Brabant telt zo'n drieduizend brandweermensen. Het overgrote deel daarvan is vrijwilliger. Basisschool juf Bo Poels uit Geldrop was een van de brandweermensen die in de nacht van maandag op dinsdag aan het werk was bij een zeer grote brand in Someren.  "Naar bed? Nee, ik ga naar mijn 28 schatjes!"

Bevelvoeder Bo Poels loopt met haar ploeg terug naar de brandweerwagen. Haar pak vol vlekken en een flinke roetveeg in haar gezicht. Haar pieper ging midden in de nacht af. Haar team loste om half drie in de nacht de ploeg af die vanaf de eerste melding maandagavond om 21.40 uur bezig was de brand te bestrijden. Nu zijn Bo en haar ploeg van vier mannen en een vrouw ook klaar en mogen terug naar de kazerne.

Het is dinsdagochtend even na negen uur. De brandweer is de hele nacht bezig geweest met het bestrijden van een zeer grote brand bij familiebedrijf Raijmakers aan de Houtbroekdijk in Someren. Drie loodsen vol met bouwmaterialen, graafmachines en vrachtwagens gingen verloren. Een aangrenzend woonhuis werd gered. 

"Zo, lekker naar bed nu?" vraagt de verslaggever aan een vermoeid ogende Poels. "Nee", klinkt het opgewekt. "Ik ga naar mijn 28 schatjes!" Poels is de juf van groep 8 van basisschool Dommeldal in Geldrop en heeft deze ochtend een bezoekje aan de bibliotheek gepland staan met haar klas. Ze moet haasten want ze wordt om tien uur op school verwacht. Kordaat springt in de vrachtwagen, -een ts, tanksautospuit in brandweertaal- en weg zijn ze.

"Nee, ik was niet op tijd", vertelt Poels twee dagen later in haar klaslokaal. "Ik had afgesproken om er om tien uur te zijn om naar de bieb te gaan en dat heb ik gehaald. Ik ben thuis nog even gauw onder de douche gesprongen."

Poels is al 25 jaar basisschoollerares, net zo lang als ze bij de brandweer zit. "Ik heb van mijn hobby mijn beroep gemaakt." De kinderen waren erg benieuwd waar ze vandaan kwam dus hebben ze in de klas de beelden van de brand teruggekeken. "In die 25 jaar was dit de tweede keer dat ik te laat kwam, dus dat valt wel mee, toch?", verontschuldigt ze zich. Tijdens schooltijd reageert ze nooit op meldingen, al draagt ze de pieper wel op haar broekriem. Ook op school. 

Het grootste verschil tussen de brandweer en de school is dat ik hier in een vrouwenwereld zit, want ik heb twee mannelijke collega's die voor de klas staan. Bij de brandweer zit ik in een mannenwereld, daar heb ik één vrouwelijke collega".  De grootste overeenkomst tussen de twee beroepen? "Je staat altijd aan, kinderen vragen ook constant je aandacht."

Op de brandweerkazerne waar Poels actief is in Geldrop, staat de teller donderdag op 44 uitrukken dit jaar. Ze woonde vroeger tegenover de kazerne en sprak veel brandweermensen toen ze in een café werkte. "Zo ben ik langzaamaan besmet geraakt met het brandweervirus." Met name het teamwerk trekt haar aan. "Je doet niets alleen, werkt altijd heel hecht samen." 

Als er een melding binnenkomt, moet een brandweerwagen in vier minuten de straat op. "Je laat je winkelwagen staan, komt hier naartoe, trekt je pak aan en springt in de wagen."

Branden, ongelukken: als de brandweer moet uitrukken is er vaak iets goed mis.  "Je weet dat je naar ellende toegaat, dus schrikken doe je niet zo gauw."

Toch is een aantal voorvallen Poels in die 25 jaar wel bijgebleven. "Een verbrand slachtoffer dat we uit de auto moesten halen, was wel heftig. Ik had haar al gezien dus ik dacht: dat kan ik wel, maar haar ook daadwerkelijk voelen was toch wel iets anders."

Gelukkig stond ook toen haar team voor haar klaar en anders wel haar echtgenoot Frank Poels. Hij werkt als hoofdofficier bij de Veiligheidsregio Brabant Zuidoost.