Een groot deel van de dag loopt Samantha van Lokven in een badpak. De 31-jarige Tilburgse trekt voor en na haar werkdag in een Tilburgs zwembad een karatepak aan, waarin ze in hetzelfde gebouw trainingen afwerkt. Haar extreem lange dagen leverden deze week voor de zesde keer de wereldtitel op. “Deze sport is mijn alles, ik haal er mijn voldoening uit.”

De kinderen en volwassenen die in Sportcomplex Drieburcht bij haar zwem- of aquales krijgen, weten dat Van Lokven meervoudig wereld- en Europees kampioene en voor het tiende jaar op rij Nederlands kampioene karate is. De Tilburgse kan verder gewoon rustig door het gebouw en onherkenbaar op straat lopen, ook na haar twee wereldtitels afgelopen week in Malta. 

“Ik doe aan kata, een schijngevecht tegen één of meerdere tegenstanders. In Nederland is het helaas een heel kleine sport, je kunt het niet vergelijken met bijvoorbeeld voetbal of schaatsen”, legt ze uit.  “Als kind koos ik op zesjarige leeftijd na een open dag voor karate. Kata en dan specifiek de stijl Shito-ryu past helemaal bij mij. Ik ben perfectionistisch, ieder vingertje of voetje moet goed staan.”

In een dojo boven het zwembad werkt ze zich twee keer per dag in het zweet. Gezellig is het er niet, want er is niemand anders. “Regelmatig train ik met de bondscoach van Spanje. Dan zet ik mijn telefoon op een standaard en door middel van videobellen bij WhatsApp geeft hij de training. Overigens train ik niet altijd alleen, want mijn kracht- en conditietraining doe ik bij een CrossFitbox.”

Het sportcomplex is haar tweede thuis. “Al ben ik hier vaker dan in mijn woning. Iedere dag sta ik om 6 uur op en train ik om 7 uur. Ik werk fulltime als sportinstructeur of toezichthouder en ’s avonds train ik nog een keer. Moeilijk om dit vol te houden vind ik het niet. Ik ben altijd gemotiveerd om nog explosiever, sneller of krachtiger te worden en meer controle over mijn lichaam te krijgen. Met kata ben je nooit uitgeleerd. Het kost energie, maar ik haal er ook heel veel energie uit.”

Ondanks dat de kata-stijl Shito-ryu in Nederland dus vrij onbekend is, is Van Lokven de allerbeste van de wereld. En dat in een deelnemersveld waarbij de concurrentie moordend is. “Iedereen vanaf 16 jaar zit bij de senioren en alle gewichten komen samen. Er zijn maar twee categorieën: heren en dames. Dat ik tussen al die toppers de beste ben, daar ben ik heel erg trots op.”

Ze heeft een volle prijzenkast, maar ze verdient geen euro met haar sport. Sterker nog, het kost haar veel geld. “Het enige wat ik krijg zijn de eer en medailles. Het zou een droom zijn als ik er gedeeltelijk van kan leven, maar dat is in Nederland helaas nog niet mogelijk. Ik hoop wel dat er in de toekomst iets gaat veranderen, bijvoorbeeld als het een olympische status mag krijgen.”

Aan stoppen denkt de Tilburgse geen moment. “Ik wil mijn Europese en wereldtitels verdedigen, maar het gaat vooral om plezier hebben. Dat vertel ik ook de leerlingen aan wie ik in de avonduren lesgeef. Plezier heb ik ook in mijn werk in het zwembad. En wat ik daarnaast belangrijk vind: bij mij is nooit een dag hetzelfde.”