Vader: 'Geen zin om iets te ondernemen zonder mijn vrouw'
In de rechtbank in Den Bosch werd woensdag pas echt duidelijk hoe zwaar de explosie was die in november 2024 in Nieuwkuijk een vrouw haar onderbeen kostte en haar hele gezin in de ellende stortte. De vrouw, haar man en hun dochter vertelden in de rechtszaal hoe zwaar het voor hen is. Hieronder het verhaal van de vader van het gezin.
Ik besef me dat mijn spreekrecht lang is, maar we zijn al 14 maanden stil en hetgeen wat mij bezig houdt moet ik kwijt.
Op het moment dat ik dit schrijf is Nederland bedekt onder een dik pak sneeuw. Wij genoten altijd zo van dit soort momenten, we zouden samen urenlange wandelingen gaan maken met onze hond. Nu zitten we al een week noodgedwongen binnen.
Mijn vrouw zegt: “jij moet blijven doen wat we altijd deden”, maar ik heb daar zonder Mijn vrouw helemaal geen zin meer in. We deden dat soort dingen altijd samen, we zijn niet voor niks al 31 jaar getrouwd. We hebben het geprobeerd met de rolstoel met handbike, maar dat gaat niet.
Hetzelfde geldt voor andere activiteiten waar wij zo enorm van genoten, strandwandelingen als we met de boot in de buurt van zee lagen, of wandeltochten door de vele mooie natuurgebieden die ons land rijk is.
Uitnodigingen voor feestjes zeggen we af, we zijn daar nog niet aan toe. Maar ik zie er ook tegenop, wij stonden altijd als een van de eersten op de dansvloer en genoten daar samen enorm van. Nu is een uitnodiging voor een feest een psychische uitdaging voor ons geworden.
Het is vrijdag 15 november 2024, de middag voor de aanslag. We zijn op gesprek bij de revalidatiearts in Tilburg voor het bespreken en opstarten van het revalidatietraject van onze dochter. Een jaar eerder heeft zij een complexe scoliose‑operatie ondergaan. Na twee jaar ziekenhuisbezoeken in de omgeving van Nijmegen en een jaar herstel, is het fijn om dichter bij huis te zijn. Het was een heftige tijd geweest voor ons gezin. Met begrip van beide werkgevers hebben mijn vrouw en ik zowel onze baan als de zorg voor onze dochter kunnen combineren.
We waren toe aan rust in ons leven, geen zorgen meer over de gezondheid van onze dochter en we konden met ons gezin eindelijk weer leuke dingen gaan plannen.
Mijn vrouw zei die middag tegen de revalidatiearts: “Er moet echt niks meer gebeuren, want ik kan er niet nog iets bij hebben.” Hoe anders liep het.
We hadden geen idee dat de gezondheidszorg, die ons zo geholpen had, enkele uren later in hetzelfde ziekenhuis zou moeten knokken om het leven van mijn vrouw te redden.
In de vroege nacht van 16 november gaan we rond 02.15 uur naar bed. We liggen net te slapen als mijn vrouw mij in paniek wakker maakt omdat onze hond enorm aan het waken is. We gaan samen uit bed om te kijken wat er aan de hand is. Op dat moment ontstaat er een angstaanjagend geluid. Wat is het en waar komt het vandaan? Ik dacht dat het uit de meterkast kwam, maar daar zie ik niets vreemds. We staan bij de voordeur en proberen te achterhalen waar het vandaan komt, maar we kunnen het vreemde harde geluid totaal niet plaatsen. Het lijkt echt van binnenuit ons huis te komen.
Een enorme explosie volgt, en daarna is het net als in een oorlogsfilm.
Een stilte volgt waarbij ik alleen het geluid lijk te horen wat vanuit mijn eigen lichaam komt, met heel harde pieptonen. We staan nog geen meter van elkaar en mijn vrouw stort tegen mij aan. Haar benen zie ik letterlijk uit elkaar vallen.
Ineens stroomt er heel veel bloed uit haar beide door midden gekliefde benen. Ik schreeuw naar de kinderen om boven broeksriemen te halen. Mijn dochter heeft razendsnel riemen gepakt en we binden daarmee de bovenbenen van mijn vrouw zo goed als mogelijk af.
Ik bel 112. Ik hoor dat er iemand is aan de andere kant van de lijn, maar ik kan die persoon totaal niet verstaan. Later in het ziekenhuis blijkt dat dit komt omdat mijn trommelvlies is gescheurd door de explosie. Uit paniek roep ik het adres en dat er heel snel hulp nodig is.
Mijn zoon neemt mijn telefoon over en vertelt de 112‑centralist wat er is gebeurd. Daarna moet hij buiten de hulpdiensten opwachten.
Ik zie de paniek in de ogen van mijn vrouw. Ze voelt dat ze in brand staat, ze voelt dat ze wegzakt. Ze wilde niet dood. Ze heeft dit heel veel keer geroepen.
