Een tweede moeder: Maaike's bijzondere band met haar tante Maij in Goirle

Op bijna alle kinderfoto’s van Maaike Otten (46)  is er altijd één vrouw te zien die met een stralende glimlach naar haar kijkt. Een vrolijke vrouw met kort, krullend donkerbruin haar, die zichtbaar trots is op Maaike. Die vrouw is Maij, Maaike’s tante, die haar hele leven lang een onmiskenbare rots in de branding was. “Zij was mijn tweede moeder. Ik denk nog iedere dag aan hoe graag ik haar even zou willen bellen.”

Maaike groeit op in Goirle, in een gezin waar ziekte centraal staat. Haar moeder ligt vaak in het ziekenhuis en wanneer ze een hersenbloeding krijgt, raakt ze verlamd en gaat het steeds slechter. In 1996 overlijdt Maaike’s moeder na een lang en pijnlijk ziekbed. Maaike is dan pas 16 jaar oud. “Het klinkt misschien gek, maar met haar overlijden heb ik vrede. Mijn moeder had zoveel pijn. Het idee dat ze nu rust heeft, stelt me al bijna dertig jaar gerust.”

De leegte die haar moeder achterliet, werd eigenlijk al lange tijd opgevuld door Maij, de zus van haar moeder. “Van baby af aan zorgde zij al voor mij.” Maij nam bijna alle taken op zich die haar zus niet meer kon vervullen. “Ze waste mijn haren, knipte mijn nagels, gaf me advies toen ik puberde en sprak met me over mijn eerste menstruatie. Zij gaf mij de stabiliteit en veiligheid die mijn moeder niet kon bieden.”

Zorgen voor anderen zat diep in Maij’s bloed. Ze werkte in een verpleeghuis, maar ook daarbuiten stond ze altijd voor anderen klaar. “Als iemand ziek was, stond ze voor de deur met een pan kippensoep en voor elke jarige bakte ze een appeltaart,” vertelt Maaike. “Ze was een warme, sociale vrouw die van feestjes en een biertje hield, maar die zich ook jarenlang inzette voor een stichting die gezinnen in Roemenië hielp.”

Maar die sprankel komt terug wanneer Maaike op 19-jarige leeftijd bevalt van een zoon. “Ze nam meteen een oma-rol op zich. Ze paste vaak op als ik het even zwaar had of moest werken en ging met mijn zoon wandelen. Ik zag haar weer opbloeien.”

Toch laat het leven diepe sporen na bij Maij wanneer haar broer in 2005 een einde aan zijn leven maakt. “Vanaf dat moment begon ze steeds meer haar vrolijke zelf te verliezen. Het was alsof haar hart op slot ging. Ik wilde met haar praten, maar dat ging niet. Ik voelde me machteloos.”

Langzaam maar zeker ziet Maaike hoe haar tante haar vrolijke aard steeds verder verliest. “We zagen elkaar vaak en ik zorgde voor haar wanneer het nodig was, maar ze werd steeds negatiever.”

Maar één eigenschap leek Maij nooit te verliezen. Maaike vertelt hoe ze zelfs op haar 77ste nog kippensoep bracht als Maaike ziek was. “Ze bleef tot het einde zo zorgzaam.”

De band tussen de twee bleef onafscheidelijk: “We belden soms drie keer per dag en ieder gesprek eindigde met: love you!"

Maar in de zomer van 2023, op 20 juli, gebeurt er iets wat de liefdevolle telefoontjes tussen de twee voor altijd doet stoppen. Op die dag, de verjaardag van Maaike’s oma, steekt Maij een kaarsje aan voor haar moeder. “Het was een warme zomeravond, dus ze besloot het raam open te zetten achter de tafel met kaarsen", vertelt Maaike.

Maar dan gaat het mis. Maij’s nachtjapon vat vlam. “Ze belde in paniek eerst mij en daarna mijn zoon. Dat toont wel hoezeer ze een familiemens was. Ze dacht niet eens aan de hulpdiensten.”

Maaike’s zoon haastte zich naar haar appartement en vond Maij bij de douche, ze was ernstig verbrand. Ze wordt naar het brandwondencentrum in Rotterdam gebracht. Daar lijkt ze tijdelijk op te knappen, maar wanneer haar organen beginnen uit te vallen, wordt ze in coma gehouden. Een arts brengt het slechte nieuws: Als ze het zou overleven, zou ze niet meer dan een kasplantje zijn. “Dat zou ze nooit gewild hebben." vertelt Maaike. Diezelfde dag overlijdt Maij in het ziekenhuis.

Tijdens de crematie zit de zaal vol met dierbaren. Familieleden spreken over haar en over de warmte die ze altijd met zich meebracht. Op de rouwkaart staat een vlinder, geschilderd door Maaike’s neef. “Ze zei altijd: als ik doodga, kom ik terug als vlinder.”

 Maaike vertelt hoe de zaal uitkeek op een grote glazen wand met uitzicht op de natuur. “Tijdens het afscheid zagen we een vlinder voorbij vliegen. Dat moment gaf kippenvel.”

Nu, ruim twee jaar later, is het gemis nog altijd groot. “Ik wil haar zo vaak bellen, voor advies, of gewoon even kletsen en een kopje koffie drinken. Die momenten zijn er niet meer. Het is stil.” 

Maaike kijkt naar de sterrenhemel wanneer ze Maij mist. “Dan vraag ik haar weleens: doe ik het goed? Heb je nu rust? Haar lichaam is weg, maar haar geest blijft”, zegt ze. “En als ik daarbij stilsta, voel ik haar warmte weer om mij heen.”