Ze bracht honderden mensen naar hun laatste wensbestemming. Nu is ze zelf degene op de brancard. Sinds september is vrijwilliger Jenny Daemen-Roovers (68) uit Rijsbergen ongeneeslijk ziek. Tijdens de viering van de 25.000e wens van de Stichting Ambulance Wens vroeg de koning haar hoe het ging. "Hij pakte mijn handen vast'', vertelt ze.

Jenny Daemen-Roovers begint in 2018 als vrijwilliger bij Stichting Ambulance Wens. "Ik heb ontzettend mooie wensen mogen vervullen, hoe klein of groot ook. Elke keer als ik weer een glimlach zag, iemand even kon vergeten wat er aan de hand was, voelde dat heel goed", vertelt Jenny.

Tijdens haar vrijwilligersdiensten maakte ze veel bijzondere momenten mee. "Ik heb mensen naar het strand gebracht, naar het bos, naar een verjaardag, maar ook naar Spanje of Disneyland Parijs."

Als ze terugkijkt op haar vrijwilligersjaren is Jenny heel dankbaar. "Elke wens is zo bijzonder", vertelt ze. Haar vrijwilligerswerk kwam in september abrupt ten einde door een gebeurtenis die ze nooit had kunnen bedenken. "Ik ging naar de huisarts om een bobbeltje in mijn nek te laten controleren. Het bleek longkanker te zijn. Ik heb uitzaaiingen, ook in mijn lymfeklieren."

Het was een heftige periode voor Jenny. Ze hoopt dat de chemokuren aanslaan en dat ze hopelijk nog een paar maanden heeft, het liefst langer. "Nu sta ik niet naast de brancard, maar lig ik er zelf op."

Omdat Jenny zich al zeven jaar had ingezet voor de stichting en nu zelf ongeneeslijk ziek is, vroeg Stichting Ambulance Wens haar mee naar de viering van de 25.000e wens, die plaatsvond in de Laurenskerk in Rotterdam. "Ik werd thuis opgehaald met de ambulance en naar de kerk gebracht. Ik mocht op de voorste rij zitten."

In de kerk was een fototentoonstelling over Stichting Ambulance Wens. Ook de koning was aanwezig, maar voordat hij de tentoonstelling bezocht, liep hij eerst naar Jenny toe. "Hij pakte mijn handen vast en vroeg hoe het met mij ging", vertelt ze. "Hij wilde weten hoe het was om nu op de brancard te liggen in plaats van ernaast te staan. Het gesprek duurde niet lang, misschien een paar minuten. Maar het was heel fijn. Ik voelde me vereerd."