Naomi verloor haar oom, oma en beste vriendin in één jaar
De in Budel geboren Naomi is pas twintig, maar heeft ondanks haar jonge leeftijd al ervaren dat het leven soms moeilijk en onrechtvaardig kan zijn. Ze verloor in het voorjaar van 2024 in korte tijd haar peetoom Frank, haar oma Lisette en haar jeugdzorg-vriendin Dunya, die niet meer wilde leven. Ze waren heel belangrijk voor Naomi, ze waren haar ankers.
Ze zijn er niet meer: haar peetoom Frank (49), met wie ze het goed kon vinden; haar oma Lisette (67), die er altijd voor haar was; en vriendin Dunya (20), bij wie Naomi altijd terecht kon met haar problemen. En problemen waren er genoeg, vertelt Naomi zonder er diep op in te willen gaan. "Laten we het maar houden op een ingewikkelde thuissituatie."
Het betekende dat Naomi, zestien jaar oud, op zoek moest naar een woonplek en in aanraking kwam met jeugdzorg. "Gelukkig had ik mijn oma. Bij haar voelde ik me fijn en veilig. Zeker het laatste jaar voordat ze overleed, was ik veel bij haar. Ik kon mijn verhaal bij haar kwijt en we konden heel goed met elkaar praten. Ze begreep mij en ik begreep haar."
"Ik heb alleen maar fijne herinneringen aan mijn oma."
"Ik was haar jongste kleinkind en vroeger ook een zorgenkind, misschien zorgde dat voor die speciale band. Daarbij heeft mijn oma het ook niet makkelijk gehad. Mijn opa pleegde op jonge leeftijd zelfmoord, en dat heeft de rest van haar leven getekend. Door de dingen die ik meemaakte en die zij had meegemaakt, snapten we elkaar. Ik heb alleen maar fijne herinneringen aan haar. Ze was mijn engeltje."
Het kwam dan ook hard aan dat oma Lisette dementie bleek te hebben en haar gezondheid pijlsnel achteruit ging. "Ze was pas 67 toen ze op 30 april 2024 overleed, veel te jong natuurlijk. Ik mis haar nog steeds. Wat het extra moeilijk maakte was dat twintig dagen daarvoor Dunya was overleden. In een paar weken tijd waren de belangrijkste mensen in mijn leven er niet meer."
Zoals gezegd belandde Naomi rond haar zestiende in de jeugdzorg omdat ze niet meer bij haar (gescheiden) ouders kon wonen. Ze kwam in een woongroep terecht en daar leerde ze Dunya kennen. "Ik had problemen, maar die waren niets vergeleken met die van haar. Ze had een hechtingsstoornis, sneed zichzelf en worstelde echt met het leven. Het was in het begin moeilijk om contact te krijgen met haar."
"Dunya zei: het is niet goed, maar het is goed zo."
Toch ontstaat er een hechte vriendschap en Naomi vindt in Dunya iemand bij wie ze zichzelf kan zijn en aan wie ze, net als bij haar oma, haar verhalen kan vertellen. "Dat vond ik zo bijzonder. Dat Dunya naar mij wilde luisteren, mij adviezen gaf en moed inpraatte terwijl ze het zelf zo moeilijk had en het leven eigenlijk niet zag zitten. Dat maakte haar heel speciaal."
Hoe zwaar dit ook allemaal klinkt, er werd ook gelachen, vertelt Naomi. "Dat is misschien moeilijk voor te stellen, maar inderdaad, we hebben ook echt veel lol met elkaar gehad. Dan deden we dingen die eigenlijk niet mochten: stiekem een wijntje drinken, een fikkie stoken. We we hadden dezelfde soort donkere humor. Daarin vonden we elkaar helemaal."
Naomi wist als geen ander dat die momenten van plezier tijdelijk waren. De wens van Dunya om eruit te stappen won het van de wil om te leven. Na een zelfmoordpoging door van het dak te springen, besloot Dunya te stoppen met eten en drinken.
"Het gaat goed, ik sta sterker in mijn schoenen dan ooit."
Naomi: "Ze trok het leven gewoon niet meer, teveel ellende. Het enige lichtpuntje voor haar was haar hulphond Daisy, maar zelfs Daisy kon haar niet meer helpen. Het was echt haar grote wens om er niet meer te zijn. Dat wilde ze al heel lang. Ze wist dat ze niet oud zou worden en ze dan zei ze: het is niet goed, maar het is goed zo. Zo mooi."
Dunya werd naar een hospice gebracht waar ze op 10 april 2024 is overleden. Ze was twintig. "Ik ben nog bij haar geweest", vertelt Naomi. "Samen met Daisy. Ze was zó blij om haar nog te zien. En ik ben blij dat ik Dunya nog heb gezien en afscheid van haar heb kunnen nemen. Ik heb haar kunnen bedanken voor alles dat ze voor mij heeft gedaan en betekend."
Want het gaat goed met Naomi. Ze is klaar met haar jeugdzorgtraject en behandelingen, ze werkt en kijkt uit naar een eigen woonplek. "Ik kan af en toe niet geloven dat ik ben waar ik nu ben en heb het gevoel dat ik sterker in mijn schoenen sta dan ooit. Ook om aan Dunya te laten zien wat ze mij heeft gegeven: een toekomst die ze zelf niet had."