Een tattoo? Tonnemieke Brouwers (75) uit Rijen moest er haar hele leven niets van hebben. Een groot deel van haar leven dan, want na haar 70e ging ze tóch overstag. De tattoo die ze liet zetten, heeft zo’n grote betekenis voor haar dat ze hem nu het liefst aan iedereen wil laten zien.

"Ik zei altijd dat ik een afkeer van tattoos had," vertelt Tonnemieke. "Mijn slogan was: 'Op een Ferrari plak je toch ook geen bumpersticker?'. Dat had ik ooit ergens gelezen en ben ik altijd blijven zeggen," lacht ze. "Sommige tattoos vind ik best mooi, maar ik vond het zonde om er een bij mezelf te laten zetten."

Tot die ene gezellige zondagmiddag, twee jaar geleden, toen haar hele gezin bij elkaar was en het onderwerp ter sprake kwam. "Ik liet vallen dat áls ik het ooit zou doen, ik een tattoo wilde van de viool van mijn vader met een paar muzieknoten. Dat hebben mijn kinderen goed in hun oren geknoopt, want als verjaardagscadeau kreeg ik een cadeaubon van de tattooshop."

Ze kon het niet over haar hart verkrijgen om er niets mee te doen. "Nu moest ik het waarmaken ook. Ik heb het grootste deel van mijn leven gehad, dus dacht ik: zo lang loop ik toch niet meer voor schandaal."

Tonnemieke had een hele goede band met haar vader, die in 1896 werd geboren en violist en componist van beroep was. "Hij was 17 toen hij naar het conservatorium ging. Toen hij 18 was, brak de Eerste Wereldoorlog uit en moest hij het leger in. Daarna keerde hij terug naar het conservatorium. Na zijn afstuderen stelde hij een eigen orkest van acht man samen en maakte daarmee muziek op een schip van de Holland-Amerika Lijn."

Later speelde het orkest onder meer op feestjes en in de schouwburg. "Mijn moeder stierf al toen ik 12 was. Ik heb haar niet goed gekend. Mijn vader deed heel veel voor me en heeft me overal mee geholpen. Door zijn beroep had hij de hele wereld afgereisd, en hij was slim en intelligent. Ik zag hem als iemand die altijd alles wist."

Zijn viool is altijd binnen de familie gebleven. Precies die viool kwam op Tonnemieke’s arm te staan. Het ontwerp werd gemaakt door een Spaanse tattooartieste. "Mijn man en ik runnen een bed & breakfast, en zij logeerde soms bij ons. Ze werkte als gastartieste in een tattooshop in de buurt en heeft de tattoo ook gezet. Ze moesten wel lachen toen ik in mijn scootmobiel de tattooshop binnenkwam. Dat vond ik zelf ook best hilarisch."

Tonnemieke wilde dat de viool op haar arm niet ‘te mooi’ werd. "De viool is in het echt ook hartstikke oud, die moet niet te modern zijn. Hij is zo ingekleurd dat hij oud lijkt." De muzieknoten die ernaast staan, komen uit één van haar vaders muziekstukken. "Sommige van zijn stukken zijn bewaard gebleven, ik heb er nog een paar van. Ik heb de eerste regel van één van zijn nummers gepakt en in een ronde vorm naast de viool laten tatoeëren."

Ze is nog iedere dag trots op het resultaat. "Ik heb het idee dat ik mijn vader de hele dag zie, alsof hij dichtbij is. Ik heb altijd korte mouwen aan; ik wil niet dat hij bedekt is. Het moet héél hard vriezen wil ik lange mouwen aandoen."