Een bijbaan van een student is vaak pilsjes tappen in de horeca of achter de kassa staan in een supermarkt. Maar dat geldt niet voor student Benthe Kuijpers (22). Zij werkt als kistdrager bij Draagkracht, net als 105 andere studenten. “Eerst dacht ik ook: ew, werken met doden. Maar eigenlijk is het heel mooi en dankbaar werk.”

Voordat Benthe naar een dienst gaat, verzamelt iedereen zich bij het kantoor. Afhankelijk van de soort uitvaart gaan er vier of zes kistdragers mee. Bij binnenkomst loopt Benthe direct naar een kamer waar gestreken witte blouses hangen, gilets, zwarte jassen, sjaaltjes en zwarte schoenen, aldus Omroep Tilburg.

Ze kleedt zich aan en bekijkt zichzelf nog even in de spiegel. Daarna werpt ze nog een blik op haar schoenen. Die krijgen nog een goede poetsbeurt en worden voorzien van schoenpoets. De baarwagen met rok wordt in de auto geladen en Benthe rijdt samen met haar collega’s naar de uitvaart.

Geruzie om voorraad
Benthe combineerde het werk als kistdrager met haar studententijd. Ook nu ze is afgestudeerd, blijft ze dit werk doen. Via haar huisgenootje kwam ze terecht bij Draagkracht. “Mijn eerste gedachte bij dit werk vond ik heel heftig. Ik had zelfs een beetje weerstand”, vertelt ze.

Toch wilde ze iets anders doen dan werken in een supermarkt. “In een supermarkt krijg ik geen voldaan gevoel van het feit dat mensen hun boodschappen niet willen scannen. Of van al dat geruzie als er iets niet op voorraad is.”

Studenten in de uitvaartbranche
Bij Draagkracht werken alleen maar studenten. Regiomanager Joël Pooyé en vestigingsmanager Sam Vogels zijn zelf ook ooit als kistdrager begonnen. Inmiddels verzorgen de twee de planning en zijn zij de toeleverancier van personeel voor een uitvaart.

In Tilburg werken 105 studenten. “Studenten hebben een frissere uitstraling aan de kist dan de oude mannen van vroeger”, licht Pooyé toe. Volgens hem zaten mensen daarop te wachten. “De uitvaartbranche is niet heel vooruitstrevend en eigenlijk heel stoffig. In het begin was het erg wennen voor uitvaartondernemers, maar nu wordt het steeds normaler.”

De flexibiliteit die het werk biedt, is ook erg aantrekkelijk voor studenten. Via een app kunnen ze hun beschikbaarheid doorgeven. Ze zijn dus niet verplicht om een bepaald aantal uren te draaien. “Per maand werken er zo’n 50 tot 55 studenten”, aldus Vogels. Per week verzorgen zij personeel voor 140 diensten.

Voldaan gevoel
Zelf heeft Benthe al 17 diensten meegemaakt, maar een verdrietig gevoel houdt ze er niet aan over. “Na zo’n uitvaart heb ik altijd een voldaan gevoel omdat ik iets voor de maatschappij heb kunnen doen. Eigenlijk is het heel gezellig en luchtig. Tuurlijk, als er iets naars is gebeurd, hebben we het daar nog samen over.”

Inmiddels aangekomen op locatie verwelkomt ze de eerste nabestaanden en deelt ze liturgieboekjes uit. Dan komt de rouwauto eraan en tilt ze samen met haar collega’s de kist uit de auto. De grafkist wordt op de baarwagen gezet en geheel synchroon wordt de overledene in de kerk geplaatst. Een buiging volgt en vervolgens lopen de dames naar een kamertje achterin. Daar drinken ze een kopje koffie en wachten ze tot ze weer terug moeten.

Einde dienst
Als de dames de wierook ruiken, weten ze dat ze weer terug moeten. De kist wordt gedraaid en de nabestaanden hebben het laatste afscheidsmoment. Daarna lopen de dames met de grafkist naar de auto. De kist wordt ingeladen en vervolgens lopen ze een stukje synchroon langs de rouwauto. De uitvaartondernemer geeft de vrouwen een knikje en dat is het einde van hun werkdag.

De zware emoties die voelbaar waren in de kerk, zijn als sneeuw voor de zon verdwenen zodra de meiden weer in de auto stappen. De weekendplannen worden doorgenomen. Eenmaal terug op kantoor wordt de kleding uitgedaan en de administratie van de dag verwerkt.