De oortjes van hond Didi zijn voor eeuwig vastgelegd op de pols van Tony in Oosterhout

Het lichaam van Tony van den Bosch (35) uit Oosterhout is aardig versierd met tattoos. Zijn armen, borst en benen staan vol en toch is de kleinste tattoo voor hem de bijzonderste. Het zijn de oortjes van zijn overleden hond Didi. "Ze heeft me door de moeilijke periodes heen gesleept."

Een makkelijke jeugd, die had Tony niet. Als kind werd hij weggehaald bij zijn moeder en ook zijn vader was niet in zijn leven. Als een soort keerpunt besloot hij rond zijn twintigste een nier te doneren. "Ik wilde iets goeds doen voor een ander. Ik ben ook wel impulsief. Dus toen ik het bedacht, ben ik gelijk het traject aangegaan."

Tony moest een tijdje herstellen van de operatie en zijn vrienden, die zelf honden fokten, hadden bedacht dat hij een hond van ze mocht lenen om samen de tijd door te brengen. "Ik kreeg een leenhondje en die heette Didi, maar zij kon natuurlijk niet voor altijd bij mij blijven."

Het beviel Tony zo goed om zo'n viervoeter bij zich te hebben, dat hij een tijdje later een ander leenhondje nam. Deze hond ging uiteindelijk ook weer terug naar huis en daar kreeg ze pups. "Ik ben toen gelijk bij de puppy's gaan kijken."

Tony werd meteen verliefd op een van de kleine Mechelse herdertjes. "Ik had aan mijn huisbaas gevraagd of ik een hond mocht. Dat mocht!" Al snel besloot Tony dat hij deze pup naar zijn eerste leenhondje Didi zou vernoemen.

Didi en Tony waren vanaf het eerste moment onafscheidelijk. "Een paar maanden nadat ik haar had genomen, mocht ik van de huisbaas ineens geen hond meer hebben", vertelt Tony. "Toen ben ik samen met Didi weggegaan. We zijn ergens anders gaan wonen."

De twee kwamen in een huisje met meer ruimte. Dat is ook wel nodig met een Mechelse herder. "Het is een heel slim ras en ze zijn heel erg op het baasje gericht. Het opvoeden ging goed en ze leerde heel snel."

Niet alleen Didi leerde van haar baasje, maar ook andersom. Tony zat niet altijd lekker in zijn vel. "Didi heeft voorkomen dat ik me niet nog slechter zou voelen. Ik moest op tijd mijn bed uit en ik had een verantwoordelijkheid. Ik moest voor haar naar buiten en dat werkt gewoon heel goed. Je komt weer in contact met mensen, de zon schijnt en je wordt blij van je hond."

Toen Didi negen was, kreeg ze een tumor in haar buik. Al snel werd duidelijk dat opereren geen zin meer had. "Ik had vijf dagen om afscheid te nemen. Dus ik ben vijf dagen met haar geweest en niet gaan werken", zegt Tony. 

Van zijn bijzondere hondje wilde Tony graag een eeuwige herinnering hebben. Op zijn ene arm stond al een sleeve en op zijn andere onderarm vlammen. "En op mijn borst een gitaar en ook op mijn benen heb ik nog wat tattoos, waaronder een paar die ik zelf heb gezet." 

Een tattoo was dus niets nieuws voor Tony, maar eigenlijk had geen enkele een betekenis. Tot nu. "Ik wilde graag een tattoo van haar nog voor ze ingeslapen zou worden. Eigenlijk ging deze tattoo net zo impulsief als die nier, maar dit is wel m'n meest bijzondere tattoo geworden."

Inmiddels gaat het goed met Tony. Hij heeft ondanks een moeilijke start altijd hard gewerkt voor zijn toekomst waardoor hij een fijne plek heeft voor zichzelf. Didi is al een paar jaar overleden en hij heeft nu twee andere hondjes waar hij veel van houdt. "Maar ik zal Didi nooit vergeten."

Hier lees je alle verhalen van de rubriek Mijn tattoo en zijn verhaal.