Karin hoort bij een speciale club, ze heeft alle insignes van Kaaiendonk in Oosterhout

Ieder jaar wordt er in Kaaiendonk, zoals Oosterhout heet met carnaval, een insigne uitgebracht. Dat gebeurt al sinds 1956. Veel liefhebbers sparen de stenen jaaremblemen en maar weinigen hebben de collectie compleet. Karin Mertens wel. En daarom is zij lid van een bijzondere club: Het Genootschap der Volledigen. 

Karin heeft een echt carnavalshart. Ze groeide op in de Klappeijstraat, midden in het centrum van Oosterhout. "Ik woonde tussen de kroegen, dus ik heb carnaval vieren met de paplepel ingegoten gekregen", zegt ze. 

Karin begon in 2013 met het verzamelen van de carnavalsinsignes. Door overal rond te vragen of iemand  nog een insigne voor haar had, had ze binnen een paar maanden al bijna heel haar verzameling compleet. "Dat was in een tijd dat iedereen elkaar nog iets gunde. En nog niet zoveel mensen spaarden toen insignes. Dat verzamelen is de laatste jaren veel populairder geworden." 

Het Genootschap der Volledigen is een select gezelschap. "Er zijn hier in Oosterhout maar honderd mensen die alle insignes hebben. En er zijn er ook die 'Incompleet Volledig' zijn. Dat zijn mensen die alle insignes hebben, behalve het allereerste. Dan mag je wel bij Het Genootschap, maar ben je dus niet helemaal Volledig." 

Dat eerste insigne, uitgegeven in 1956, is dus heel speciaal. "Die moet je hebben. Dan hoor je er echt bij", legt Karin uit. "Maar het is ook de moeilijkste om te pakken te krijgen. Ik had geluk, ik kreeg 'm van een vriend die zelf Volledig was. Hij wist dat ik hard aan het sparen was."

Op een gegeven moment miste Karin nog maar vijf insignes. Toen heeft hij haar die laatste vijf gegeven. "Hij zei: ik hoor jou iedere week zoeken en vragen. Dat ben ik zo beu, hier hedde ze!  Bij hem lagen ze maar in een doosje op zolder. Hij gunde ze mij." 

Het meest speciale insigne uit haar verzameling, naast die uit 1956 natuurlijk, is voor Karin het insigne uit 1986. "Dat vind ik zelf de mooiste. Het is een bol narrenkopje. En 1986 is ook het jaar dat ik mijn man heb leren kennen. De vrijdag voor carnaval op het brandweerbal. Deze is voor mij dus ook gekoppeld aan een heel speciaal jaar." 

Omdat ze de insignes verzamelde, boden mensen Karin nog veel meer carnavalsspullen aan. "Dan zeiden ze: neem dit dan ook maar mee. En zo werd kast na kast gevuld." Ze verzamelde zoveel spullen dat er uiteindelijk een heus museum is ontstaan. En dat museum, nu Stichting Ut Kabinet der Zotheid, is iedere vrijdagmiddag en zaterdagochtend open. Ook is het op afspraak te bezoeken.  

Karin is vastbesloten haar hele leven insignes te blijven sparen. "En als ik overlijd, gaan ze naar mijn dochter. Dan krijgt zij de hele collectie en wordt zij dus in mijn plaats lid van Het Genootschap der Volledigen." 

Karin heeft het insigne van dit jaar uiteraard ook. Maar ze draagt het niet tijdens carnaval: "Nee, die laat ik veilig thuis. Ik wil dat-ie onbeschadigd blijft. Dat is het mooiste."