Bibi Hamers is een groot talent in het boulder-wereldje. De 18-jarige Tilburgse wil naast presteren op het hoogste niveau ook een voorbeeld voor de jeugd zijn. Dat doet ze door op social media ook haar mentale struggles te delen. “Het is belangrijk om ook een andere kant van topsport te laten zien."

Haar boulder-avonturen deelt ze via Instagram, waar ze meer dan 13.000 volgers heeft. Ze post filmpjes van trainingen en wedstrijden. “Maar ook van kleding, waarbij ik hoop dat ik jonge meiden kan inspireren dat ze gewoon doen waar ze zich comfortabel bij voelen. Ik post lekker wat ik zelf wil. Dat spreekt blijkbaar mensen aan en ook sponsoren. Weet je, ook als het tegenzit, dan zeg ik het. Ik ben niet op mijn mondje gevallen.”

De mentale struggles ontstonden vooral omdat ze bij wedstrijden heel erg zenuwachtig was. “Het was vorig jaar zo erg dat ik mijn schoenen uit wilde doen om ermee te stoppen. Ik trainde superveel, maar door de zenuwen waren de resultaten slecht. Ik genoot niet meer en vroeg me af waar ik nou voor trainde.”

Ze gaf zichzelf nog één seizoen in de hoop het plezier terug te vinden. “Ik ben nog harder gaan trainen, tot het maximale. Ook ben ik met een andere mindset de wedstrijden ingegaan, meer zonder verwachtingen en met mijn verstand op nul. Uiteindelijk zorgde dat voor betere resultaten en dat ik weer lol had. Ik denk niet meer aan stoppen, maar ik moet eerlijk zeggen dat de zenuwen nog niet helemaal weg zijn.”

Meerdere keren zocht Bibi naar gepaste mentale begeleiding. Voorlopig zonder resultaat. “Ik wilde eerst helemaal niet naar een sportpsycholoog. Zie mij als een sporter van de hardere kant. Het helpt mij door direct te zijn, niet om over koetjes en kalfjes te praten. Wel heb ik meerdere keren met een psycholoog gesproken, maar ik voelde nergens een match. Ik stop niet met zoeken, want ik wil gewoon een oplossing.”

Boulderen speelt in het leven van Bibi een belangrijke rol. Iedere dag traint ze in Tilburg of Antwerpen. Komend weekend mag ze zich laten zien tijdens het NK. “Winnen zou leuk zijn, maar ik leg de lat niet hoog voor mezelf. Als het niet lukt, dan is het zo”, zegt de Tilburgse die op 6-jarige leeftijd met boulderen begon, samen met haar ouders. 

Het ultieme doel is de Olympische Spelen, al weet ze niet of die droom realistisch is. “Ik ben een heel grote dromer, maar de kans op de Spelen schat ik klein in. Eerlijk gezegd ben ik daar nog te slecht voor. Misschien ga ik dit jaar World Cups doen, daar ga ik dan voor de halve finale. Ik vind het vooral mooi om keihard te trainen en progressie te boeken.”