderen hun moeder zo reddeloos moeten zien. Mijn man zag groen van wat hij zag! De artsen vonden mij vergelijkbaar met een oorlogsslachtoffer.
Ik wil dat jullie zien hoe de hulpverleners mij hebben aangetroffen. Daarom heb ik voor jullie, aan mijn spreekrecht die foto’s toegevoegd. We kunnen het er wel steeds over hebben, maar kijk maar eens wat jullie mij hebben aangedaan! Eén van de foto’s laat het moment zien dat ze mij vertelde, dat ik zéér ernstig gewond was en dat ze niet konden zeggen of ik het zou overleven. Met dit moment wordt ik nog dagelijks geconfronteerd.
Die nacht komt nog zo vaak in mijn dromen voorbij, ook overdag op stille momenten. Ik heb zelfs nachtmerries van andere scenario’s. Stel het was één uur
eerder gebeurd dan was onze zoon alleen thuis geweest. Gedachten waar je gek van kunt worden! Op enig moment heb ik ook gedacht dat ik echt gek aan het worden was. Het bezoek aan de psychiater was dan ook niet meer te voorkomen. En niet alleen voor mijzelf, maar voor bescherming van het hele gezin.
Vijf weken lang was ik in het ziekenhuis aan mijn bed gekluisterd, letterlijk! Je had me moeten zien. Het niet op een po kunnen. Dus liggend tegen het bedhek aan, op een mat mijn behoefte moeten doen. Zoveel bloed verloren. Dit is nog steeds niet onder controle! Keer op keer ook weer een verstopt infuus. Wat doet dat zeer! Ze wisten niet meer waar ze me konden prikken. Ik was overal bont en blauw!
Normaal in bed liggen, was er ook niet bij. Ik lag plat op mijn rug met mijn linkerbeen naar buitengeslagen, hoog omhoog. Het was zo pijnlijk en niet vol te houden. Ik heb het wel gedaan en zal het nooit meer vergeten!
Vijf weken lang de dag starten met artsenvisite en iedere keer moeten horen: ‘We maken ons grote zorgen om je linkerbeen. We weten echt nog niet hoe we het kunnen behouden. We zijn aan het overleggen.’ En weer kwamen er onderzoeken. Ik heb meerdere malen gezegd: ‘Haal dat been er ook maar af!’
De operatiekamer, keer op keer huilend onder narcose gaan. Ik durfde het leven niet meer los te laten, bang dat ik niet meer wakker zou worden. Maandenlang heb ik een antibiotica infuus bij me moeten dragen om infecties tegen te gaan.
Ik heb de forensisch fotograaf aan mijn bed gehad met een groot fototoestel en de meetlat. Overal heb ik aan meegewerkt. Opsporing Verzocht, vragen van hen beantwoord en daarna urenlang kotsen, ziek van ellende!
En daar waar ik regie op kon hebben, heb ik hem gepakt. Nu denk ik had je toch laten helpen. Zoveel momenten heb ik alleen in groot verdriet doorgemaakt. Ik zwachtelde zelf mijn stomp. Steeds strakker en strakker. Ik maakte de wond van de huidtransplantatie zelf schoon. Dit was zo pijnlijk, maar toch ging ik door.
Fantoompijn, je ontkomt er niet aan. Echte zenuwpijn die niet te negeren valt en maar toe blijft nemen. Het gaat met je brein aan de haal. Je kunt nergens anders meer aandacht voor hebben. Hiervoor krijg je medicatie die ze keer op keer
ophogen. Je raakt versuft en je voelt dat je niet meer helder kunt nadenken, emoties worden onderdrukt. Mijn emoties: verdriet, machteloosheid en woede, kwamen er echter doorheen en hoe! Ik voelde, ik moet van deze medicatie af om me weer iets meer mezelf te voelen! Dit was echt afkicken. Wat ben ik hier lang ziek van geweest. Ik wist me met mezelf geen raad.
Urenlang, avonden aan een stuk heb ik op mijn kleine kamer in het revalidatiecentrum in mijn rolstoel op en neer gereden. Stukje naar voren, dan weer naar achteren, naar de badkamer en dit bleef ik herhalen. Dit was voor mij een manier om van mijn onrust af te komen. Doorgaan totdat ik instortte en alsnog hulp moest krijgen om in bed te komen. Volledig uitgeput en overstuur.
Ruim zes maanden ben ik afgelopen jaar niet thuis geweest. Ons gezin was niet samen. En dat na zo’n ingrijpende gebeurtenis! Die dagelijkse gang van hen naar mij, soms meerdere keren op een dag, en weer terug naar huis. Tranen schieten nog in mijn ogen als ik daaraan terug denk. Ik zal dit altijd met mij meedragen.
Vanaf half februari mocht ik met weekendverlof. Terug naar ons huis waar zoveel is gebeurd! Onze gang, inmiddels weer opgeknapt, maar op mijn netvlies staan nog steeds de beelden van die vreselijke zwarte nacht. Ook heb ik nog veel last van herbelevingen. Op zo’n moment hoor of zie je niets meer om je heen, je zit in jezelf en wat later ben je doodop en héél stil.
We gaan inmiddels richting de duizend kaarten, bloemen, attenties en krijgen nog steeds ontelbaar veel vragen. Waar we komen zijn er altijd mensen die belangstellend informeren, bekenden en onbekenden. Dat is niet makkelijk want ook zonder deze confronterende vragen word ik al iedere dag met mijn neus op de feiten gedrukt. Ik ben niet meer wie ik ooit was. Uiterlijk en innerlijk niet.
In Haarsteeg werd ik altijd gezien en herkend als de dochter van de bakker. In Nieuwkuijk en omgeving word ik gezien als het slachtoffer van dat explosief! Ons leven staat door die aanslag al ruim één jaar stil. Zo abrupt veranderde alles. Alles draait nu om de gevolgen van jullie verschrikkelijke daad!
Wat is ons veel aangedaan:
• mijn prachtige werk, mijn trost als manager in de ouderenzorg heb ik moeten loslaten,
• dansen, ik kan het niet meer en ik deed het zo graag samen met mijn man,
• met de hond de bossen of duinen in, is met mijn rolstoel niet mogelijk,
• de stad in samen met onze dochter is rollend echt anders,
• met de boot varen, onze grote passie! Ik kon niet meer op onze boot komen dus hier hebben we afscheid van moeten nemen, maar weet varen laten we ons niet afpakken!
En naast dit alles worden wij ook nog eens belast met deze strafzaak. Ik wil erbij zijn en alles horen. Inmiddels heb ik echter zoveel gehoord dat ik er afstand van neem. Ik vertrouw op het recht. Ik kan simpelweg ook niet meer anders. Het valt niet meer te dragen. Het idee dat we mogelijk ook nog financieel slachtoffer blijven maakt mij wanhopig!
Met excuses moeten jullie bij mij echter niet aankomen. Daar is de daad waar jullie ons mee geraakt hebben te groot voor en daarnaast ook totaal niet te begrijpen! Wat dacht je er werkelijk mee te bereiken? En hoe, zou je zo achterlijk kunnen zijn niet te snappen wat dit voor een gevolgen zou kunnen hebben. Een zwaar explosief nota bene!! Ik vergeef het jullie nooit!
Onze kinderen hadden dit nooit mee mogen maken! Wij zullen dit ons hele leven met ons meedragen. Ons leven dat nooit meer hetzelfde zal zijn en voor altijd getekend! En dat allemaal door jullie!