Mark hangt met carnaval de kiel van zijn overleden opa in de woonkamer
Veel mensen hebben bijzondere carnavalsherinneringen of spullen. Mark Peters uit Boxtel erfde de kiel van zijn opa toen die overleed. Het is Marks dierbaarste bezit. Ieder jaar met carnaval hangt hij de kiel als eerbetoon in zijn woonkamer.
"Toen ik een jaar of vier was, nam mijn opa mij voor het eerst mee op sjouw", blikt Mark liefdevol terug. "Op zondag ging hij altijd naar Oeteldonk voor de intocht van de Prins. De hele familie ging mee. Voordat de Prins officieel op het station in Den Bosch aankwam, ging hij altijd eerst naar een cafeetje helemaal vooraan op het perron, 't Kikkertje. En daar waren wij dan ook. Carnavalszondag heb ik sindsdien altijd met mijn opa gevierd."
"Wij gaven met carnaval nooit een cent uit, opa betaalde."
De opa van Mark overleed op 88-jarige leeftijd. En tot op die leeftijd ging hij met carnaval op stap. Al werd het de laatste jaren wel anders. "Vanaf zijn tachtigste werd het in de stad een beetje te druk voor opa", legt Mark uit. "Toch bleef hij wel naar 't Kikkertje gaan. Mijn vrienden gingen ook vaak mee. Stonden we om tien uur 's ochtends met z'n allen een biertje te drinken. We kregen van mijn opa een hand vol munten dus we gaven daar nooit een cent uit. Opa betaalde."
Mark heeft het carnavalsvirus echt van zijn opa meegekregen. "Mijn ouders gaven wel om carnaval, maar gingen net zo lief op wintersport. Mijn opa ging altijd op sjouw, hij heeft mij echt de liefde voor Oeteldonk bijgebracht."
"Na zijn overlijden kreeg ik de kiel in mijn handen, dat was heel bijzonder."
De opa van Mark had beloofd dat als hij zou overlijden, zijn kiel voor Mark zou zijn. "Hij herkende de liefde voor Oeteldonk bij mij. Ook bij mijn broertje, die heeft de carnavalspet van opa gekregen. Maar de kiel was echt voor mij."
Toen de opa van Mark was overleden, lag de kiel op zijn kist. Het nummer Ooit werd op zijn begrafenis gedraaid, het jubileumlied van Oeteldonk. "Na de dienst kreeg ik de kiel in mijn handen. Dat was heel bijzonder. Ik word nog emotioneel als ik daarover praat. Ik denk dat mijn opa echt wel mijn beste vriend was."
Mark heeft er een traditie van gemaakt om de kiel van zijn opa met zijn originele sjaal, die ooit door zijn oma is gemaakt, met carnaval in de woonkamer op te hangen. "Daar zet ik dan een foto van mijn opa bij. Dat doe ik pas op carnavalszondag, vlak voordat ik naar Oeteldonk ga. En dinsdagavond, als Knillis is begraven, dan haal ik 'm weer weg. Dat doe ik al sinds zijn overlijden zo."
De kiel is voor Mark van onschatbare waarde. "Ik heb hem een keer aan gehad voor een foto. Maar ik durf hem met carnaval niet te dragen. Het is een hele oude kiel van heel dun materiaal. Met carnaval is het zo druk. Als er iets met die kiel zou gebeuren, vergeef ik dat mezelf nooit."
Mark heeft inmiddels zijn eigen carnavalstradities. Maar altijd staat hij, als hij in Oeteldonk aan het feesten is, even stil bij zijn opa. "Met mijn beste vriend proost ik dan altijd even naar boven en dan maken we een foto."
