Elias M. moet achttien jaar de gevangenis in voor het aanranden en doden van de 75-jarige Yvonne uit Halsteren. Na zijn celstraf begint zijn tbs-behandeling met dwangverpleging.  M. randde Yvonne aan en wurgde haar daarna.  Verkrachting is niet bewezen. “Ze moet ongekende angst en pijn hebben doorstaan. De laatste minuten uit haar leven moeten verschrikkelijk zijn geweest”, stelt de rechtbank in Breda maandag. 

Slachtoffer Yvonne (75) wandelde op 10 oktober in de bossen buiten Halsteren, zoals ze dat vaak deed. Haar man was net iets eerder afgehaakt en ging alvast naar huis. Op een bospad bij het Wasven kwam ze Elias M. (33) tegen. Die viel hij haar aan. 

M. woonde op het aangrenzende terrein van  landgoed Vrederust. Hij werd daar bij de GGZ behandeld voor een reeks stoornissen. Hij had tbs met dwangverpleging gekregen. 

Onvoldoende bewijs
De rechtbank stelt dat er voor verkrachting onvoldoende bewijs is. Daarom pakt de celstraf ook iets lager uit dan geëist. 

Voor aanranding is wel voldoende bewijs. De rechtbank stelt dat hij haar eerst heeft aangerand, toen gedood en daarna versleept en verstopt onder een berg bladeren en takjes. Na enkele dagen kon de politie hem opsporen, dankzij zijn  DNA dat hij achterliet op het lichaam van het slachtoffer.  

De rechtbank stond maandag stil bij het onherstelbaar leed dat Elias M. Yvonne heeft aangedaan. De vrouw was 75 jaar en stond nog midden in het leven. “Ze moet ongekende angst en pijn hebben doorstaan. De laatste minuten uit haar leven moeten verschrikkelijk zijn geweest”, stelde de rechtbank.  

Manipulatief
De rechtbank neemt het Elias M. kwalijk dat hij niks heeft verteld over wat er precies is gebeurd, ook niet na aandringen van de nabestaanden. De rechtbank ziet daarin een gebrek aan empathie. M. zei vaak dat hij een verklaring ging afleggen, maar deed dat steeds niet. De rechtbankvoorzitter noemde die houding ‘manipulatief en berekenend’.  

Tbs met dwangverpleging is 'noodzakelijk' als bescherming van de maatschappij, oordelen de rechters. De rechtbank verklaarde hem verminderd toerekeningsvatbaar. 

Elias M.  was niet bij de uitspraak in zijn zaak. Hij was achtergebleven in de gevangenis in Zaanstad. De weduwnaar van Yvonne was er wel. Hij bedankte aan het einde van de uitspraak de rechtbank: "Dank u voor alle moeite." De rechtbankvoorzitter wenste hem sterkte.

De nabestaanden wilden na de zitting niet reageren. 

Ben jij geïnteresseerd in rechtbankverhalen? Abonneer je dan op onze podcast en mis niks over criminaliteit en rechtszaken in Brabant.

Demon
De officier van justitie eiste in december 20 jaar en tbs met dwangverpleging voor verkrachting en doodslag. Dat heet juridisch gekwalificeerde doodslag, omdat het OM stelt dat Elias M. het slachtoffer doodde om ermee weg te komen en niet betrapt te worden. Die gekwalificeerde doodslag is bewezen verklaard. 
 
M. bekende tijdens zijn rechtszaak dat hij het slachtoffer wurgde. “Ik zag haar op een afstandje. Toen zag ik de duivel of demon in mijn lichaam komen. Stemmen zeiden heel luid dat het slachtoffer ook een duivel was en mij zou gaan vermoorden en seksuele dingen zou gaan doen bij mij.” Hij noemde het zelf ‘waanideeën’.  

De advocaat van M. stelde dat hij volledig ontoerekeningsvatbaar was toen hij tot zijn daad kwam en in een psychose zat. De advocaat vroeg om geen straf op te leggen maar meteen tbs-behandeling.

Stemmen
Het OM ziet dat anders en stelt dat Elias M. zich wel degelijk bewust was van wat hij deed. Hij zou zich verbergen achter zijn stemmen en 'demonen' om maar geen verantwoording te hoeven afleggen over de seksuele handelingen die hij verrichtte. 

Elias M. heeft een lang psychiatrisch verleden. Deskundigen hebben diverse stoornissen bij hem vastgesteld. Psychoses, schizofrenie, antisociale trekken en problematisch wietgebruik. Ze schatten de kans op herhaling hoog in, als hij niet behandeld zou worden. 

M. is in 2022 al veroordeeld tot tbs met dwangverpleging voor een verkrachting in zijn woonplaats Amsterdam. Na die veroordeling leek het goed met hem te gaan. Het gerechtshof in Amsterdam bepaalde dat hij  met beperkte vrijheid alvast behandeld mocht worden bij de GGZ op landgoed Vrederust in Halsteren. Daar ging het mis.