Dyon wilde man zijn, maar de druk van de buitenwereld werd hem te veel in Heesch

Dyon uit Heesch werd geboren als meisje, maar wist al op jonge leeftijd dat hij een jongen was. Voor zijn zus Danique Wijnen (35) was daar nooit twijfel over. Toch bleek de buitenwereld vaak minder begripvol. Vorig jaar juli maakte Dyon (32) een einde aan zijn leven. "Hij wilde gewoon zichzelf zijn, maar dat werd hem niet altijd gegund."

Voor Danique voelt het nog altijd onwerkelijk. "We waren altijd met z’n tweeën. Nu mis ik niet alleen hem, maar ook een stukje van mezelf."

Al vroeg liet Dyon zien wie hij was. "Mijn moeder vertelde altijd dat hij als kind bij Sinterklaas geen cadeautje vroeg, maar een piemel", zegt Danique. "Zo vroeg wist hij al: dit ben ik niet."

Binnen het gezin en zijn naasten werd hij volledig geaccepteerd. "Voor mij is hij ook nooit een zusje geweest. Hij was altijd mijn broertje." Buiten die veilige kring was dat anders. Dyon was gevoelig en trok zich veel aan van wat anderen zeiden. Vooral op de middelbare school kreeg hij het zwaar. "Mensen kunnen zo hard zijn. Hij werd gepest en bleef daar altijd mee rondlopen."

Toch vocht Dyon zich door een lang en intens traject heen om man te worden, met meerdere operaties en behandelingen. "Dat is echt een lijdensweg. Maar hij was ook trots op wie hij was geworden."

Die trots kwam ook naar voren in zijn grote passie: fitness. Dyon deed bijvoorbeeld in 2024 mee aan een wedstrijd in de categorie men’s physique, een vorm van bodybuilding waarbij het draait om een symmetrisch en gespierd lichaam. Hij werd twee keer vierde van de Benelux. "Als je hem daar zag staan, terwijl er eigenlijk geen transgenders aan mee mogen doen, zou je nooit denken wat hij allemaal had doorgemaakt", zegt Danique. "Hij had zóveel discipline. Daar was ik echt jaloers op."

Toch bleef hij worstelen met zichzelf. "Die wedstrijden waren ook een soort bewijsdrang. Hij wilde laten zien dat hij goed genoeg was, maar diep van binnen voelde hij dat vaak niet zo."

Volgens Danique speelde de buitenwereld een grote rol in zijn strijd. "Hij wilde gewoon als man gezien worden, niet als 'transgender'. Maar dat label bleef hem achtervolgen. En mensen hebben daar vaak een mening over, ook als je daar niet om vraagt."

Dyon kampte al langer met depressieve gevoelens en volgde verschillende behandelingen. Toch voelde hij zich vaak niet begrepen. "Hij was gewoon te gevoelig voor deze wereld. Te goed eigenlijk."

Op 30 juli vorig jaar kwam er abrupt een einde aan zijn leven. "Hij schreef dat hij op was, dat hij niet meer kon", zegt Danique zacht. "We zagen dat hij het moeilijk had, maar dit… dit hadden we niet zien aankomen."

Wat blijft, zijn de herinneringen aan hun bijzondere band. "We waren echt twee gekkies samen. We deelden alles, konden overal om lachen. Ik mis dat zó erg."

Na zijn overlijden hoorde de familie pas hoeveel hij voor anderen betekende. "Hij onthield verjaardagen van iedereen, niet alleen van vrienden maar ook van hun families. Dyon had zo'n groot hart. Zijn lijfspreuk was dan ook: 'One of our greatest powers is simply being kind to each other'."

Dyon is begraven op een natuurbegraafplaats, dichtbij de plek waar hij zich het meest thuis voelde. "Hij hield van de natuur, van wandelen, van rust. Dat past bij hem."

Danique hoopt dat het verhaal van haar broer iets losmaakt. "Als mensen iets minder hard voor elkaar zouden zijn… dan zou dat al zoveel schelen."