De Tilburgse Vera de Berk leerde van jongs af aan om hard te werken. School, vwo, universiteit, carrière: ze zette telkens de volgende stap omdat dat 'nou eenmaal zo hoorde'. Sinds een aantal gebeurtenissen laat Vera die verwachtingen van anderen links liggen. Met haar lang gekoesterde tattoo-wens laat ze aan de hele wereld zien dat het haar niet meer uitmaakt wat iemand ervan vindt.

Vera belandde na haar studie sociologie bij een gemeente als onderzoeker. Het was een baan die ze graag wilde en ijverig ging ze aan de slag. “Al snel merkte ik dat er spanningen waren in de organisatie, maar ik vertelde mezelf dat ik vast gewoon moest wennen aan het werkende leven. Het was geen lang leve de lol meer", vertelt ze.

Vera kreeg veel stress van de sfeer op de werkvloer, maar dacht dat het aan haar lag. “Ik drukte dat nare gevoel weg en moest het van mezelf in ieder geval een jaar volhouden.”

Toen de laatste werkdag eindelijk naderde, was ze uitgeput. Ze liet ter controle bloed prikken en op de dag van haar laatste werkdag belde de huisarts dat ze meteen langs moest komen. “Mijn bloed was aan het verzuren, wat vaker voorkomt als je suikerziekte hebt, maar dat niet weet of niet behandelt.”

Vera had wel eens vaker gemerkt dat ze snel moe was maar had die signalen genegeerd om door te kunnen werken. “Uiteindelijk belandde ik die laatste werkdag in het ziekenhuis en moest ik voor vier dagen worden opgenomen. Ik dacht: jeetje, dit gebeurt er dus als je de signalen van je lichaam negeert.”

Vera zocht een andere baan, waar ze onderzoek deed naar verschillende maatschappelijke vraagstukken, zoals zorg, veiligheid, en inburgering. Het helpen van mensen gaf haar energie, maar na een paar jaar besloop haar hetzelfde gevoel van leegte. “Ik ontdekte dat ik in mijn werkende leven, net als tijdens school en studie, altijd alles met mijn hoofd doe en daarbij mijn gevoel wegdruk. Ik pas niet in banen waar je alleen maar met je hoofd bezig bent, ik ga mezelf dan uiteindelijk voorbijlopen.”

Ze nam een rigoureus besluit: “Ik zegde mijn baan op en ontwikkelde me tot life coach. Als coach moet je ook weten wat je eigen valkuilen zijn. Ik leerde steeds meer naar mijn gevoel te luisteren en schijt te hebben aan de verwachtingen van anderen.”

Dat loslaten van meningen van anderen zat dieper in haar systeem dan ze dacht. Jarenlang vond ze panterprint leuk. Ze wilde daar graag een tattoo van. “Ik had er al twee maar die zaten op een plek die ik makkelijk kon verbergen. Eigenlijk wilde ik er een op mijn onderarm, alleen dat durfde ik heel lang niet. Ik was bang dat mensen het niet mooi of ordinair zouden vinden, of dat ik minder makkelijk een baan zou krijgen.”

Tijdens haar ontwikkeling als coach veranderde haar mening. "Ook dít is naar mijn gevoel luisteren! Dus ik dacht, ik ga het gewoon doen. Hoezo laat ik anderen bepalen dat tattoos op bepaalde plekken niet zouden mogen, of dat een plaatje iets over mijn karakter zou zeggen?”

Telkens als ze nu de tattoo ziet denkt ze: dat heb ik toch maar mooi gedaan. “Het geeft me kracht en is een reminder van dat ik mijn eigen gevoel heb gevolgd: het helpt me om dat vaker te doen in het leven.”

Ze baalt dat haar zelden is geleerd om ook dat gevoel te kunnen raadplegen. “We worden opgevoed in een prestatiemaatschappij, met veel druk en stress. We leren weinig over emotie en je ziet veel menen daar nu op vastlopen.”

Volgens haar is de winst te behalen in jezelf. "In kleine stapjes meer luisteren naar wat klopt, en minder naar wat hoort. En vooral minder naar wat anderen denken.”

Hier lees je alle verhalen van de rubriek Mijn tattoo en zijn verhaal.