Anja's Zoutbus helpt longen, maar vecht zelf om te overleven
In het buitengebied van Prinsenbeek staat een opvallende bus. Van buiten misschien bescheiden, maar van binnen volledig bekleed met zeezout. Het is de Zoutbus van Anja Rood (65), een plek waar mensen met longklachten, huidproblemen of simpelweg stress even op adem kunnen komen. Maar het voortbestaan van de Zoutbus hangt aan een zijden draadje. Na deze winter hakt Anja de knoop door: doorgaan of stoppen.
De Zoutbus is geen gewone bus. Binnen waan je je in een mini-zoutkamer, gevuld met heel veel kilo's zeezout. Via een apparaat wordt medicinaal zout vermalen tot fijnstof en gedurende vijftig minuten rustig de ruimte ingeblazen. "Dat adem je in, zonder haast, zonder prikkels", legt Anja uit. "Het slijm in je longen lost op, je kunt beter ademen en je komt er met meer energie uit. Mensen zeggen soms: ik voel me bijna herboren."
De behandeling – halotherapie – is vooral populair bij mensen met astma, COPD, chronische verkoudheid, holteontstekingen of huidklachten zoals eczeem en psoriasis. Ook kinderen weten de bus te vinden. "Die spelen hier gewoon in het zout, maken bergen. Zo creëren ze eigenlijk hun eigen zouttherapie", zegt Anja lachend. "En ze knappen er echt van op."
De Zoutbus werkt, ik zie het elke dag, maar het wordt niet vergoed."
De Zoutbus is laagdrempelig en intiem. Geen grote ruimte met twintig mensen, maar een veilige, warme plek voor één of twee personen tegelijk. "Je kruipt er letterlijk even in", zegt Anja. "Het is ontspanning én gezondheid."
Toch is het geen medisch erkende behandeling. En dat wringt. "Het werkt, dat zie ik elke dag, maar het wordt niet vergoed door de verzekering. Mensen moeten het zelf betalen. En een puffertje, wat een medicijn is, haal je nu eenmaal sneller bij de apotheek.”
Het zorgt er mede voor dat na een goede beginperiode de aanloop naar de Zoutbus terugloopt. Terwijl de kosten wel gewoon doorlopen. De bus moet dag en nacht warm blijven, met een constante luchtvochtigheid. "Elektriciteit, onderhoud, de lening voor de bouw", zegt Anja, "dat tikt allemaal aan. Ik verdien er eigenlijk niks mee. En dat terwijl ik zie hoeveel mensen hier baat bij hebben."
Stoppen voelt voor Anja als het opgeven van een droom. Ze kwam zelf met zouttherapie in aanraking na jarenlange longontstekingen. "Na twee grote kuren had ik het nooit meer. Nu onderhoud ik het preventief in mijn bus. Als ik slijm voel opkomen, ga ik een paar keer en het is weer weg. Dat gun ik anderen ook."
"Het voortbestaan van de Zoutbus is eerlijk gezegd een geldkwestie."
Toch is het kantelpunt nabij. "Het is eerlijk gezegd een geldkwestie", zegt ze. "Na deze winter moet ik beslissen. Juist dan, in de koude en vochtige maanden, is zouttherapie zo goed voor de longen. Als het nu niet lukt, dan wordt het heel moeilijk."
Dat doet pijn, want ondernemen en geld verdienen was nooit haar primaire doel. "Het is meer een roeping", zegt Anja. "Mensen komen terug en zeggen: ik heb weer lucht, ik kan weer wandelen. Dat is zo dankbaar. Daar doe ik het voor."
Maar dankbaarheid alleen betaalt de rekening niet. De Zoutbus wacht de winter af en daarna valt het besluit.
