De laatste carnaval van de legendarische Peer vaan den Muggenheuvel
Tweeëntwintig jaar lang was hij hét gezicht van Oeteldonk. De man met de vlotte babbel, de steek met witte veren en Kees Minkels aan zijn zijde. Maar deze carnaval is de laatste van Roger Schouten in de rol van Peer vaan den Muggenheuvel tot den Bobberd. Na meer dan twee decennia neemt de Burgervaojer afscheid. En dat gaat niet zonder gevoel.
In de ochtendzon, terwijl het durp langzaam ontwaakt voor weer een feestdag, klinkt zijn stem nog altijd vastberaden. “Het gaat uitstekend! Het zijn prachtige dagen geweest en we hebben er gelukkig nog één voor de boeg”, zegt hij tegen Dtv Nieuws. Maar achter die kenmerkende glimlach schuilt emotie. “Het is inderdaad een emotionele rollercoaster. Ik probeer de emoties voor me te houden maar het is gewoon te mooi.”
Tweeëntwintig jaar lang was Peer de ‘eerste boer’ van Oeteldonk. Gastheer van de Prins, zijn Adjudant en het Gevolg. Een rol die teruggaat tot 1882. “Oeteldonk heeft mijn leven zo verrijkt. Zoveel mooie dingen mogen doen”, vertelt hij dankbaar. “Ik heb mijn hele ziel en zaligheid erin gegooid. En da heurt ook zo”, zegt hij met een knipoog.
Volgens de Burgervaojer waren het 'alleen maar hoogtepunten'. “Er zijn ontelbare mooie momenten waar ik van genoten hebben.” Zelfs het weer leek hem gunstig gezind. “Na regen komt zonneschijn en dat is elf keer gebeurd op maandag.” Een typische Peer-opmerking: relativerend en met een glimlach gebracht.
Toch is het afscheid definitief. “Volgend jaar ga ik ook een prima carnaval hebben”, zegt hij nuchter. Niet meer voorop in het ambtskostuum met zilveren borduursels, maar tussen de Oeteldonkers. “Een volgende Peer moet zijn of haar hele ziel en zaligheid erin gooien. Ik weet zeker dat het goedkomt. Oeteldonkers hebben echt wel geduld.”
En dan is er nog het moment waar velen reikhalzend naar uitkijken. “Zoals Knillis er nu uit ziet met die perenbril verwacht ik wel dat het bijzonder wordt met de verbranding.”
Zelfs Kees Minkels spreekt zich uit
Wie al die jaren steevast een paar passen achter Peer liep, was zijn trouwe Assessor: Kees Minkels. Een stille kracht. Bescheiden. Altijd aanwezig, zelden op de voorgrond. Peer: “Ik voorop, hij erachteraan. Ik wist dat hij er altijd liep. Loyaliteit en betrouwbaarheid heb ik al die jaren aan hem te danken.”
Normaal gesproken laat Kees het praten graag aan Peer over. Maar nu, tijdens deze laatste carnaval, spreekt hij zich uit. “Het is ongelofelijk hoe warm gevoel het is, de saamhorigheid, we doen het met zijn allen in Oeteldonk,” zegt hij. “Ik heb er enorm van genoten en dat doe ik nog steeds ook deze laatste dag.”