Dochter: 'Ik zag mijn moeder in de gang liggen en overal zat bloed'
In de rechtbank in Den Bosch werd woensdag pas echt duidelijk hoe zwaar de explosie was die in november 2024 in Nieuwkuijk een vrouw haar onderbeen kostte en haar hele gezin in de ellende stortte. De vrouw, haar man en hun dochter vertelden in de rechtszaal hoe zwaar het voor hen is. Hieronder het verhaal van de dochter van het gezin.
Vrijdagavond 16 november was ik naar een feestje geweest. Ik lag net te slapen toen ik wakker werd van een heel hard ‘gillend’ geluid. Ik kon niet plaatsen waar het vandaan kwam. Het leek alsof het door mijn hele kamer heen verplaatste. Ik verstijfde ervan. Kort daarna hoorde ik een enorme knal, wat gevolgd werd door heel erg hard geschreeuw om hulp van mama. Ik had geen idee wat er gebeurde.
Ik liep vanaf mijn kamer richting de trap. Ik zag mijn broer verstijfd onder aan de trap staan. Mama lag op de grond in de hal en papa zat op zijn knieën naast mama. Alles was kapot. Er lag overal bloed en hout van de deur. De ramen waren gebarsten en alle rookmelders in huis gingen af. Ik had geen idee wat ik moest doen.
Papa riep dat hij 112 niet kon verstaan omdat hij zijn gehoor kwijt was. Ik ben naar boven gerend en heb 112 gebeld. Ik hoorde papa ook roepen dat hij riemen nodig had. Ik wist dat er riemen in mijn kast hingen, die heb ik gepakt en naar beneden gebracht. Papa heeft daarmee mama haar benen afgebonden zodat ze niet dood zou bloeden.
Terwijl ik door het huis heen liep, hoorde ik mama steeds roepen dat ze heel snel hulp nodig had. Ze riep dat ze voelde dat ze wegzakte. Ik raakte steeds meer in paniek maar ik kon niks doen. Ik ben alleen in de keuken gaan zitten en ben niet meer teruggegaan naar mama omdat ik niet terug durfde na wat ik had gezien.
Ik hoorde eindelijk hulp binnenkomen, maar ik had geen hoop meer. Ik heb mama niet meer gezien vanaf het moment dat ik de riemen aan papa gaf en mama daarnaast op de grond zag liggen. Ik dacht dat ik mama nooit meer zou zien en dat dit de laatste beelden waren die ik van mijn moeder zou hebben.
Ik ben uiteindelijk, ik weet niet precies meer hoe, maar met de buurvrouw naar hun huis gegaan. Daar zaten mensen van de politie die vroegen aan mij en mijn broer of er een reden zou kunnen zijn waarom dit was gebeurd, maar ik kon echt niet bedenken waarom iemand ons dit aan zou willen doen.
Papa, mijn broer en ik zijn door de politie naar het ETZ in Tilburg gebracht waar ik diezelfde middag samen met papa en mama nog was voor het bespreken van mijn eigen revalidatie traject. We hebben uren moeten wachten op de spoedeisende hulp. Ik had geen idee of mama nog leefde, hoe erg het was en als ze het overleefde, hoe het dan met mama zou zijn.
Iets later zag ik oma, de moeder van mama, binnenkomen. Ik ben bij oma gebleven want papa werd onderzocht en geholpen aan zijn klachten, mijn broer was op dat moment bij papa.
Richting begin van de middag mochten we naar mama toe op de IC. De beelden van mama die niet wakker was, die ik op de intensive care heb gezien, zie ik nog steeds voor me. Mama lag aan de beademing met heel veel slangen aan haar vast. Haar linkerbeen lag in een stellage met een grote wond en heel veel pinnen en schroeven die uit haar been staken. Haar rechteronderbeen was er toen al af, deze beelden zal ik nooit meer vergeten.
Toen mama werd wakker gemaakt, kon ze niet praten. Ze moest alles wat ze wilde zeggen op een bordje schrijven.
Op de IC werden papa, mama, mijn broer en ik apart verhoord door mensen van de politie en onze telefoons werden in beslag genomen voor onderzoek.
Ik vond het heel erg om weg te gaan uit het ziekenhuis. Ik wilde mama daar niet alleen achterlaten. Maar ook besefte ik me dat we niet naar huis konden. Alles was kapot en eigenlijk wilde ik ook niet naar huis. Er liep iemand rond, geen idee wie, die dit had gedaan. Van dit idee raakte ik steeds meer in paniek.
We konden niet thuis wonen en zijn daardoor lang bij oma in huis geweest. Ik durfde niet meer alleen op een kamer te slapen. Daardoor ben ik na 2 nachten niet te hebben geslapen midden in de 3e nacht bij papa op de kamer gaan liggen. Ik heb wekenlang mijn airpods in gehad tijdens het slapen, zodat ik afleiding had. Ik werd gek van het continu alert zijn en de dingen die ik hoorde die er helemaal niet waren.
Later voelde ik me zelfs thuis in mijn eigen slaapkamer aan de voorzijde van het huis niet meer veilig. Hierdoor heeft papa ervoor gezorgd dat ik van kamer heb kunnen wisselen, en nu aan de achterzijde van het huis slaap.
Mijn broer zat vaak in de avond beneden aan de voorzijde van het huis te gamen. Ook dit voelde voor hem niet meer veilig en is verplaatst.
Maandenlang was mama niet thuis, elke dag op en neer, soms meerdere keren per dag naar Tilburg om mama te kunnen zien. En als we dan bij mama waren moesten we haar weer alleen laten en teruggaan. Dat vond ik het ergste. Ik maakte me altijd zorgen of het wel goed ging met mama, en hoe ze zich zou voelen omdat ze alleen was.
Ik heb sinds het gebeurd is last van paniekaanvallen. Dit had ik nog nooit eerder gehad. Ik ben vaak bang dat er weer iets ergs gebeurt. Ik denk bij veel dingen na over wat er zou kunnen gebeuren. Hier had ik nooit last van.
Als ik naar bed ga voel ik keer op keer of de deuren op slot zitten en als ik in bed lig twijfel ik weer en ga ik opnieuw kijken. Ik heb zelfs één keer gehad dat ik alleen thuis was en zo in paniek raakte dat ik dacht dat ik geen lucht meer kreeg. Ik heb mama die toen nog in het ziekenhuis lag gebeld. En ben alleen naar de huisarts gefietst die heeft gekeken en verteld dat dit kwam door te veel stress. Ik heb hier EMDR voor gehad, maar ik heb hier nog steeds last van.
Ook heb ik door wat er gebeurd is niet mogen deelnemen aan een deel van mijn examens. Ik zou het niet redden, omdat ik te veel gemist had.
Ik hoorde nadat het gebeurd was heel veel over kosten voor schade, aanpassingen en inkomens die gaan veranderen. Hierdoor ben ik hier over gaan nadenken en ben ik me hier zorgen over gaan maken. Ik vind het heel erg dat papa en mama zo veel kosten hebben door iets wat ons is aangedaan en we nooit hadden kunnen voorkomen.
Al meer dan een jaar is er geen één dag geweest dat papa, mama, ik en Mijn broer niet te maken hebben gehad met de gevolgen van wat jullie hebben gedaan. Bij bijna alles wat we doen moeten we er rekening mee houden en dit zal voor altijd zo blijven.