PSV gaat zich zo goed als zeker kronen tot de vroegste kampioen in de Eredivisie ooit. Het oude record staat ook op naam van de Eindhovenaren: PSV werd  in het seizoen 1977/1978 op 8 april 1978 kampioen. Ernie Brandts uit Eindhoven en Toine van Mierlo uit Soerendonk maakten deel uit van die succesploeg. “We hadden spelers met zoveel kwaliteiten, maar we waren vooral een team”, zeggen beiden.

Ernie Brandts kwam over van De Graafschap en kende een zeer succesvolle start bij PSV. Naast het kampioenschap en de UEFA Cup in 1978 haalde hij daarna met Oranje de WK-finale. “Ons team bij PSV ging voor elkaar door het vuur, dat had trainer Kees Rijvers goed geregeld. We hadden spelers met snelheid, met een actie en jongens die een man uit konden schakelen. Van jong tot oud, niemand deed gekke dingen.”

Ook buiten het voetbalveld was er een klik tussen de spelers. “We gingen weleens een hapje eten met de groep. Maar als het tien uur was en een ervaren speler als René van de Kerkhof zei dat we naar huis moesten, dan deden we dat.”

Zo succesvol als het seizoen 1977/1978 was, zo tegenvallend was het een jaar later. “Als er bij ons in het successeizoen iemand niet bij de les was, dan knapten de andere jongens dat op. Maar een seizoen erna sloop er onbewust toch iets van gemakzucht in. Het is misschien wel logisch. Na de titels en het halen van de WK-finale hadden wij met zes PSV-spelers maar een paar weken vakantie, te weinig voor een goed herstel. We leefden in een roes en werden overal uitgenodigd. De focus op het voetbal was even weg.”

De statistiek ‘vroegste kampioen’ raakt het PSV van 1977/1978 kwijt, maar daar geeft Brandts niets om. “Het zijn maar letters die in een boek staan, dat doet me niks. Alleen maar chapeau dat het wordt verbeterd en zeker omdat het PSV is. Die club gun ik het het meest. Het huidige PSV vind ik ook een sterk team met een goede coach. Iedereen weet wat hij moet doen.”

Toine van Mierlo (68) uit Soerendonk mocht in het seizoen 1977/1978 tegen Sparta debuteren en ook in de laatste competitiewedstrijd kwam hij in actie. “Ik speelde bij de beloften en combineerde dat met mijn opleiding aan de pedagogische academie. Van half negen tot half vijf uur ging ik naar school, daarna trainde ik bij de tweede ploeg. Voor mijn debuut werd ik geweldig opgevangen door Rijvers, een vaderfiguur. Hij haalde alle druk bij mij weg. Een trainer is belangrijk, dat zie je dit seizoen ook met Peter Bosz.”

Van Huub Stevens tot René en Willy van de Kerkhof, Van Mierlo genoot van het voetballen tussen allemaal sterren. “De selectie was geweldig, echt een heel ander niveau dan ik bij de beloften gewend was. Mijn beste ploeggenoot? Willy van der Kuijlen was ongelofelijk goed in partijvormen, zijn schot en kapbewegingen waren uniek. En ik vergeet zeker Jan van Beveren niet, een van de beste doelmannen ooit in Nederland.”

Met PSV pakte hij de titel en de UEFA Cup, al voelt Van Mierlo niet dat hij daar heel belangrijk in was. “Toen er de laatste keer een reünie werd georganiseerd, wilde ik eerst niet gaan. Met maar twee wedstrijden had ik bijna geen bijdrage geleverd vond ik. Maar mijn oud-ploeggenoten vonden dat ik echt moest komen, ik hoorde erbij. Het was heel leuk om al die gasten weer eens te spreken.”