In veel mooie herinneringen die Christel Klabbers uit Eindhoven heeft speelt opa Toon een grote rol. Soms met een kaartspel in zijn handen, soms met een glimlach die alles zei. Samen stapten ze in de bus of het vliegtuig naar warme bestemmingen en vooral nog meer mooie herinneringen. "Hij was niet alleen mijn opa, maar ook mijn beste vriend."

Voor veel kleinkinderen is er op een zondagmiddag niets fijner dan een bezoek aan opa en oma. Het vertrouwde, warme huis, de altijd gevulde koekjestrommel en alle verhalen die je om de oren vliegen. Dit was precies wat Christel zo liefhad: de momenten die ze met haar grootouders doorbracht, die in ook in Eindhoven woonden.

Het was dan ook altijd een zoete inval bij het huis van haar opa en oma. Vijf kinderen, tien kleinkinderen en negentien achterkleinkinderen zorgden ervoor dat er altijd wel iemand op bezoek was.

Christel herinnert zich hoe ze als klein meisje altijd op opa wachtte wanneer hij van zijn werk als timmerman thuiskwam. “Ik verstopte me achter de stoel, wachtend op het geluid van zijn auto”, zegt ze. “Maar na een paar keer had hij door dat ik daar stiekem zat, gewoon om hem te verrassen.” 

Na het overlijden van haar oma in 2006 bleef opa Toon alleen achter in hun vertrouwde huis. Christel ging bijna dagelijks langs, om samen een kopje koffie of thee te drinken en gezellig bij te praten.

Ook iedere avond, voor het slapen gaan, belde ze haar opa. “Elke dag vroeg ik hoe het met hem ging. Soms duurden de gesprekken lang, maar er waren ook momenten dat de gesprekken kort waren, bijvoorbeeld wanneer er sport op tv was. Dan hing opa vaak al na tien seconden op om verder te kijken”, vertelt Christel met een lach.

Omdat zowel Christel als opa Toon alleen waren, besloten ze in 2013 samen naar Lloret de Mar te reizen. "Vroeger ging opa daar altijd heen met oma, iedere december. Nu wilde hij het aan mij laten zien, en samen mooie herinneringen creëren."

In de jaren daarna gingen Christel en opa Toon samen op vakantie en maakten ze allerlei uitstapjes, zoals naar Spanje. “Ik ging altijd met een klein koffertje, maar kwam terug met een heleboel koffers vol mooie herinneringen.”

“Ook konden we urenlang potjes jokeren.” Het was een activiteit die ze zelfs in Nederland voortzetten, met kaarten die regelmatig op tafel kwamen. "We hielden de stand bij, van het eerste potje tot het laatste. Opa won uiteindelijk 620 keer, ik 588 keer.”

Honderden potjes werden gespeeld, maar opa was uiteindelijk de ultieme winnaar. "We hebben letterlijk gejokerd tot opa niet meer in staat was om te spelen."

Drie jaar geleden, op 89-jarige leeftijd, begon opa Toon's gezondheid snel achteruit te gaan. Hij was er duidelijk over: hij wilde geen verdere behandelingen meer ondergaan voor zijn kwalen. “Hij was al oud en had er gewoon geen zin meer in. En dat begrijp ik helemaal.”

In de zomer van 2023 vertelt opa Toon dat hij zich klaar voelt voor het naderende einde. “Het hoefde voor hem niet meer."

In de laatste zes weken van opa Toon's leven was Christel, net afgestudeerd als verpleegkundige, zijn zorgverlener. “Ik heb in de laatste periode van zijn leven voor hem mogen zorgen. Dat was zwaar, maar ik heb het met liefde gedaan.”

Een bijzonder moment in die zomer was toen opa Toon het verpleegkundig speldje bij zijn kleindochter opspelde, vlak nadat ze haar diploma had ontvangen. “Dat was waarschijnlijk een van de mooiste herinneringen die ik van ons heb. Ik zal dat altijd blijven koesteren.”

Het naderende einde kwam hard aan voor Christel. “Ik had gewild dat mijn opa altijd bij mij was gebleven,” zegt ze. “Dat we samen nog nieuwe plekken hadden kunnen ontdekken en nog vele potjes hadden kunnen jokeren. Maar ik ben dankbaar voor de band die wij samen hadden."

Op 12 september 2023 overlijdt opa Toon op 89-jarige leeftijd.