"Lekker zacht en nat", fluistert een bewoner terwijl ze de alpaca voorzichtig aait. Haar gezicht ontspant, haar blik wordt zachter. In Woonzorgcentrum Thebe Haga in Breda zijn dit de momenten die ertoe doen: kleine, liefdevolle ervaringen die even alles stilzetten voor bewoners die dagelijks afhankelijk zijn van intensieve zorg. Tijdens de Verwenzorgweek zijn de alpaca’s op bezoek om juist die bijzondere momenten te brengen.

"Ja, ze zijn heel lief", klinkt het verderop. "Maar ik vind het wel een beetje spannend… als ie maar niet spuugt." De verzorgster van de alpaca stelt gerust: 'Dat doen ze alleen naar elkaar."

De bewoners, kwetsbare ouderen met dementie en/of lichamelijke beperkingen, zijn volledig verrast als er dinsdagochtend plots vier alpaca’s in de gezamenlijke leefruimte staan. De bewoners mogen de beesten zelfs aaien, knuffelen én voeren.

"Je ziet mensen echt opleven als ze dieren zien", zegt Angelique Wouters van Alpaca’s Country en eigenaresse van de beesten. "Sommigen herkennen het van vroeger, van de boerderij of thuis, en dat kan best emotioneel zijn."

Maar het levert ook hilarische taferelen op, bijvoorbeeld bij het voeren. "Wij delen bakjes voer uit", vervolgt ze lachend. "Maar we moeten er echt bij zeggen: het zijn geen nootjes. Vooral bij mensen met dementie gaat het nog wel eens mis. Dan denken ze dat het iets lekkers is en stoppen ze het zelf in hun mond."

Volgens Bertina Mirck van Team Welzijn van Thebe is het bezoek van de alpaca’s van onschatbare waarde. "Voor onze bewoners betekent dit echt heel veel", vertelt ze. "Het zijn niet zomaar activiteiten, maar momenten waarop mensen weer even opleven, contact maken en zichtbaar genieten. Dáár doen we het voor."

De Verwenzorgweek is een jaarlijks initiatief van BOB (Betrokken Ondernemers Breda). Zij bedachten onder meer deze verrassing voor de bewoners van het wooncomplex van Thebe. "Dit geeft een supergevoel", zegt Ian van Helvert van BOB als hij rondkijkt. 'Vooral als je ziet dat iemand begint te stralen of zelfs een traantje laat. Even aaien, even lachen, even contact. Dat is zó waardevol."

Van Helvert heeft zelf ook even een alpaca geaaid. "Zeker weten", zegt hij. "Maar ik mocht ze niet over het kapsel aaien. Nou ja, dat vind ik zelf ook niet fijn. Maar het zijn hele lieve beestjes, die ook heel goed om konden gaan met de mensen die er wat minder direct naartoe gingen. Ze voelden dat aan."

Dat doen de begeleiders van Alpaca Country ook. Bij vier biljartende heren staan ze maar even stil. "Leuk hoor", zegt er één droog als een alpaca iets te enthousiast komt snuffelen. "Als ze maar op tijd opro... uhh... weggaan. Want dan kunnen we verder spelen."

Het is een uitzondering, want de alpaca’s laten zien hoe iets kleins een groot verschil kan maken. Zeker voor mensen die afhankelijk zijn van zorg. Een zachte vacht, een nieuwsgierige blik en vooral: oprechte aandacht. Of zoals een bewoner het simpel samenvat: "Het is gewoon… heel fijn."