Geliefde wijkagent Tonny met motoren en loeiende sirenes uitgezwaaid
Na 45 jaar bij de politie kreeg wijkagent Tonny Vermulst (64) uit Best vrijdag een afscheid dat in het dorp niet onopgemerkt is gebleven. Met zes politiemotoren, zwaailichten en sirenes werd hij opgehaald voor zijn laatste rit langs het bureau voor hij met pensioen zou gaan. "Het leek wel of er een koning aankwam", lacht hij. "Ik heb genoten van het eerste tot het laatste moment."
De stoet reed via het politiebureau in Best, het gemeentehuis en het centrum naar zalencentrum Prinsenhof. Daar stonden collega’s in een erehaag klaar. "Normaal regel ik dit soort dingen voor anderen. Nu was het voor mij. Dat was overweldigend."
Tonny begon in 1980 bij de politie en groeide uit tot een bekend gezicht in Son, Sint-Oedenrode en Best. De laatste jaren was hij wijkagent, maar hij deed veel meer. Als motoragent begeleidde hij grote evenementen en de spelersbussen van PSV. En tijdens de Ferraridagen haalde hij zieke kinderen op om ze een onvergetelijke dag te bezorgen. "Dat was echt een kroon op mijn werk."
Daarnaast werkte Tonny een tijdje bij de ME, was hij vuurwapendocent en gaf hij verkeerslessen op basisscholen. Eigenlijk bij alles wat je maar bedenken kunt aan zorg voor de gemeenschap had hij een vinger in de pap.
Voor zijn inzet kreeg hij in 2018 Het Blauwe Hart, een prijs voor een politieagent die zijn of haar werk met veel passie en bevlogenheid uitvoert.
Het werk was niet altijd makkelijk. Als motoragent stond Tonny vaak bij heftige verkeersongevallen, wat soms veel indruk maakte. Ook verloor hij collega’s, door ongelukken in het werk of zelfdoding.
Eén zaak uit 1985 staat in zijn geheugen gegrift: een vijftienjarige jongen die zichzelf van het leven beroofde. "Hij had zichzelf door het hoofd geschoten, omdat zijn vriendinnetje het uit had gemaakt. Die jongen was als vermist opgegeven en na paar uur zoeken kwamen we bij haar in de tuin uit. Dan vraag je je af wat er in het hoofd van zo’n jong iemand omgaat."
"Thuis vertelde ik niets. Mijn vrouw en kinderen horen nu pas wat ik allemaal heb gedaan."
Tonny vond het contact met nabestaanden heel belangrijk. "Ik mag niet alles vertellen, maar wat we mogen vertellen deed ik heel uitgebreid. De nabestaanden bedankten me daar vaak voor en dat gaf mij een fijn gevoel."
Juist doordat hij zijn werk zo zorgvuldig en integer deed, nam hij het naar eigen zeggen nooit mee naar huis. "Thuis vertelde ik niets. Mijn vrouw en kinderen horen nu pas wat ik allemaal heb gedaan. Ik wilde dat zij zich geen zorgen hoefden te maken."
Als iets hem dwarszat, besprak hij het met collega’s of schreef hij het van zich af. "Ik heb altijd goed geslapen", zegt hij tevreden.
Tonny heeft zijn tijd bij de politie altijd als heel fijn ervaren. Toch ziet hij ook dat het geweld tegen hulpverleners toeneemt. Hij hoopt dan ook dat er meer respect komt voor de politie.
Zijn boodschap? "Praat met elkaar en leer elkaar begrijpen." Dat is een belangrijke les die hij geleerd heeft als wijkagent in Best. "Weten wie de mensen zijn, dat maakt het verschil."
