Imke werd op haar laatste stagedag gewurgd, maar kreeg daarna geen hulp
Imke werkte vier jaar geleden als stagiair in de wijkverpleging in Den Bosch. Op haar allerlaatste stagedag ging het vreselijk mis. Een patiënt vloog haar om de nek, waarbij ze werd gekrabd en gewurgd. Imke kwam thuis te zitten met nachtmerries, maar het stagebedrijf nam nooit meer contact met haar op. "Je voelt je niet belangrijk, alsof je er niet toe doet."
In de nieuwste aflevering van Zembla die donderdagavond wordt uitgezonden, doet Imke haar verhaal. Ze vertelt hoe ze samen met haar begeleider langsging bij een patiënt. "We kwamen drie keer per dag bij hem, voor medicijnen en om ontbijt te maken en dat soort dingen. Dat deden we omdat hij zichzelf best wel snel verwaarloosde."
Toen ze aankwamen, bleek de man een epileptische aanval te hebben. Haar stagebegeleider liep de kamer uit om te bellen met de huisarts, waardoor Imke alleen bij de patiënt achterbleef. "Ik zag al aan de blik in zijn ogen: hier is iets niet helemaal goed", beschrijft Imke. "Mijn zorghart zei: ik wil niet dat hij dadelijk valt en zijn heup breekt. Maar achteraf gezien had ik beter weg kunnen gaan."
De man begon Imke te slaan en krabben. Ook trok hij aan haar haren. "Hij duwde me tegen de deur en is me gaan wurgen. Doordat ik tegen de deur aan stond, kon er niemand meer naar binnen." De heftige gebeurtenis staat op haar netvlies gebrand. "Ik keek hem recht in de ogen en zag gewoon niks, alleen een soort leeg omhulsel. Terwijl je gewurgd wordt... Dat is zo'n eng beeld. Ik heb er weken niet van kunnen slapen."
"Ik kreeg excuses, maar daar bleef het bij."
Hoe weet ze niet meer, maar Imke wist te ontsnappen. Het voorval heeft een enorme impact op haar. Ze hield er nachtmerries en paniekaanvallen aan over, kon niet meer slapen en zocht psychologische hulp.
Omdat het haar laatste stagedag was en ze haar eindevaluatie al had gehad, hoefde ze na die bewuste dag niet meer terug. "Mijn begeleider en ik hebben die dag mondeling melding gedaan bij de teammanager destijds. Daarna heb ik niks meer gehoord."
Daardoor ging ze de schuld bij zichzelf leggen. "Misschien had ik wel eerder weg moeten gaan daar. Als het echt zo heftig was geweest, had iemand me toch wel gebeld of een appje gestuurd?", vroeg ze zichzelf af.
Na vijf weken stilte stuurde ze de teammanager van de wijkverpleging toch maar zelf een mail. "Hij gaf aan te zijn geschrokken, hoopte dat ik het een plekje kon geven zodat ik ook weer 'gewoon' verder kon. Ik kreeg excuses omdat hij mij over het hoofd heeft gezien, maar daar bleef het bij."
"Het is een héél ongelukkige samenloop van omstandigheden."
Het stagebedrijf van Imke, zorgorganisatie Vivent, noemt de situatie 'ontzettend verdrietig'. "Imke en een collega hebben samen een melding willen maken in ons digitale meldsysteem", zegt bestuurder Diny van der Vleuten in de uitzending van Zembla. "Normaal gaat na zo’n digitale melding een zorgtraject lopen. Dat systeem heeft gehaperd en is dus niet doorgekomen. Het was haar laatste stagedag en Imke is uit beeld verdwenen. Echt enorm verdrietig, want wij proberen echt voor al onze medewerkers een veilige werkomgeving te creëren."
Imke is niet bepaald de enige die een situatie als deze heeft meegemaakt. Uit een rondgang van Zembla blijkt dat zorginstellingen tekortschieten in de nazorg voor hun personeel dat te maken krijgt met agressie. "Je voelt je niet belangrijk, alsof je er niet toe doet en maar een nummer bent", zegt Imke. "Dat is eigenlijk nog veel erger dan de gebeurtenis zelf."
Volgens Van der Vleuten is er bij Vivent gekeken naar wat er de volgende keer anders zou moeten. "We hebben het met alle betrokkenen geëvalueerd en gekeken waar lering uit getrokken kon worden. Dit is niet zoals ik het graag wil en ik heb er ook echt wel buikpijn van gehad. Het is een héél ongelukkige samenloop van omstandigheden."