Iraniërs in Brabant reageren verschillend op het nieuws over de aanval van Israël en de Verenigde Staten op hun land. Er is blijdschap dat er nu een kans is dat het regime omvergeworpen wordt, maar ook angst om het leven van vrienden en familie. "Ik weet niet waar mijn ouders zijn."

De Iraanse Sara Nozohour leeft sinds de aanval tussen hoop en vrees. Ze vluchtte jaren geleden uit Teheran en kwam in Heesch te wonen. Haar familie, zoals haar ouders en oma, woont nog in Iran.

"Ik heb heel veel dubbele gevoelens. Aan de ene kant ben ik blij dat er een kans is op een democratisch Iran, maar aan de andere kant wordt mijn land gebombardeerd en sterven onschuldige mensen", zegt Sara. De situatie doet haar pijn: "Ik ben principieel tegen oorlog. Sommige landgenoten vieren feest, maar ik kan dat niet."

"Hoe kan ik feestvieren terwijl mijn land platgebombardeerd wordt?", vraagt Sara zich af. "De straten waar ik ben opgegroeid worden verwoest, mijn familie en vrienden leven in angst en onzekerheid en moeten vluchten, en kinderen sterven. Ik hoop op een regering in Iran waarbij mensenrechten gerespecteerd worden, maar een oorlog kan niet de oplossing zijn."

Haar moeder en oma zijn naar het noorden van Iran gevlucht in de hoop veiliger te zijn. "Ze zijn ’s nachts vertrokken, met water, een zaklamp, brood, medicijnen en een paar blikken tonijn. Ik heb gehoord dat ze goed zijn aangekomen, dus dat is fijn, maar hoe het verder gaat weet ik niet. Ik heb sinds zaterdag geen contact meer gehad."

Haar vader verblijft nog in Teheran. Hoe het met hem gaat, weet ze niet. "Dat is heel beangstigend. Mijn familie zegt de hele tijd dat ik me geen zorgen moet maken, maar dat doe ik natuurlijk toch, dat kan niet anders."

Ook de Iraanse Armia Pour, van het Waalwijkse dj-duo Vessbroz, heeft dubbele gevoelens, al overheerst bij hem de blijdschap. "We hebben hierop gewacht en we hebben het gevierd. We zijn de straat opgegaan en zijn blij."

Het dj-duo reist momenteel door Azië, en tijdens elk optreden besteden ze aandacht aan de situatie in Iran. "Wij zien dit niet als een oorlog, maar als een reddingsoperatie. Het is een verlossing, een bevrijding. We zijn gevangenen van het regime in Iran. Er zijn zoveel mensen vermoord door het regime en wij geloven dat deze aanval de enige manier is om hiervan af te komen."

Hij vervolgt: "Maar ik ben wel heel bezorgd om mijn familie. Ik weet niet waar mijn ouders zijn en dat is beangstigend. Toch zijn we blij dat het nu eindelijk gebeurt en we een kans hebben op een ander leven."

Sara merkt ook dat er onder Iraniërs verschillende meningen zijn over de aanval. Ze werkt bij Vluchtelingenwerk op het azc in Grave, waar ze veel in contact is met Iraniërs. "Iedereen is bezorgd en bang", merkt Sara op. "Mensen maken zich zorgen om vrienden en familie. Er zijn gemengde gevoelens."

"Sommige Iraniërs vinden het moeilijk dat ik ook kritiek heb en zeggen dat ik vooral blij moet zijn, maar ik vind dat geweld niet goed te praten is", zegt ze. "Ik ben niet voor het regime, absoluut niet, ik spreek me uit voor het leven van mensen."

Ze vervolgt: "Er is een school gebombardeerd en er zijn zeker honderddrieënvijftig mensen, onder wie kinderen, gedood. Daar kan je toch niet blij om zijn?"

"Ik hoor van mensen dat ze deze aanval als enige uitweg van het regime zien, maar hoe pijnlijk is het dat een aanval op je eigen land de enige oplossing zou zijn? Met bommen alleen komen we er sowieso niet", zegt ze.