'Ik hoop dat ik er nog lang plezier van heb', verrassing voor Annie (91) in Den bosch

Annie Kraaijkamp is al sinds de oprichting van FC Engelen vrijwilliger bij de Boscche voetbalclub.  "Ik ben getrouwd met de club." Toen haar man Evert er in 1971 een van de eerste spelers werd, ontfermde zij zich over de kantine en de vuile shirts. Nog steeds is ze minimaal drie keer per week op het sportcomplex te vinden. Donderdagochtend stond een bijzondere verrassing op deze supervrijwilliger te wachten. 

"Oh, ik zie het nu pas. Waarom?" Het duurt even voor Annie het gezien heeft, maar in het washok van de club staat een fonkelnieuwe wasmachine op haar te wachten. Een groter en zuiniger apparaat dan de vorige. Deze kan negen kilo aan vuile shirts aan, in plaats van de zeven die in de oude konden.  "Ik ben helemaal overrompeld, ik sta niet zo graag in de belangstelling", fluistert ze zichtbaar beduusd.

"We moeten samen maar eens kijken hoe hij werkt", zegt ze tegen beheerder Marion die haar met een smoes naar het sportcomplex heeft gelokt. Dat kostte wat moeite want Annie is ondanks haar leeftijd een drukbezette vrouw. Naast haar werkzaamheden op de voetbalclub, doet ze ook nog vrijwilligerswerk voor de Zonnebloem en poetst ze de kerk. Bij FC Engelen is ze een echte beroemdheid. Kleedkamer 1 en 2 zijn naar haar vernoemd.

Wat het werk zo leuk maakt? "Dat je onder de mensen bent. Thuiszitten is niks voor mij", zegt ze terwijl ze de paarse voetbalshirts van het wasrek haalt. Ze vouwt ze netjes op en stopt ze in een sporttas die ze klaar zet voor de voetballers. "Alleen voor het eerste he?" 

Toen Annie net begon bij de club stond er een houten schuurtje waarin de spelers zich moesten wassen in een varkenstrog. Die tijd is ver vervlogen, het huidige complex is van alle gemakken voorzien. De komst van een kunstgrasveld maakte het wassen voor Annie een stuk makkelijker. Toen er nog op gras gevoetbald werd, zaten de tenue vaak vol met modder. "Het is niet vuil meer, he? Vroeger moest je schrobben."

Het grote verschil met vroeger? "Je hebt geen clubmensen meer. Niemand is meer zo gek als ik." Veel verenigingen kampen met een tekort aan vrijwilligers, maar Kraaijkamp wandelt trouw met haar rollator drie keer in de week naar de club. Op zondag is ze er om half negen en heet ze als gastvrouw de scheidrechters en de tegenstanders welkom. Om vijf uur gaat ze na de schoonmaak weer richting huis. "Als je 91 bent, mag je het zware werk niet meer doen, maar er is altijd wel iets op te ruimen."

"Geef niks, dan blijf je lenig he?" schatert ze terwijl ze een shirtje oppakt dat net op de grond is gevallen. Stoppen met haar vrijwilligerswerk voor FC Engelen zal ze nooit doen. "Ik ben getrouwd met deze club, ze moeten me hier naar buiten dragen." En met de nieuwe wasmachine is ze ook blij. "Ik hoop dat ik er nog lang plezier van heb, dat ik nog lang kan wassen."