Mathieu van der Poel heeft voor de derde keer op rij de E3 Saxo Classic op zijn naam geschreven. De 31-jarige Brabander van Alpecin - Premier Tech kwam na 208,5 kilometer, na een lange solo, aan in Harelbeke, waarin hij in de finale vier achtervolgers net voorbleef. 

De Noor Per Strand Hagenes werd tweede en de Belg Florian Vermeersch derde.

Derde overwinning op rij
Voor Van der Poel is het de derde overwinning in vijf deelnames aan de E3 Saxo Classic. In 2023 werd hij in de sprint verslagen door Wout van Aert, die nu afwezig was. Bij zijn eerste deelname in 2021 eindigde hij als derde.

Met drie zeges in de Belgische voorjaarskoers komt hij op gelijke hoogte met Jan Raas en Fabian Cancellara. Tom Boonen is recordhouder met vijf overwinningen.

Van der Poel vertelde vooraf dat hij nog wel hinder ondervond van de blessure aan zijn hand die hij had opgelopen bij een val in Milaan-Sanremo. "Het is onaangenaam", zei hij. "Het zal ook wel even duren omdat er een gat in de nagel zit. Het is niet ideaal, maar het houdt me niet tegen."

'Kostte heel veel energie'
De Brabander dacht nog wel te worden ingelopen vlak voor de finish van de E3 Saxo Classic in Harelbeke. Doordat de achtervolgers even twijfelden, kon hij alsnog voor de derde keer op rij de Vlaamse koers winnen. "Ik ben heel blij met de overwinning, maar het kostte heel veel energie", zei hij in het flashinterview.

"Op een gegeven moment had ik er niet zo veel vertrouwen meer in, maar ik ben mijn wattage blijven rijden", zei Van der Poel. "Op een goede kilometer van de meet dacht ik dat ze terugkwamen, maar ik heb al zittend zo hard mogelijk gereden."

'Bloed, zweet en tranen gekost'
Van der Poel reed vanaf 64 kilometer van de streep grotendeels alleen. "Dat was omdat ik de groep wilde uitdunnen, want ik wist dat ze niet mee gingen rijden. Maar het stuk tot aan de Paterberg was vol wind tegen en toen wist ik dat het een lastige inspanning ging worden. Ik dacht het te kunnen houden, maar bij mij was het op 5 kilometer op. Uiteindelijk houd ik het wel, maar het heeft bloed, zweet en tranen gekost."

Wachten op de achtervolgers had volgens Van der Poel ook geen zin gehad. "Dan zou ik vijfde zijn geworden, want ik had niet meer de benen om te sprinten."

Van der Poel noemde het een van zijn overwinningen die de meeste pijn heeft gedaan. "Maar het is ook een van de leukste wedstrijden van het jaar en ik houd ervan hier te rijden", zei hij over de koers die over vele van dezelfde hellingen gaat als de Ronde van Vlaanderen van volgende week zondag.