Hij werd dertien keer geopereerd aan zijn voeten, zat vaak in een rolstoel of had zijn voeten in het gips. Volgens artsen zou hardlopen door zijn klompvoeten nooit zijn sport worden. Maar afgelopen zaterdag bewees Bart van Lith (33) uit Grave het tegendeel. Hij voltooide de Ultra Viking: een zware obstakelrun van zestig kilometer. Daarmee is hij de eerste Europeaan met klompvoeten die een ultramarathon heeft uitgelopen.

“Ik ben megatrots”, zegt hij, terwijl een traan over zijn wang glijdt. “Ik ben sprakeloos over wat ik heb neergezet. Dat ik überhaupt zo ver ben gekomen, dit pakt niemand me meer af.”

Bart werd geboren met klompvoeten, een aandoening waarbij zijn voeten naar binnen en naar beneden staan gedraaid. Sporten was lange tijd lastig. Voetbal en andere sporten lukten niet, hij hoorde nergens bij en zijn gewicht liep op tot 110 kilo.

Ook alledaagse dingen als wandelen of lang stilstaan zijn nog altijd moeilijk. “Na een dag veel lopen ben ik de volgende dag zo stijf als een pinguïn.” De pijn is drukkend en brandend. “Alsof je op hete kolen staat.”

Toch begon hij met hardlopen. Na vijf obstakelruns van 42 kilometer wilde hij meer. “Eerst dacht ik: die ultralopers zijn gestoord. Maar ik vroeg me steeds vaker af of ik het ook zou kunnen. Als je het niet probeert, weet je het nooit.”

Zijn voorbereiding was anders dan die van de meeste ultralopers. Door zijn beperking kan hij maar één keer per week hardlopen: "Normale ultralopers maken heel veel kilometers." Daarom combineerde hij zijn trainingen met krachttraining, fietsen en aandacht voor voeding. Ook ging hij maandelijks naar de fysiotherapeut. “Mijn voeten komen nooit tot ruststand, daar helpt de fysio bij.”

De uitdaging bracht risico’s met zich mee. Zijn achillespezen zijn meerdere keren verlengd tijdens operaties en zouden kunnen knappen. Toch weerhield dat hem er niet van de uitdaging van de Ultra Viking aan te gaan: “Dit was puur mijn uitdaging. Ik hoef niemand iets te bewijzen."

Het parcours van de obstakelrun rond recreatiegebied De Berendonck in Wijchen kent hij goed. Dat gaf vertrouwen. "Ik wist waar ik kon versnellen." Tot vijftig kilometer ging het relatief goed, daarna werd het zwaar. “Ik kreeg kramp in mijn kuiten, maar ik leek bezeten en bleef doorgaan. Steeds stelde ik een nieuw klein doel: tot die volgende boom. De pijn ijlde daardoor weg."

De finish haalde hij ruim binnen de tijd. Waar deelnemers tien uur kregen, kwam Bart na negen uur over de finish. Het laatste uur kon hij zelfs stukken wandelen. Van de 272 deelnemers haalden slechts zo’n 150 tot 175 de finish. “Dan voel je je trots”, zegt hij. “Ik had tranen in mijn ogen, je kon me echt oprapen."

Met zijn prestatie wil hij laten zien dat beperkingen niet allesbepalend hoeven te zijn. “Als je iets echt wil, is er vaak meer mogelijk dan je denkt.” Toch blijft het bij deze ene keer. “Eens en nooit meer”, lacht hij. "Het is toch een behoorlijke aanslag op mijn lichaam." 

Hij heeft blauwe benen, spierpijn en bloeduitstortingen bij zijn tenen. Zijn vriendin Renata moest hem zelfs helpen zijn schoenen uit te doen. "Ik loop nu heel krom en scheef." Nu ligt zijn focus op herstellen, een marathon in juli en dan weer herstellen. Dat laatste vooral voor zijn bruiloft in augustus: "Dan wil ik recht naar het altaar lopen."