Ik zag ook de totale angst in de ogen van mijn kinderen. Maar niemand raakte in paniek. Iedereen handelde. Ik ben zo enorm trots op mijn kinderen en op mijn vrouw. Dat was altijd al een knokker in positieve zin, maar deze keer vecht ze voor haar leven. Mijn vrouw roept uit alle macht: “waar blijven ze”, “ik zak weg”.
Ik houd haar vast in mijn armen en blijf bij haar. Je voelt je dan zo machteloos. Het wachten op hulp lijkt op dat moment een eeuwigheid te duren.
Beseffen jullie je wel in wat voor hel jullie ons die nacht hebben gebracht?
Het was totaal oorlogsgebied, maar dan in onze eigen gang, in ons eigen vertrouwde en veilige huis. Waarom? Waarom wij?
Vanuit het dossier vernemen we achteraf dat er een voorverkenning is geweest om een cobra te laten plaatsen bij ons huis. Maar de opdrachtgever levert een veel zwaarder explosief aan. De tussenpersoon wilde dit zware explosief bij nader inzien niet zelf voor onze deur plaatsen en ging op zoek naar een uitvoerder. Daarna werd er een nieuwe voorverkenning gedaan met alle drie de hier aanwezige verdachten.
Er moest en zou dus een veel groter en zwaarder explosief voor onze voordeur worden gezet. De explosie was zo enorm zwaar dat dit niets te maken heeft met een waarschuwing af willen geven. Als je een dergelijk zwaar explosief voor een woonhuis zet heb je naar mijn mening als doel het aanrichten van maximale schade en ben je juist uit op zwaar gewonden en/of doden.
Jullie zijn ook geen tieners die de gevolgen van hun daad mogelijk niet geheel kunnen overzien, jullie zijn volwassen mannen.
Al heel veel jaren vraagt de overheid, artsen en media aandacht voor het grote gevaar van zeer zwaar illegaal vuurwerk en de vreselijke gevolgen hiervan.
Mij kun je niet wijsmaken dat je met dergelijke zware explosieven alleen een waarschuwing af wilt geven. Ik word ontzettend boos als verdachten of advocaten aangeven “het was donker, ik ging ervan uit dat iedereen op bed lag”, of “het was nooit onze bedoeling dat er iemand gewond zou raken”.
Bekijk het eens van onze kant, van de kant van slachtoffers. Alsof wij in de nacht niet in ons eigen veilige huis mogen rondlopen. Alsof je niet beneden in de gang naar het toilet mag, omdat je rekening moet houden met mensen die je huis willen opblazen met zware explosieven.
Dat mijn vrouw überhaupt nog leeft is alleen te danken aan ons eigen handelen en aan de goed georganiseerde hulpdiensten in ons land.
In de nacht na de aanslag laat mijn zoon mij in het ziekenhuis een Nederlands filmpje zien dat op internet circuleert onder de zoekterm “Scream 1000 gram” of “Scream 1 kg”. Hij denkt daarin te herkennen wat het vreemde geluid was voorafgaand aan de explosie. Ik bekijk het en val stil. Dit was exact hetzelfde geluid als bij ons.
Op het moment dat de hulpdiensten zijn gearriveerd en ze Mijn vrouw in onze gang eerste hulp verlenen en proberen te stabiliseren, ga ik buiten direct in een eerste politie‑verhoor. Ze stellen me vragen: heeft u conflicten, wie kan het op u gemunt hebben, wat doet u voor werk, bent u ergens in verwikkeld geraakt? Ook moet ik mijn telefoon afgeven.
Ik vertel hen dat wij nog nooit ruzie hebben gehad, geen vijanden hebben, al lange tijd bij onze werkgevers werken, twee jonge kinderen hebben met een leuke vriendengroep en een hechte familie en fijne vrienden.
De eerste dagen en weken na de aanslag waren loodzwaar. Mijn vrouw lag zwaargewond en doodsbang op de trauma‑afdeling en we wisten niet wie ons dit had aangedaan en waarom. Wekenlang keek ik ’s nachts, als ik alleen met mijn kinderen rondom het gebouw naar de auto moest lopen, steeds achterom of niemand ons volgde.
Heel vaak heb ik Mijn vrouw midden in de nacht uren aan de telefoon, compleet overstuur.
Het waren verschrikkelijke weken van grote onzekerheid over Mijn vrouw haar herstel. Ze ondergaat verschillende langdurige operaties. Steeds afscheid nemen, wachten en hopen op een goede uitkomst.
Waarom artsen lang hebben getwijfeld of haar behouden been alsnog geamputeerd moest worden is ons inmiddels duidelijk. Haar behouden been heeft zeer ernstig meervoudig complex letsel en zal altijd een zwak been blijven. Er is zelfs een buikspiertransplantatie uitgevoerd om het grote gat in haar been op te vullen.
Het bot brak een half jaar later opnieuw doormidden. Daarna volgde een nieuwe lange operatie waarbij donorbot uit haar heup is gehaald en nieuwe metalen platen zijn aangebracht.
