Yuri (23) verloor zijn moeder en bonusvader: ‘Humor hield ons overeind’
Binnen een paar maanden tijd verloor Yuri Visser (23) uit Sint-Michielsgestel zijn bonusvader Arno en daarna zijn moeder Patricia. Beiden overleden aan kanker, na een jarenlang ziekte-traject dat ze samen doorliepen. Het verlies sloeg diepe wonden, maar bracht Yuri ook een duidelijke missie: na het afronden van zijn studie maatschappelijke zorg wil hij jonge mensen helpen bij rouwverwerking.
Het begon in 2021. Bonusvader Arno kreeg te horen dat hij uitgezaaide darmkanker had en niet meer beter zou worden. Enkele maanden later bleek dat de borstkanker van moeder Patricia, veertien jaar na haar eerste ziekte, was teruggekeerd en was uitgezaaid. "Ze zijn alles samen aangegaan", vertelt Yuri. "Ziekenhuisbezoeken, behandelingen, chemo’s. Altijd samen."
Hoe zwaar het ook was, er werd thuis ook gelachen. Soms op een manier die voor buitenstaanders ongemakkelijk kon zijn. "Humor was onze manier om overeind te blijven", zegt Yuri. "Mijn moeder maakte eens een grap: ‘Handen in de lucht voor wie denkt dat ik als eerste ga, en handen omhoog voor wie denkt dat Arno eerder is.’ Dan zit je daar met z’n allen, half geschokt, half lachend. Het was zwarte humor, maar het gaf lucht."
"Ik nam een hap van mijn gehaktbal en schoot helemaal vol."
Zijn ouders wilden zo lang mogelijk blijven leven zoals ze dat gewend waren. "Zolang het kon, gingen ze eropuit, deden ze leuke dingen en dronken ze nog een pilsje." Natuurlijk waren er ook zware momenten, bijvoorbeeld als een behandeling niet aansloeg. "Dan ging het even echt slecht. Maar daarna pakten ze het leven weer op."
In de zomer van 2024 koos stiefvader Arno Faas voor euthanasie, omdat er geen kwaliteit van leven meer was. Kort daarna ging ook zijn vrouw Patricia snel achteruit. Ze werd opgenomen in een hospice en overleed in november, slechts enkele maanden na haar man. Yuri was toen 22 jaar.
Het echte gemis kwam pas later. "In die periode leef je een beetje op de automatische piloot", zegt hij. "Maar het zit ’m in de kleine dingen." Eén moment staat hem nog helder bij: "Ik kookte voor het eerst alleen en maakte een gehaktbal, zoals mijn moeder en Arno dat altijd deden. Ik nam een hap en schoot helemaal vol. Toen besefte ik pas echt: ze zijn er niet meer."
In het begin voelde Yuri veel steun van zijn omgeving. "Je wordt gedragen door mensen. Maar na verloop van tijd gaat het leven voor anderen weer door." Zijn hechte vriendengroep bleef, maar hij merkte hoe lastig rouw kan zijn als je jong bent. "Veel leeftijdsgenoten hebben hun ouders nog. Ze willen wel helpen, maar weten niet altijd hoe."
"Als mijn ervaring iemand anders helpt, dan voelt het alsof het niet voor niets is geweest."
Die ervaring bracht hem op het idee om iets te betekenen voor anderen. Yuri volgt de opleiding maatschappelijke zorg en wil zich na zijn studie inzetten als ervaringsdeskundige in rouwverwerking. "Voor nu wil ik dat vooral als vrijwilliger doen", legt hij uit. "Ik wil luisteren, ervaringen delen en kijken wat zo’n gesprek met iemand doet."
Op termijn sluit hij niet uit dat hij er zijn werk van maakt. "Als het aanslaat en ik merk dat ik echt verschil kan maken, dan zou ik daar best professioneel mee verder willen." Een oproep die hij op sociale media plaatste, werd massaal gedeeld en leverde veel reacties op. "Mensen herkennen zich erin. Dat zegt genoeg."
Voor Yuri is het helpen van anderen ook persoonlijk. "Ik kan het verlies niet ongedaan maken. Maar als mijn ervaring iemand anders helpt, dan voelt het alsof het niet voor niets is geweest."
Wil jij een eerbetoon brengen aan een dierbare en je herinneringen delen? Heb jij misschien wel een verhaal dat anderen kan raken, troosten of inspireren? Stuur dan een mailtje naar [email protected] en vertel ons over de persoon die jij voor altijd in jouw hart draagt.