Spanning bij iedereen met Surinaams bloed. Het land moet deze week twee wedstrijden winnen en gaat dan voor het eerst naar het WK voetbal. Aan vertrouwen geen gebrek bij Bosschenaar Bart Tinus (40), die bijna een jaar geleden als keeperstrainer bij het land aan de slag ging. En dat terwijl hij nog nooit eerder in Suriname was geweest. "Wat ik hier heb meegemaakt, is bizar."

Tinus kwam in beeld bij Suriname dankzij zijn voorganger Harmen Kuperus, die hij kende van de trainerscursus. "Vanuit Suriname hebben ze onder andere contact gezocht met mijn werkgever RKC Waalwijk. Toen het rond was, besefte ik dat het een hele vette stap was."

Veel tijd om te genieten van zijn nieuwe uitdaging had hij niet. "Al snel zat ik in het vliegtuig. Daar aangekomen moest ik de jongens, trainers en andere teamleden leren kennen. Het voelde goed, maar je zit in een bubbel: alles draait om winnen en presteren. Pas thuis kreeg ik de tijd om terug te denken aan hoe bijzonder het was."

In zijn eerste jaar bij Natio, de bijnaam van het Surinaamse team, maakte hij bijzondere dingen mee. "Zoals uit tegen El Salvador, waar straaljagers over het stadion vlogen. Ik schrok tijdens het volkslied van de herrie in het stadion. De supporters gingen los, maar waren heel racistisch richting onze spelers. Toen we daar knap wonnen, gingen we met z’n allen onder een luid fluitconcert naar de middenstip. De bondscoach zei dat dat het mooiste was: we hadden iedereen gek gemaakt en gewonnen."

De grote voetbaldroom in Suriname kwam (nog) niet uit, want in de beslissende WK-kwalificatiewedstrijd was Guatemala met 3-1 te sterk. Suriname mocht wel naar de play-offs, waarin het donderdag in Mexico tegenover Bolivia staat. De winnaar speelt op de 31ste het beslissende duel tegen Irak. "Een WK maak je misschien één keer in je leven mee. We gaan er alles aan doen om dat te halen. Ik weet zeker dat we het redden, we zijn veel te goed om het opnieuw te laten liggen."

Het vertrouwen komt mede door de Surinaamse fans. “Toen we terugkwamen na onze nederlaag in Guatemala, reden we met de bus langs de opgebouwde podia. Dat deed echt wel pijn, maar eenmaal bij het hotel stond het helemaal vol met supporters die ons aanmoedigden met zang en dans. Dat vergeet ik nooit meer, het leeft gigantisch."

Na de interlandbreak keert hij terug naar RKC Waalwijk. Daar begon hij vijf jaar geleden, na zijn tijd als keeperstrainer bij amateurclub Nivo Sparta. Als keeper was hij zelf vooral actief bij amateurclubs, behalve één jaar bij FC Den Bosch

"Ik had een goede baan als accountmanager, maar ik wilde iets doen waar mijn passie ligt: de voetballerij. Het was een gok toen ik mijn baan opzegde, maar twee weken later zag ik de vacature bij RKC Waalwijk. Daar kreeg ik de kans en heb ik mijn papieren gehaald. Sowieso ben ik als persoon niet bang om mijn hoofd te stoten. Het is bovendien echt niet zo dat ik bij een tegenslag onze twee kinderen geen eten meer kan geven."

Na vijf seizoenen heeft hij wel besloten RKC Waalwijk te verlaten. "Ik werk bij een prachtige club, maar het is een goed moment voor iets nieuws in binnen- of buitenland. Van nieuwe prikkels word ik een betere trainer."