Ouderen die samenkomen in een café voor zorg en gezelligheid: in Maashees is het de normaalste zaak van de wereld geworden. In een dorp zonder verpleeg- of verzorgingshuis zochten inwoners zelf naar een oplossing om ouderen zo lang mogelijk in hun vertrouwde omgeving te laten blijven. Het resultaat is een laagdrempelige dagbesteding waar spelletjes, samen eten en elkaar ontmoeten centraal staan.

Waar normaal het bier over de bar gaat, staan nu kopjes koffie en glazen ranja op tafel. En aan de biljarttafel wordt niet gebiljart, maar gesjoeld. "Het gaat er fanatiek aan toe hier", vertelt vrijwilliger Toon Baltissen met een lach op zijn gezicht. Heel nauwkeurig houdt hij de scores van iedereen bij op een notitieboekje van een of ander biermerk. "Sommigen spelen vals, maar dat hoort erbij."

Ondertussen is de oudste van het stel aan zet. Het is de 87-jarige Jan Wolters. "We doen iedere week verschillende spelletjes en sporten wat. Het sjoelen is favoriet. Dat gaat er flink op", lacht hij. Met veel plezier komt hij twee keer in de week naar de dagbesteding. "Ik heb het zeker naar mijn zin. Het is gezellig met elkaar."

In het dorpje van nog geen duizend inwoners is de dagbesteding opgezet door zorgorganisatie Bej ons Thuus, een initiatief van vier inwoners. "Wij vinden het heel belangrijk dat er zorg geleverd kan worden in het dorp, zodat mensen hier kunnen blijven wonen", vertelt Nicole Stevens, een van de initiatiefnemers. "Voor nu en voor later als wij ouder zijn."

In de toekomst moeten er zorgwoningen én een huiskamerproject in de voormalige kerk komen. Daar wordt hard aan gewerkt, maar de initiatiefnemers wilden er niet op wachten. Daarom begonnen zij alvast met thuiszorg én de tijdelijke dagbesteding in de kroeg. "En dat bevalt eigenlijk heel goed."

Gedurende de dag worden er niet alleen spelletjes gedaan. Ook samen eten speelt een belangrijke rol. In de keuken staat vrijwilligster Trudie Hagens (72) te roeren in een grote pan soep. "Op het menu van vandaag staat een tomaten-groentesoep, wortelenstamp met Vlaams stoofvlees én vanillepudding met warme kersen."

Na het overlijden van haar man zocht ze afleiding. "Ik vind het belangrijk om te doen, zeker voor diegene die alleen zijn en zelf niet koken. Dan komt het vaak uit de magnetron. Dan is dit wel lekker", vertelt ze trots. "Ik haal hier zoveel voldoening uit als ik de mensen zie eten aan tafel en met elkaar zie praten. Als ze dan ook nog zeggen dat het lekker was, dan is mijn dag goed."

Rond het middaguur heeft de de sjoeltafel plaatsgemaakt voor een tiental bordjes. Nog voordat het eten komt, worden eerst de lege bierglazen gevuld. "Geen pils, maar ranja", vertelt Jan Wolters. "Ik vind een pilsje wel lekker, maar zo op de doordeweekse ochtend is dit goed. En ze maken het sterk genoeg."

Op de hoek van de tafel zit Nicole Stevens trots te kijken naar iets dat begon als een wild idee. "Mensen die eerst niet of veel minder de deur uitkwamen, hebben hier nu een leuke dag. Dat levert vriendschappen op en mensen die echt genieten. Het is echt heel mooi om te zien dat het aanslaat."