Door dit kwetsbare behouden been kan Mijn vrouw haar prothese niet goed benutten en zal zij altijd rolstoelafhankelijk blijven.
Ik kon maar niet stoppen met denken: dit zware letsel is haar opzettelijk aangedaan. Waarom? Door wie?
In de avonduren na mijn werk heb ik vijf jaar gedaan over de bouw van ons plezierjacht. Wat waren we er trots op. We hebben onze mooie boot het afgelopen jaar noodgedwongen moeten verkopen omdat deze niet toegankelijk meer was met Mijn vrouw haar handicap.
De grote schade aan ons huis is hersteld. Ik was net voor de aanslag klaar met een jarenlange verbouwing, alles zelf gedaan. Er was zoveel stuk. Zelfs het dak is zes meter hoger van de muurplaat los geklapt, zo enorm zwaar was dit explosief. De hulpdiensten mochten hierdoor niet direct naar binnen.
Die verbouwing heeft waarschijnlijk onze levens gered. Ik had overal nieuwe kozijnen geplaatst met extra zwaar gelaagd veiligheidsglas. Het glas naast onze voordeur heeft de explosie weerstaan. Voor de verbouwing zat daar ongelaagd glas. Mijn vrouw, zoon en ik stonden daarachter. Wij hadden geen schijn van kans gehad.
De helft van de tuin is inmiddels volgebouwd met een aangepaste slaapkamer en badkamer. Het helpt ons enorm, maar wij hadden helemaal geen aanbouw nodig gehad als jullie ons leven niet waren binnengetreden.
De kosten van die aanbouw houden mij erg bezig. De kans is reëel dat we deze door een WMO‑wetswijziging volledig zelf moeten betalen. Die gedachten alleen al maken me woedend.
Degene die schadebeperkend hadden moeten handelen, waren jullie.
Wij waren niet op de verkeerde tijd op de verkeerde plek. Wij waren in ons eigen veilige huis. Jullie waren op de verkeerde plaats.
Hoe meedogenloos kunnen jullie zijn om een zeer zwaar explosief, met een veelvoud van de kracht van een handgranaat, strak tegen de voordeur van ons woonhuis te plaatsen.
Jullie hebben zelfs een explosief gekozen waarmee je door het gillende geluid mensen bewust naar het explosief toe lokt.
Wat ooit ons veilige vertrouwde huis was, zal nooit meer zo veilig aanvoelen als voorheen.
Mijn dochter heeft slaapproblemen en is bang om alleen door de gang naar boven te gaan. Die plek herinnert haar aan de zwaargewonde moeder. Ook via de brandgang achterom naar binnen gaan lukt haar niet meer.
Mijn zoon had heel veel last van het gillen van zijn moeder en van de confrontatie met haar verwondingen. Hij dacht dat ze dood zou gaan. Hij verwerkt alles in stilte; ik zie hem lijden.
Ik vind het verschrikkelijk om mijn vrouw fysiek, maar vooral mentaal te zien worstelen met wat haar met opzet is aangedaan. Het verdriet is immens.
Ik ben zelf niet meer dezelfde persoon. Als ik ’s avonds de hond uitlaat monitor ik wie er buiten loopt. Ik slaap slecht en ben hyperalert. Elk geluid maakt me wakker.
Ik heb woede‑aanvallen. Die woede wordt soms op mijn eigen gezin afgereageerd. Dat is niet wie ik was of wil zijn.
De explosie heeft bij mij gehoorschade en tinnitus veroorzaakt. Het is nooit meer stil in mijn hoofd. Ik ben drie maanden in revalidatie geweest bij Libra, zonder het gewenste resultaat. Stress verergert de klachten en stress heb ik elke dag.
Ik was 24,5 jaar in dienst bij mijn werkgever zonder één ziektedag. Nu ben ik al 14 maanden thuis.
Het is meer dan een jaar geleden. De wereld draait door. Voor ons staat het geluk stil.
Elke dag is overleven. Met verdriet, stress, boosheid, frustratie, angst en herinneringen aan de explosie.
Ik had mijn kinderen dit zware trauma willen besparen. Ik verloor zelf rond hun leeftijd mijn moeder bij een auto‑ongeluk en weet hoe lang het duurt om een trauma een plek te geven. Maar dat was een ongeluk. Dit is gepland. Met opzet gedaan.
Aan het einde van mijn spreekrecht heb ik foto’s toegevoegd van het zware letsel dat mijn vrouw is aangedaan. Mijn kinderen dragen deze beelden levenslang mee.
Voor jullie eindigt ooit de straf. Voor ons niet. Wij zullen levenslang herinnerd worden aan jullie daad.
Wij hadden ons leven financieel goed op orde. Door jullie handelen maken wij ons daar nu grote zorgen over. Wij zijn voor compensatie volledig afhankelijk van deze strafzaak en de voorschotregeling zware geweldsmisdrijven. Die onzekerheid staat ons herstel in de weg.